Oh Daughter. Die ‘oh’ gebruiken ze steevast als voorvoegsel. Voor het webadres en de sociale media accounts. En wij voor deze review, als in ‘oh, we hebben ze gemist’. Want Not To Disappear is nog maar net begonnen met z’n titelnaam waar te maken: blijven.
Toegegeven, toen If You Leave uitkwam bijna drie jaar geleden, hadden we er misschien nog net iets meer van verwacht. Nog in de ban van het lo-fi geluid van de ep’s His Young Heart en The Wild Youth, waar de heilzame stem van Elena Tonra alle ruimte kreeg om haar werk te doen, had die debuutplaat ook iets waar we niet meteen van wisten wat er mee aan te vangen. Met het gezelschap van Igor Haefeli (gitaar en toesten) en later ook Remi Aguilella (drum) was het een album van de volwaardige band Daughter, waaraan alledrie evenredig hadden bijgedragen. Maar gezien de toen al bestaande songs toch ook niet helemaal, als je ’t ons vraagt.
Resultaat: de zo heilzame stem van Tonra durfde zich op die manier al eens verstoppen achter een arrangement en bovendien deed ze in die periode nog uitspraken als “we zijn nieuw, mensen weten nog niet wat ze van ons kunnen verwachten, dus we kunnen eigenlijk doen wat we willen.” Dat is nu wel anders. Natuurlijk mogen ze van ons nog altijd doen wat ze willen, maar dat hun publiek geen duidelijk verwachtingspatroon heeft, klopt al lang niet meer. Daughter is geen kleine band meer, was dat al vrij snel niet meer na die debuutplaat en al zeker niet na het intensieve tourjaar 2013.
Maar. Wie met de oren van Not To Disappear naar If You Leave luistert, hoort wel waar het zaadje geplant werd. Not To Dissapear is in dat opzicht een verlengstuk, maar op alle vlakken beter. De opvolger is een werkstuk van een band die er nu wel samen aan begonnen is en er geen gras over heeft laten groeien. Wie puur naar de jaartallen kijkt, denkt misschien van wel, maar Daughter heeft wel degelijk hard gewerkt. Pas na een jaar schrijven en schaven aan demo’s — het materiaal van de tourbus rechtstreeks het repetitiehok in –, was het tijd om de studio van Nicolas Vernhes in te trekken.
Het resultaat is een plaat die consistenter en afgewerkter klinkt dan haar voorvanger. “Doing The Right Thing” was maanden geleden daar al een eerste bewijs van. De vooruitgeschoven single is nog altijd emotioneel meeslepend maar vol details: tempowisselingen, subtiele effecten en vier akkoorden die pulserend steeds herhaald worden. Een nummer over dementie “I just sit in silence / let the pictures soak”), vergezeld van een knappe video, een van drie die voortvloeiden uit de samenwerking met Pollard en Iain Forsyth, een filmmakersduo uit Londen en Stuart Evers, een auteur. Het tweede luik, “Numbers”, doet wat denken aan London Grammar met die electronica-intro, galm op de gitaar en Tonra die met diepe stem zingt “I feel numb in this kingdom”.
De traditionele zware kost die we van Daughter gewend zijn, denkt u luidop. De band heeft inderdaad een reputatie van sad kids, maar toch vloeit er een constante energie door Not To Disappear. Had If You Leave een kaal en dor landschapsgevoel, dat speelt deze plaat zich af in een grootstad. De teksten van Tonra zijn minder symbolisch en onomwonden. Het lijkt op een intentieverklaring die zich ook uit — op z’n Daughters dan — in “New Ways”: “I need new ways to waste my time”. Het is een snijdende gitaar die na twee minuten het nummer aan stukken rijt en de kaarten op tafel krijgt: “I’m trying to get out / Find a subtle way out / Not to cross myself out / Not to disappear”.
Not To Disappearbiedt misschien geen laagdrempelige lotgenoten als “Youth” of “Medicine”, maar heeft als grootste troef dat het een experimenteerdrang huisvest die nooit overkomt als ‘niet geschoten is altijd mis’. Het verzet grenspalen, maar blijft Daughter. De bitterzoete hartzeer van “How”? Daughter. De tweespalt over eenzaamheid in het kille, meest atypische nummer (die housebeat!) dat we van deze band tot nu toe gehoord hebben? Daughter. Het extreem dansbare “No Care” of het uiteenspattende nu al favoriete livenummer “Fossa”? Daughter, inderdaad. En zo is Daughter toch weer een groep waar we niet per se van weten wat we er kunnen van verwachten. Behalve nog meer goeie platen natuurlijk.
