De zon en de temperaturen moeten nog meewerken, maar met het nieuwe album Wished Eye van de Californische band Dommengang in de autoradio zijn we vertrokken voor een verzengend hete roadtrip.
Album nummer vier al voor de band uit Portland, Oregon en nog steeds doen ze waar ze zich goed bij voelen: ze maken psychedelische rockmuziek alsof ze als baby’s geen Nutrilon maar onversneden Led Zep in de papfles kregen. Ze zijn bovendien naturel genoeg om linksaf te slaan waar Greta van Fleet rechtdoor is blijven gaan, ze zijn classic zonder meteen naar Nostalgie te verwijzen. Kijk naar hun bandfoto’s en je weet dat ze niet al te hard hun best doen om er als posterboys van de rock uit te zien. Dat siert hen.
Dommengang doet dus niets spectaculairs, maar het warme water hoeft niet steeds opnieuw uitgevonden te worden. Als de temperatuur net goed zit, kan je je er zonder aarzelen in onderdompelen. Opener “Runaway” is meteen een hoogst aangename poel om de teen in te dippen. Dit is zompige en breed uitwaaierende rock, bekeken met het perspectief van een fisheye lens, waarbij slierten van wierook in beeld kringelen. De teksten zijn al even vaag: ”Natural life / I’ve visited you once before / but this time I’m alone / and the sound is always on”. Wie het weet mag het zeggen. Enkel op het einde krijgen we concrete informatie: ”the USA seems so strange / so I’ll run away”.
Dat is meteen de cue voor “Society Blues” om als een furie uit de startblokken te schieten. De podiumprésence van de band is er een van wild om zich heen klauwend experiment, en dat wilden de heren van Dommengang op dit album capteren door alles live op band te zwieren. Instrumenten werden opgenomen, de recordknop werd ingeduwd en de heren hoefden naar eigen zeggen enkel hun instrumenten te volgen wanneer deze de grenzen van de verbeelding opzochten. Meestal eindigt dat in een lekkere mengelmoes van blues en woestijnrock. Zo knallen in afsluiter “Flower” de drums genadeloos wanneer de gitaren briesen en worden diezelfde vellen gespaard wanneer de snaren naar de maan beginnen te huilen. Ook nu weer komen we tekstueel in het naïeve (post-)hippietijdperk terecht met zinssneden als ”infant happiness / need that reminder / love where there is hate”. Dit album drijft minder op accurate observaties dan op sfeer en vibe, maar de kwaliteit van de muziek houdt het geheel moeiteloos overeind.
En zo wordt veertig minuten lang een spel gespeeld van intensiteit opvijzelen en weer loslaten, een tug-and-pull-aanpak van de rocksongs waarbij zongebleekte gitaarscorchers als “Petrichor” opgevolgd worden door het introspectieve en repetitieve titelnummer dat glittert als een luchtweerspiegeling op het bloedhete asfalt waarop een vrachtwagen zonet zijn lading galmpedalen verloor.
Wished Eye van Dommengang combineert kortom branie met bakken fuzz, bluesy gitaarlijnen die doen denken aan de vroege Fleetwood Mac en geestverruimende teksten tot een prima voorbode van wat hopelijk een warme zomer mag worden.
