The Hummingbird Project

12 september 2019

Blijkbaar valt er geld te scheppen door tunnels te graven. Dat leren we uit The Hummingbird Project (2018), de zevende film van de Canadese regisseur Kim Nguyen. Na een kleinschalige US-release in maart, is het nu aan België om deze film te ontdekken.

Een onherkenbare Aleksander Skarsgard speelt een geniale maar autistische beursbediende, Anton. Zijn neef Vinnie (Jesse Eisenberg) wil meer in het leven. Hij wil de David zijn die Goliath verslaat. Daarom sleurt hij zijn briljante neef mee in een megalomaan project dat hen hun job, familieleven en uiteindelijk gezondheid zal kosten. Het idee: een tunnel graven die ervoor zorgt dat beursinformatie een microseconde sneller van Kansas naar New York reist.

Ze worden in hun plannetje tegen gewerkt door een eendimensionale Salma Hayek, die met haar rol als Eva Torres weinig krijgt om haar tanden in te zetten. Maar ook weer, wind en een vreemde cameo van Johan Heldenbergh spelen het duo parten. Door de precisie en de vreemde nichemarkt waarover de film gaat, lijkt het vaak alsof Nguyen een waargebeurd rags-to-riches verhaal heeft verfilmd. Niets is minder waar. Het gehele ding is fantasie, waardoor een mens al eens gaat twijfelen waarom Skarsgard dan zo nodig zijn acteerspel moet aanvullen met een reek tics, zonder dat zijn autisme ook maar een seconde echt wordt gebruikt als verhaalelement.

Nguyen weet zijn film echter heel goed op te zetten. Het begin, waarin hij mooi speelt met de fysieke verschijning van een ‘lijn’ terwijl Eisenberg een investeerder strikt, is intrigerend. Ook later zitten er in Hummingbird visuele spelletjes die tonen dat er meer zit in Nguyen. Die visuele bravoure brengt echter geen diepte, hoewel deze film die qua inhoud écht nodig heeft. Salma Hayek is niet alleen in haar motivatieloze razernij, ook Eisenberg en Skarsgard spelen personages met passie zonder dat je als kijker goed weet waarom.

Die goede eerste scène met Eisenberg leidt immers nergens naar. Ze belichaamt een belofte, een idee dat er achter dit personage meer schuilt. Hij is gebrand op ‘that line, that one perfect line’, maar waarom – daar hebben we het raden naar. Het duo ziet zich nagenoeg meteen geconfronteerd met tegenslagen, maar die hebben niet echt een dramatisch effect, aangezien noch Eisenberg, noch Skarsgard materiaal krijgt om empathie mee te creëren. Hun thuissituaties zijn vaag en onbeschikt, hun positie onder Eva Torres wordt benoemd maar niet getoond. Het lijkt wel of Nguyen vier stappen overslaat, ervan uitgaande dat zijn publiek zich direct kan verplaatsen in dit tweetal.

Niets is echter minder waar. Het zou het Hummingbird-syndroom kunnen heten: wanneer je hoofdpersonages zo slim zijn dat het merendeel van je film onbegrijpelijk wordt. Wanneer er wordt bedisseld in grote, overdreven emoties over hoeveel micro- of nanoseconden sneller een bepaalde vezelsoort de data kan doen reizen, verslapt de aandacht al snel. Als daar dan ook nog eens geen gegrond, menselijk verhaal achter zit is het echt zoeken naar wat Hummingbird dan de moeite waard zou kunnen maken. De film gaat niet over hoe Anton worstelt met waar zijn genie voor gebruikt wordt, noch wordt er aandacht besteed aan zijn duidelijke ongemak in het werken met mensen – we krijgen ook niet te zien wat moreel wel of niet van dat project te vinden valt. De film gaat over Vinnie, maar waarom hij zijn neef niet vertelt hoe het met hem gaat, of waarom hij hem zonder boe of ba vrouw en kind doet achterlaten blijft ook maar een vraagteken. Vele hints doen hopen op complexere personages, maar uiteindelijk lijkt Hummingbird toch maar over niks te gaan.

In comes Johan Heldenbergh. In een gedaante met rieten hoed speelt hij eerst een zoveelste tegenslag, maar op het einde van de film wordt hij ingezet als vader moraal. Hij vertegenwoordigt een weerstand tegen vooruitgang, versnelling en jezelf daaraan kapot laten gaan. Hier slaagt Nguyen er wonderwel in om niet te hard te moraliseren, maar net daardoor blijft toch de crux van de film zoek. Heldenberghs einde voelt kunstmatig en brengt een ideaal binnen dat tijdens de hele film niet echt wordt onderzocht.

The Hummingbird Project is al bij al een mooi geschoten niemendalletje met veel moeilijke woorden, dat zijn sterke acteurs niet naar waarde schat door hen lappendekens van personages aan te meten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in