The Breath :: Carry Your Kin

Draag zorg voor uw naasten, is de hartverwarmende boodschap die The Breath in een zachtaardig klinkend debuutalbum brengt. Een prikkelende wisselwerking tussen ambitie en folk die voldoende potentieel bevat om een groot publiek te begeesteren.

The Breath is een ontluikend collectief uit Manchester, dat bestaat uit de Ierse folkzangeres Ríoghnach Connolly, en drie Britse heren met een verleden bij The Cinematic Orchestra. Stuart McCallum (gitaar), John Ellis (piano) en Luke Flowers (drums) besloten om naast hun reguliere band een zijsprongetje te maken met een nieuw project. The Breath is naar eigen zeggen geen nu-jazz: de groep omschrijft haar geluid als een mengeling van Ierse folk met alternatieve rock, maar in het debuutalbum Carry Your Kin valt de invloedrijke rol van The Cinematic Orchestra makkelijk te ontwaren.

Qua atmosfeer liggen de negen songs op het debuutalbum van de groep dicht bijeen. McCallum, Ellis en Flowers zorgen met hun instrumenten voor een gezellige stemming die de bedwelmende stem van Connolly uitstekend weet te kaderen. Openingsnummer ‘Harvest’ begint en eindigt zonder grote verrassingen, maar de combinatie van gitaar, piano en percussie (met behulp van elektronische soundscapes) werkt wonderwel. Fans van Ma Fleur, de soulvolle folkplaat die The Cinematic Orchestra in 2007 uitbracht, zullen dit ongetwijfeld weten te smaken.

En toch is The Breath veel meer dan een afdruk van zijn grote broertje. Luister maar naar “This Dance Is Over” dat het sferische van ambient met de aantrekkingskracht van een popsong weet te combineren. De initiële setting weet een flinterdunne spanning op te wekken, als een glinstering in het nachtelijke hemelgewelf. Connolly‘s stem, met haar ritmisch gebruik van korte zinsneden, zorgt voor de magie die het geheel doet samenvloeien – met een meer dan briljante outro. Diezelfde creatieve spanning is ook terug te vinden in “Carry Your Kin” en “Our Own Way”.

Terwijl het muzikale vooral de melancholie van de nacht weet op te wekken, zijn het Connolly’s teksten die voor hemelvuur zorgen. Dat gebeurt expliciet in “Boat Song” dat zowel als een ode voor havenlieden als een mogelijke verwijzing naar de hopeloos dobberende vluchtelingen op de Middellandse zee kan doorgaan. ”Stolen from home / lost in the night / taken by fire”. De Ierse zangeres lijkt de boodschap opzettelijk vaag te houden, wat een krachtig signaal geeft maar tegelijkertijd voor enige onduidelijkheid zorgt. Waar gaat het nu precies over? Bovendien neigt Connolly af en toe naar maniërisme in haar stem, wat haar uitspraak doet verwateren en betekenis verloren laat gaan (zoals bij “For You” het geval is).

Voor het merendeel is Carry Your Kin een geheel van zachte zinderingen dat op z’n best als een reusachtige golf over de luisteraar walst. The Breath brengt misschien wel een van de betoverendste odes aan de parel aan de Schelde in het diepgravende ‘Antwerp’. McCallums gitaarriff duwt het tempo de hoogte in, terwijl Connolly’s refrein (”Sun, rises and fades”) als vuur op water werkt. Tekst en muziek helpen elkaar in het creëren van naturalistische poëzie.

In het viertal van The Breath zit genoeg alchemie verborgen om in de nabije toekomst voor meer boeiend materiaal te zorgen. Her en der op Carry Your Kin blijft het collectief nog iets te lang meanderen. Dankzij hoogtepunten als ‘Antwerp’ en ‘This Dance Is Over’ weet de groep echter probleemloos bij het publiek aan te meren. Zachtaardig en toch overweldigend. Dat gezegd zijnde, kan het volgende album alleen maar sprankelen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − drie =