Na een lange tocht door de woestijn komt feministisch punkicoon Kathleen Hanna terug aan de oppervlakte. Vernieuwing komt er niet aan te pas, maar als het heilige vuur van de verontwaardiging de bovenhand haalt, maalt daar geen kat om.
In de vroege jaren ’90 stond Kathleen Hanna met haar toenmalige band Bikini Kill in de frontlinie van de zogenaamde Riot Grrrl-beweging. Een reeks bands die, geworteld in de hardcore punkrock van de jaren ’80, militant politieke en vooral feministische standpunten innamen en daarbij de stringente DIY-ethiek van het hardcore-milieu niet uit het oog verloren. Reken daarbij nog dat Bikini Kill afkomstig was uit de muziekscene van het stadje Olympia in het Amerikaanse Noordwesten (zie ook: Nirvana) en gedurende een paar jaar kon de band meesurfen op de grunge-tsunami die toen de muziekwereld overspoelde. Pour la petite histoire: het was Kathleen Hanna die “Kurt smells like teen spirit” op de muur van Cobains appartement schreef en hem daarbij de inspiratie gaf voor de titel van het ondertussen welbekende nummer. Na de split van Bikini Kill ging Kathleen Hanna de meer popgerichte toer op met haar nieuwe band Le Tigre alvorens gedurende jaren uit beeld te verdwijnen.
Een sabbatical die, zo bleek achteraf, het gevolg was van de laattijdig gediagnosticeerde ziekte van Lyme. Nadat ze hersteld was richtte Hanna The Julie Ruin op, een band genoemd naar haar soloproject uit 1997, waarmee ze een evenwicht zoekt tussen de furieuze punk van Bikini Kill en het poppy Le Tigre en waar bassiste en Bikini Kill-oudgediende Kathi Wilcox ook deel van uitmaakt. Nadat Hanna na de release van Run Fast in 2013 even herviel in haar ziekte komt de band nu af met opvolger Hit Reset. Een plaat waar de woede en verontwaardiging naar aloude gewoonte weer van afspat.
Een album dat in de tang zit tussen twee persoonlijke songs, die zich als uitersten van een spectrum tot elkaar verhouden. Het album opent met het over de moeilijke relatie met haar vader handelende titelnummer, een nummer dat klinkt als een exorcisme, een uiting van een onverwerkt trauma. “Drunk from a mug shaped like a breast / Punishing the people he loved at best”, klinkt het. Gevolgd door een venijnig meermaals herhaald “I don’t think you’re sorry at all”. Diametraal daartegen staat de lo-fi pianoballad “Calveston” waarmee Hit Reset afgesloten wordt, genoemd naar de voorstad van Washington DC waar ze opgroeide, een lieflijk eerbetoon aan haar moeder.
Hoewel de nietsontziende furie van Bikini Kill hier misschien ontbreekt, klinkt de muziek op Hit Reset nog altijd als in overdrive gespeelde punkrock die schuurt als een oude rammelbak. En dan zijn er nog de melodieën die de gave bezitten om zich ongenadig in je hoofd vast te zetten. De nog steeds uit duizend herkenbare stem van Hanna, je hebt het er voor of niet maar een tussenweg is er niet, klinkt overstuur van verontwaardiging wanneer ze een woordenbrij uitspuwt om onrecht aan te klagen. Van egocentrisme (“Planet You” met een repetitief “Start a Kickstarter for your heart” als refrein) tot schijnheiligheid (“Mr. So and So”): met een scalpel legt Hanna de hypocrisie bloot.
Af en toe komen de pop-invloeden wat meer bovendrijven in de muziek (het overbodige “I Decide” , “Hello Trust No One” of “Time Is up”) of komt er een gesjeesd Doors-orgeltje voorbij (in het over haar echtgenoot, Beastie Boy Adam Horovitz, handelende “Let Me Go”) maar het zijn toch vooral de songs waarop de oude DIY-punk ethiek de bovenhand (zoals “Be Nice”) haalt waarop Hit Reset uitblinkt.
Met Hit Reset bewijst Kathleen Hanna dat ze nog verre van afgeschreven is. En schrijft ze meteen een van de beste jaren ’90-releases van het jaar op haar naam.
The Julie Ruin treedt op 30 november op in de Botanique.
