Neen, het zat Suede niet mee, woensdagavond op Les Ardentes: de stem liet het afweten, het publiek stond vooral te wachten op headliner Indochine, en er ging al eens iets mis. En toch werd het een masterclass. Eentje in “alles geven, ondanks alles”.
“Dit kun je nooit halfslachtig doen”, beseffen we wanneer “Animal Nitrate” uit de boxen knalt. We zijn nauwelijks vier nummers ver, en Brett Anderson staat alweer op de monitors het publiek op te jutten. Dat geeft geen sjoege, maar dat laat de band niet aan zijn hart komen. De opzwepende glamrock van dit vijftal komt maar tot zijn recht als er een vuurtje wordt onder gestookt, en er is geen groep die beter weet hoe dat te doen dan deze. Alsof dit een alles-of-nietsshow is in plaats van “if it’s wednessday, it must be Belgium” speelt Suede dit uur met inzet van zijn leven. Omdat het dus niet anders kan.
Omdat Suede dik 25 jaar ver in zijn carrière zoveel knallers van singles heeft verzameld, bijvoorbeeld, dat de setlist net zo goed omgekeerd kon worden gebracht en nog opzwepend was geweest. Eindigen met “Europe Is My Playground”, “Trash” en dat “Animal Nitrate”? Het was verdorie bijna evidenter geweest, en het nieuwe “Outsiders” dat daartussen stond te blinken moest niet onderdoen. Wat een fijne gitaarlijn!
En er is natuurlijk Brett Anderson, de man die het woord frontman in de jaren negentig een nieuwe betekenis gaf. Met inzet van dat lange lijf en dito leden wordt elke pose uit het grote rockhandboek aangenomen. Pose Een: zich op de monitor nog iets groter uitrekken dan hij al is. Pose Twee: wijdbeens, lichtjes achterover leunend, de hand plat vooruit duwen. Ideaal bij een hoge “Whoohoohoo” of zo. Pose Drie: het publiek op de knieën toezingen.
Pose Vier is een gemakkelijke, en ideaal voor het slepende “Pale Snow”: met beide handen aan de iets te hoge microfoonstandaard hangen, en hem zo naar je toe trekken. De song gaat naadloos over in “I Don’t Know How To Reach You”, een epische song die laat horen hoé goed het rijpere Suede precies is geworden op Night Thoughts dat eerder dit jaar verscheen. Met meer diepgang, en muzikale rijkdom, maar nog steeds die melodische flair van weleer. De uitgebreide solo van gitarist Richard Oakes is meteen gelegenheid voor Pose Vijf, het lateraal dansen met zwiepende armen. Uiteindelijk zal de zanger zich op handen en voeten laten vallen om een fotograaf recht in de lens te zingen. Theater? Een beetje maar, hoor. En daar is nummer zes al: de aanval die Anderson in “Killing Of A Flashboy” richting publiek uitvoert; alsof hij elk moment een duik in de massa kan nemen. Niet vandaag, Brett. Niet vandaag.
Het is overgave uit principe, voor een publiek dat zich tot weinig beweging laat pramen. En het gaat vandaag ook niet vanzelf. Dat hoor je aan hoe Anderson te vaak op zijn adem trapt. Woorden worden al eens ingeslikt of overgeslagen, dit concert gaat dan ook aan een rotvaart. Nauwelijks een uur speeltijd, zoveel hits te geef; het kan niet anders of de band struikelt in zijn haast al eens over zijn voeten en zo is publieksfavoriet “Heroine” voorbij voor je ’t weet. “We hebben nog wat crowd pleasers in petto. Dit is er eentje van”, grijnst Anderson, voor de band aan het obscure “Sometimes I Feel I’ll Float Away” begint uit dat comebackalbum Bloodsports van alweer drie jaar terug. Humor, net als die iets te lang gerekte, dramatische freeze middenin het nummer.
Op de barrières van de frontstage, met akoestische begeleiding van Oakes volgt “She’s In Fashion”. Dat moet dan wel Pose Zeven zijn, maar het is natuurlijk “So Young” waar op gewacht wordt. Oakes laat de gitaar oploeien als had ie van voorganger Bernard Butler niets te leren, Anderson gooit een paar sprongen in de strijd, en natuurlijk de Ultieme Brett Pose: de microfoonzwengel. En laat net die met een doffe knal mislopen. Alsof er niets is gebeurd, pikt de zanger het ding weer op, zwiert het opnieuw in het rond; mislukken is geen optie.
Een laatste dikke single, een rondje “lalala’s” op maat van een festival: “Beautiful Ones” zet de puntjes op de hitmachine. Suede had het vandaag niet onder de markt, maar wint op punten. Soms, op een woensdag in België, is dat al heel eervol.
