Wat als we recensies, zoals politieke standpunten tegenwoordig, nodeloos in 140 tekens probeerden te rammen? Dan klonk dat voor dit solodebuut van Bløf-bassist Peter Slager als volgt: “Een prachtige, pure singer-songwriterplaat in Zeeuws dialect met duidelijke invloeden van Sufjan Stevens en Ryan Adams. #weemoedigpareltje”.
Het doet de plaat oneer aan, maar hopelijk leest u ondertussen wel mooi verder. Want evident is Slik niet. Slager is al bijna een kwarteeuw bassist en tekstschrijver van de grootste en beste band der lage landen: Bløf. Een groep die als geen ander in ons taalgebied de dijken tussen genres breekt. Daar zijn pak ’m beet The Scene, Elbow, Coldplay en U2 de referenties, waar Bløf boven alles een eigen smoel op plakt. Dat laatste is de enige link met de soloplaat van Slager.
Want de referenties hier zijn van een heel andere orde. Slik blinkt van de kleine, pure, blote liedjes. Slager botviert hier z’n liefde voor singer-songwriters als Sufjan Stevens (het bloedmooie “Windstil” had zomaar een cover kunnen zijn), de Ryan Adams van Heartbreaker (“O M’n Bloedmooie Zeeland” is een cover van “Oh My Sweet Carolina”), Elliott Smith en Bon Iver. Maar ook nu weer zijn zulke referenties eerder echo’s die de kleur en mood van de plaat bepalen dan dat ze vette knipogen zijn.
Dat komt ook doordat Slager op Slik met beide voeten in z’n eigen roots staat. Hij zingt in het Zeeuws dialect van zijn geboortestreek, meer bepaald het Schouws uit de gemeente Dreischor. Het valt nog het best te omschrijven als elegant West-Vlaams (ja, dat kan), dat makkelijker te begrijpen is dan u denkt. Probeer maar eens met de prachtige openingslijnen van de plaat: “Ik oopte op de wind / Dat n mn douwen zou zoas da kon as kind / Dat n vrolijk op zou steken as ik ier bin / Dat n mn trug zou brienge nae een nieuw begin / Mar ut is windstil”.
De toon is meteen gezet. Slik is een en al zilte weemoed, waarbij Slager met een minzame glimlach terugkijkt op wat was en beseft dat hij een evenwichtige balans kan opmaken van wat nu is. Of zoals hij zelf mijmert in het ongemeen sterke “Oesters Zonder Paerels”, misschien wel het hart van de plaat: “Ik dienke vee an vroeher ma noe vin k het ok goed / En as dn waereld voarder draoit is t goed”. Wat overheerst, is berusting, maar onder die oppervlakte stromen gedachten en gevoelens zoals het water in het prachtige Zeeuwse landschap. Die gedachten en gevoelens krijgen dan ook de vrije loop op Slik.
Muzikaal is Slik een onversneden feest van subtiliteit. Slager en de Gentenaar Ronald Vanhuffel, die als producer Bløf rond de eeuwwisseling naar het muzikale wasdom leidde, schilderen met authentieke kleuren een ontzettend warme plaat die véél luisterbeurten verdragen kan. De basis is akoestische gitaar, maar ukelele, banjo, mandoline, percussie en mondharmonica (van Steven Debruyn) maken er een rijke, gelaagde plaat van die ook langs folk, roots en blues banjert. Af en toe geeft een piano met welgemikte toetsen een schouderklop aan de songs. In “Nie Noadig” legt hij dan weer een brug met The National van “Slow Show”.
Nog een briljante zet: Slager doet beroep op gastzangeressen om ook vocaal meer gelaagdheid in de nummers te krijgen. En ook die keuzes zijn symptomatisch voor z’n lak aan muzikale hokjes: Anneke Van Giersbergen is vooral bekend om haar metalverleden bij The Gathering en samenwerkingen met progmetalbands zoals Anathema en Ayreon. Rita Zapora is dan weer een opkomend talent dat zich in deze Twittertijden ongenuanceerd kan laten samenvatten als de Björk van de lage landen (checkt u vooral het fantastische “Het Explodeert” eens). Haar bijdrage zorgt voor een extra weerhaak of twee in “Even Wachte”.
Favorieten noemen is geen optie. Slik is één weemoedige trip die onmisbaar wordt tijdens uw volgende fietstocht langs de Oosterschelde of het Veerse Meer in lente en zomer, en tijdens de grijze of nevelig-zonnige dagen in herfst en winter. Een plaat voor alle seizoenen dus. Slager stelt zich kwetsbaar op, wat leidt tot een ontzettend puur juweeltje dat geen referenties heeft in onze taal, en zeker in Vlaanderen de bekrompen dialectpop van de vorige jaren qua niveau ver achter zich laat. Muzikaal zet Slik het venster immers veel wijder open. Zoals Slager het zelf zegt: “Ik bin een kaerel die zn zin ma doet / En oesters zonder paerels smaeke goed”. Alhoewel: Slik is zo’n parel.
