Drive Like Maria :: Creator Preserver Destroyer

Menige band zou een niet-vitaal intern orgaan of twee geven voor de vaart waarmee Drive Like Maria harten veroverde. Na hun debuut Elmwood (2009) mocht de Nederlands-Belgische band al snel op Lowlands, Pukkelpop en zelfs SXSW aantreden, en mochten ze het publiek opwarmen bij concerten van AC/DC en ZZ Top. In 2012 volgde Drive Like Maria, met vergelijkbaar succes. Maar blijft het trio ook met hun derde worp potten breken?

Kort samengevat: nee. Iets langer samengevat: er staan op Creator Preserver Destroyer vier uitstekende nummers, maar niets om halsoverkop voor naar de platenwinkel te rennen. Of om halsoverkop voor naar iTunes te surfen. Of Spotify. Of waar de jeugd tegenwoordig zijn fix haalt.

De single “Keeps Me Going” dateert alweer van maart vorig jaar en verscheen in april al op de EP Creator, deel één van dit drieluik. Was het vorig jaar geen zomerhit, dan mag het er nu gerust eentje worden. Het nummer heeft alles wat een poprocknummer hoort te hebben: een hitsige ritmesectie die de strofe voortstuwt, een gitaar die staat te trappelen om mee te mogen spelen, een kort eerste refrein dat naar meer doet snakken, een plagerige tweede strofe, een tweede refrein, een derde strofe waar alles even stil wordt, een gierende solo, twee refreinen op volle kracht met backing vocals en alles erop en eraan, en dan roffel boem klets gedaan. Kort genoeg om het meteen opnieuw te willen horen.

Ook “Tiny Terror” stond op Creator. De tekst is niet om aan te horen (“Melancholy drives a pony up and down the boulevard”, iemand?), maar de tweestemmige zang in de refreinen roept het beste van de jaren zeventig op, en de saxofoons in de finale vieren een feestje in je oren.

Van een geheel ander kaliber: “Will We Ever”. De gortdroge beat, de ijle gitaar en de spaarzame piano roepen samen de nachtelijke melancholie op van The XX’ debuutplaat. De band krijgt bovendien bezoek van mejuffrouw Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers, die de tweede strofe nóg pakkender maakt. Om van het majestueuze refrein nog maar te zwijgen.

“Taillight”, ten slotte, begint met gitaartjes en toetsen geleend van The Magic Numbers, en nestelt zich comfortabel naast al het beste wat de vroege eenentwintigste eeuw te bieden had. De pompende baslijnen hadden van The Killers kunnen zijn, de gitaren van The Strokes, de drums van Maximo Park, en ga zo nog maar even door.

Dat is eigenlijk ook een beetje het probleem met Creator Preserver Destroyer: je kunt je niet van de vage indruk ontdoen dat je alles al eerder gehoord hebt, alsof Drive Like Maria een coverband was die zich specialiseerde in minder bekende b-sides van alle groten van de laatste vijftien jaar. Dat is natuurlijk aangenaam luisteren en terugdromen op zonnige lentedagen, maar essentieel is dit plaatje hoegenaamd niet.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 2 =