The Moonlandingz :: Interplanetary Class Classics

Een psychedelische mix van disco pop, punk en rock? Ja, het bestaat! De muziek van The Moonlandingz valt zelfs in de smaak bij Sean Lennon én Yoko Ono.

Als je de bandnaam in Google intikt, kom je vrij veel recensies tegen van The Moonlandandingz’ show op showcasefestival Eurosonic begin dit jaar. Daarin lazen we vooral veel over de podiumact van zanger Lias Saoudi. Die verscheen ten tonele in een spannend onderbroek en een gescheurde poncho, en had zichzelf mét lipstick beschreven met swastika’s. Maar laten we het niet alleen hebben over de strapatsen van Saoudi. De muziek zelf verdient ook je aandacht.

Saoudi ken je misschien wel als de frontman van Fat White Family, een van de gekste bands die Groot-Brittannië de laatste jaren voortbracht. Na twee platen en uitgebreide tours zou je denken dat ook Saoudi het rustiger aan doet. Niet dus. De muziek van The Moonlandingz is nog meer over the top en nog wat psychedelischer. Lsd of roesopwekkende middelen zal je dus niet nodig hebben.

Luister maar eens naar “Vessels”, “Sweet Saturn Mine”, “Black Hanz” en “The Rabies Are Back”: allemaal bewijzen dat alternatieve rock nog tegelijk poppy, smerig en gek kan klinken. “Sweet Saturn Mine” vat al die eigenschappen trouwens het beste samen. Het nummer werd door iemand op YouTube becommentarieerd als “Electro-rockabilly-voodoo-trash-garage”. Wel, we zouden het niet beter kunnen omschrijven.

Zo’n zottigheden krijg je dus als je een deel van Fat White Family samenvoegt met een andere, ongetwijfeld gekke groep: The Eccentronic Research Council. En het is een match made in heaven. Saoudi en Saul Adamczewski zorgen voor de verrukkelijke zang- en gitaarmelodieën, de andere leden voor het hoge discogehalte met door keyboard gedreven stukken.

Maar er doet ook nog ander schoon volk mee op de plaat. Zo speelt in “The Strangle Of Anna”, dat de sfeer van The Velvet Underground oproept, Rebecca Taylor van Slow Club een vocale glansrol. En de elektronische progparel “The Cities Undone” wordt opgesmukt met bijdragen van Phil Oakey van The Human League én — jawel — de 84-jarige Yoko Ono. Meer zelfs: ze riep The Moonlandingz uit tot een van de belangrijkste, nieuwe Britse bands van het moment.

Maar de muziek wordt nog gekker in de tweede plaathelft, soms ten koste van de kwaliteit. “The Rabies Are Back” is bij de eerste luisterbeurt vooral een bizar nummer, maar blijft al bij al nog vrij vlot verteerbaar. Het deuntje blijft zelfs hangen na meerdere pogingen. Ook in dit nummer zit een heerlijke drive die het naar (explosieve) krautpop doen overhellen.

Het is dus (net) niet al goud wat blinkt. “Neuf Du Pape” is leuk, maar niet meer dan dat. Ook “Glory Hole” is vooral muzikale kolder. Maar het orkestrale “Lufthansa Man” is weer een enorme groeier. De heerlijke keyboardlijnen worden in de verf gezet door de superieur productie, waar –jawel — Sean Lennon ook aan meehielp. De plaat verscheen in Amerika overigens op zijn label; hij is fan en vriend van Fat White Family sinds hij ze op South By Southwest aan het werk zag.

En zo is Interplanetary Class Classics een nog altijd onderschatte plaat waarvan vooral de eerste vijf nummers ijzersterk zijn. We hebben nog beter nieuws: je kan ze deze zomer aan het werk zien op de vrijdag van Dour. Een jaar nadat hij er met Fat White Family stond, mag Saoudi er dus opnieuw het kot afbreken. En er is geen beter festival voor dit stelletje ongeregeld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 5 =