Karen Willems & Barkin Engin :: Seslerde 02

Karen Willems maakt haar projectbelofte waar. Twee maanden na de tape Grondwerken Willems (Taping Policies) verschijnt nu het tweede deel van haar Terre Sol-reeks, waarmee ze op weg lijkt om haar muzikale praktijk uit te diepen met vooral veel instinct en openheid.

De insteek verschilt weliswaar. Grondwerken Willems was een 41-minuten durende solo-excursie, een oefening in muzikaal ademhalen met geduldige exploratie van tijd en ruimte via een zorgvuldig samengesteld instrumentarium. Het resultaat was een fascinerende luistertrip: duidelijk spontaan en in het moment gemaakt, maar wel met genoeg substantie om herhaaldelijk in te verdwijnen. En dat is iets dat ook terugkomt bij Seslerde: “We disappear in sounds and places” is het motto.

Vlak voor de corona-uitbraak, die een ongeziene impact zou hebben op hele maatschappijen, was Willems in Istanboel, waar ze eerder al enkele muzikale verbonden gesmeed had. Ze verbleef er tien dagen, snoof de sfeer van de stad op, speelde er muziek en maakte opnames. Het is er natuurlijk de ideale plaats voor. Istanboel belichaamt Oost én West, de traditie en de moderniteit. Het is bij uitstek een plek waar geschiedenis, heden en toekomst samenkomen. Een plek ook met een bloeiende muzikale underground.

Ze kreeg voor deze opnames gezelschap van Barkin Engin (gitaar, percussie) en extra gasten Zeynep Kaya Beraud (zang) en Burak Tamer (synthesizer). Een soort collectieve inspanning dus, maar dan wel eentje die duidelijk de Willems-stempel draagt. Ze maakte een collage van muzikale opnames en field recordings en het resultaat voelt aan als “A Day In The Life…”, met de vertrouwde achtergrondmuziek van de stad in de kop en de staart van dit half uurtje, met ertussen een soort van associatieve, in elkaar overlopende flow van momentopnames.

De ruimte blijft daarin steeds sterk aanwezig. Het vergrootglas van de nabije microfoons wordt hier vervangen door resonerende ruimtes en instrumenten die soms lijken opgesteld in de kamer ernaast. Er hangt als het ware een dekentje over de muziek, die opgaat in wat er al was. En die muziek wordt opgebouwd met aanzwellende, uitdijende en zachtjes dovende klanken, herhaalde ritmes, fragiele melodische ideeën. Abstracte, grofkorrelige ruis gaat samen met de trance van de muezzin, antieke synth- en Korg-klanken druppelen uit een  transistorradio en net als je je hebt neergelegd bij de rustgevende cadans word je midscheeps getroffen door emotionele vocale uithalen, worden het etherische en het bezwerende op elkaar gelegd.

En zo blijft Seslerde de valkuil van het goedbedoelde, maar voorspelbare crossover-gedoe ontwijken. Naar het einde is er een passage die meer in de lijn ligt van wat je een exotisch getinte jam zou kunnen noemen, maar ook daar wordt zorgvuldig de Oosters gekruide muzak vermeden. De muziek blijft in beweging, de overgangen te dicht op elkaar om te verzanden in gemakzucht of monotonie. Het maakt van Seslerde een mooie toevoeging aan een reeks die nu al bijzonder belooft te worden. Het stokje van Grondwerken Willems werd duidelijk succesvol overgenomen, maar meteen ook een richting uit gestuurd waar heel andere dingen te ontdekken vielen. Kortom: het is nu al uitkijken naar het derde hoofdstuk.

Het album verscheen in een zeer gelimiteerde oplage via W.E.R.F. Records, dat voor het eerst een tape uitbrengt. Snel zijn is de boodschap.