Koen Wauters op Spoed: Het grote Intensive Care interview

Op 1 november is het precies dertig jaar geleden dat één van de markantste films uit de Benelux uitkwam: Intensive Care. In de rolprent worden verpleger Peter, gespeeld door niemand minder dan Koen Wauters, en zijn vriendinnetje Amy gestalkt door een moorddadige psychopaat-chirurg. De combinatie van een scenario dat weinig steek houdt, houterig acteerwerk en onbedoelde humor zorgden toen voor een financiële en kritische miskleun in Nederland. Vandaag is de film, dankzij de ‘Nacht van de Wansmaak’ ook bekend in Vlaanderen en heeft hij zelfs een regelrechte cultstatus. 

enola: Hoe is het filmproject Intensive Care tot bij jou gekomen?

Koen Wauters: ‘Ik had meegespeeld in My Blue Heaven (1990), een andere Nederlandse film, het jaar voordien. Dat was een productie van Dick Maas en de casting werd daar verzorgd door Dorna van Rouveroy. Ik heb voor My Blue Heaven een screentest gedaan bij Dorna en zij heeft mij uiteindelijk gevraagd of ik geen zin had om een van de hoofdrollen te spelen in Intensive Care. Ik had totaal geen ervaring met horrorfilm en ik heb pas op de set ontdekt wat dat allemaal precies inhield. Ik wist van mezelf dat ik geen groot acteertalent had, maar als ze je vragen om een van de hoofdrollen te spelen in een film waar je zelfs geen casting voor moet doen en uw tegenspeelster is Nada van Nie, dan twijfel je niet. Nada had toen een dikke hit met de film Honneponnetje (1988) en bovendien vond ik het feit dat Dorna nog had samengewerkt met Dick Maas best wel cool. Maas had in die tijd ook al zwaar gescoord met Amsterdammed (1988). Ik vond dat allemaal best oké. Als drieëntwintigjarige stel je je ook niet zoveel vragen en het is pas achteraf gebleken dat het toch wel een vrij bedenkelijk project was’.

enola: Intensive Care was jouw tweede film, na My Blue Heaven. Op dat moment was je zanger van Clouseau, maar ook al presentator bij VTM. Was acteur worden de derde, logische stap?

KW: ‘Nee, totaal niet. Wij hadden in Nederland met Clouseau een dikke hit met “Daar gaat ze” en producent Ruud den Drijver en Dorna zullen wellicht gedacht hebben dat de combinatie Nada van Nie/Koen Wauters de zalen zouden doen vollopen omdat we op dat moment allebei erg populair waren.  Als acteur trok ik mijn plan. Ik viel niet door de mand bij My Blue Heaven, maar het was ook wel duidelijk dat er geen grote acteur zijn debuut had gemaakt in die film. Niemand heeft het mij trouwens aangepraat of afgeraden om in Intensive Care te spelen. Ik heb dat volledig zelf beslist. Ik kan dus ook niemand met de vinger wijzen.

enola: Jouw personage Peter is een echt ettertje in de film. Als ik de audiocommentaar op de DVD mag geloven, was dat juist de reden voor jou om het wel te doen. Against type spelen. 

KW: ‘Ik ben zelf een groot filmliefhebber en ik heb enorm veel bewondering voor acteurs die goed zijn in hun vak. Voor mij was dat de voornaamste reden om mee te doen, om eens te proeven van die wereld. Het was niet zo dat ik mij wou afzetten tegen het imago dat ik had als frontman van Clouseau of dat ik de kans wou grijpen om een totaal ander personage te spelen’.

enola: We zien Peter in bepaalde scènes saxofoon spelen, iets wat we niet meteen associëren met de zanger Koen Wauters. Hoe heb je die scènes aangepakt?

KW: ‘Het klopt dat ik geen instrumentalist ben, nog altijd niet trouwens. Ik heb een paar lessen gevolgd, niet om die saxofoon correct te bespelen, maar vooral om die vingerzetting goed te krijgen. Het moest toch een beetje geloofwaardig overkomen. Ik had toen wel al een pak saxofonisten aan het werk gezien om toch iets dat lijkt op een imitatie te kunnen neerzetten. Wat ik mij nog herinner, is dat ik tijdens de opnames het mondstuk op een veel te foute en gortige manier in mijn mond steek en dat mijn poging op de koop toe ook nog eens in close- up is gefilmd. Volgens mij bestond de muziek voor die scène toen wij het opnamen niet eens! Ik kon het dus ook niet playbacken. Ik had wel al eens een riedeltje gehoord dat mogelijks zou gebruikt worden, maar op de set zelf werd dat niet afgespeeld. Het bleef een beetje nattevingerwerk’.

enola: De rol van Nada van Nie was oorspronkelijk bedoeld voor Babette van Veen. Zij kon het uiteindelijk niet doen vanwege een rol in de serie ‘Goede tijden, Slechte tijden’. Heb je het er later toen jullie een koppel waren nog over gehad?

KW: ‘Voor mij is dat totaal nieuwe info! Babette en ik zullen het er wellicht eens over gehad hebben, maar ze heeft mij in ieder geval nooit verteld dat ze in aanmerking kwam voor de rol van Nada. Integendeel, ik heb altijd gehoord dat Nada van Nie daarvoor gevraagd is omwille van haar succes met Honneponnetje’.

enola: In een van de extra’s op de DVD-editie wordt er uitgebreid ingezoomd op de rapportage van de film in de Nederlandse tabloids. Persoonlijk heb ik dit nog nooit gezien als extra bij eender welke film. Is dit een duidelijk voorbeeld van hoe men in Nederland kijkt naar celebrities? 

KW: ‘Op een bepaald ogenblik was ik bij Nada thuis om het script eens samen door te nemen en al enkele scènes te bekijken. Dat was vrij vroeg in het productieproces, net voor de opnames of zelfs in het prille begin van de opnames. We besluiten om een luchtje te scheppen en zien plots aan de overkant van de straat een paparazzo in de struiken liggen. We stappen op hem af en vragen wat hij hier komt doen. Als hij een foto van ons wil, kan hij het toch ook gewoon vragen? De man legt uit dat een gewone foto niet goed genoeg is en dat hij een foto moest nemen vanuit de struiken. Het moest met andere woorden een beetje heimelijk overkomen alsof hij ons betrapt had op het een of het ander. Als klap op de vuurpijl bleek dat Dorna zelf de man had getipt dat wij daar aan het repeteren waren. Vermoedelijk moesten die foto’s dienen om het verhaal de wereld in te sturen dat wij een of andere relatie hadden. Als dat dan de tabloids zou halen, dan had zij de ideale promotie in handen om haar film te hypen. Die roddeljournalist heeft later nog een klein rolletje vertolkt in Intensive Care. Enfin, er is veel gedaan om die film letterlijk en figuurlijk verkocht te krijgen. Deze anekdote bewijst duidelijk dat ze in Nederland anders omgaan met celebrities dan in België. Het is nog niet zo erg als in Engeland en Duitsland, maar toch een pak straffer en extremer dan in België’.

enola: Intensive Care was zowel kritisch als commercieel een flop. Wat was je eerste reactie op dat nieuws?

KW: ‘We wisten voor de release al dat het vrij rampzalig zou zijn. We draaiden zeventien uur per dag en in mijn geval moest ik regelmatig op en af naar België om de single “Domino” te promoten. Bovendien was het niet altijd koek en ei op de set.

Ik herinner mij dat op een gegeven moment de special make-up artiest Sjoerd Didden de set verliet omdat er geen rekening werd gehouden met de houdbaarheid van de make-up voor het masker van de psychopaat. Je weet dat George Kennedy in het begin van de film een ongeluk krijgt en na zijn coma werd die in de film gewoon vervangen door een grote Nederlandse jongen. Die jongen droeg vaak twaalf uur lang een masker met speciale make-up. De make-up artiest had al verschillende keren gewaarschuwd dat die make-up maar goed was voor enkele uurtjes. Op den duur begon dat natuurlijk los te komen en scheurtjes te vertonen. Logisch, want we draaiden tot lang voorbij de houdbaarheid van de make-up. Die man werd daar gek van en op een bepaald ogenblik bolde hij het gewoon af. Producent Ruud den Drijver holt hem natuurlijk achterna want die ziet zijn investering vertrekken. Ruud valt, in al zijn kwaadheid, ook nog eens van de trappen op een manier die je alleen in een actiefilm ziet. Wonder boven wonder had onze producent niets, maar het gevolg was wel een roep- en tierduel tussen hem en Sjoerd. De sfeer op de set bereikte stilaan het vriespunt en op een dag legde iedereen gewoon het werk neer omdat het zo niet verder kon. Er werd zo veel van ons en de crew gevraagd dat het niet mooi meer was. Ik weet nog dat ik toen een speech heb gehouden om iedereen te motiveren om toch verder te filmen. Als je aan zo’n project begint, maak je het  ook af! Wat ik ook nog wil meegeven, is dat de crew niets te verwijten viel. Er zaten daar mensen bij zoals cameraman Jan van den Nieuwenhuyzen die toch al enkele deftige projecten hadden gerealiseerd. Het scenario van Intensive Care was gewoon een non-verhaal dat langs alle kanten rammelde. Toen de film uiteindelijk een flop werd, zag je het eigenlijk al van ver aankomen. Ik heb daarna nooit meer zo’n vernietigende kritieken gelezen over een project waar ik aan meedeed. Na amper twee weken was die film al uit de zalen in Nederland en in België is hij nooit uitgekomen. Ik was zelfs blij dat hij hier niet uitkwam. Schuldig voelde ik mij evenmin, want het was niet door mijn bijdrage dat de film is geflopt. De critici verweten mij enkel dat ik een verkeerde keuze had gemaakt. Zelfs Brad Pitt had Intensive Care niet kunnen redden’.

enola: Producent Ruud den Drijver en regisseur Dorna van Rouveroy wijten het falen van de film aan een verkeerde filmkeuring. ‘De fans van Nada en Koen waren nog te jong om naar deze film te kijken’. 

KW: ‘Ik weet niet hoe de filmquotering van Intensive Care is verlopen, maar ik kan me wel inbeelden dat als die filmquotering bijvoorbeeld zegt dat je een film niet mag zien onder de zestien jaar die film wel schade kan oplopen. Stel nu dat die filmquotering niet meeviel voor Dorna en Ruud, dat neemt niet weg dat de filmcritici de rolprent wel hadden kunnen ophemelen. En zelfs dat is niet gebeurd. Intensive Care is gewoon een iconisch slechte film. Ze mogen jaren later nog beweren dat de filmquotering tegenviel of dat ze verkeerd werden begrepen, dat verandert weinig aan de zaak. Stel nu dat het de bedoeling was geweest om een parodie op een horrorfilm te maken, dan had de prent bij wijze van spreken de Gouden Roos van Montreux kunnen winnen! Dat was helaas niet de bedoeling. De bottomline is dat het gewoon niet goed is. Ik geloof wel dat de film  het vrij goed heeft gedaan in de videotheek. Op die manier hebben ook veel mensen in Vlaanderen de film ontdekt’.

enola: De Nacht van de Wansmaak is later aan de slag gegaan met Intensive Care. De uitspraak ‘Mag ik er een pleistertje opleggen’ is dankzij Jan Verheyen wereldberoemd in Vlaanderen.

KW: ‘Jan Verheyen heeft inderdaad de film als top of the bill “gepromoot” in Vlaanderen. Veel iconischer kan het niet worden. Kijk, uiteindelijk is Intensive Care uitgegroeid tot een grappige anekdote in mijn carrière waar ik best mee kan leven. Ik zou het perfect zien zitten om op een Nacht van de Wansmaak of op een cultfilmfestival de film eens aan te kondigen en er een anekdote bij te vertellen’.

enola: Er zijn slechte films waar niemand meer naar kijkt en er zijn slechte films, zoals Intensive Care, die een regelrechte cultstatus bereiken. Hoe kijk je daar, op de vooravond van de dertigste verjaardag op terug?

KW: ‘Die cultstatus is er enkel en alleen gekomen omdat hij zo slecht is. Dat maakt het tegelijkertijd ook erg grappig. “Dit moet je echt zien om het te kunnen geloven”, is een beetje de tagline geworden van Intensive Care. Ik begrijp dat ook. Als je eens een goeie, grappige en leuke avond met vrienden wil, dan is Intensive Care wel een interessant filmpje om op te leggen. In mijn wildste dromen had ik het natuurlijk de max gevonden als de film wel een succes was geweest en er nieuwe projecten waren opgedoken. Op een cameo in Gooische Vrouwen (2011) na hebben ze mij ook niet meer gevraagd om in een film te spelen. Als er echter één ding is dat ik van Intensive Care heb geleerd, dan is het wel “schoenmaker, blijf bij je leest!”

Clouseau tourt momenteel door Vlaanderen ter promotie van hun nieuwe CD “Tweesprong” uit 2019. https://www.greenhousetalent.com/benl/agenda/clouseau  

 

 

   

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − zeven =