The Bootleg Series is niet te stoppen. Voor het derde jaar op rij ploft hier, telkens mooi in aanloop naar de feestdagen, een nieuw volume op de mat. Met elke release wordt een nieuwe blik gegund bij het tot stand komen van het indrukwekkende en nog steeds groeiende oeuvre van Bob Dylan.
Met het frequenter verschijnen van de nieuwe volumes is het aantal formaten waarin de releases het licht zien eveneens toegenomen. Van de standaard dubbel-cd, zoals sinds deel 4 de gewoonte is, naar een brede waaier aan versies bij de latere volumes. Bij dit twaalfde deel wordt op dat vlak een voorlopige climax bereikt met een 18-cd’s omvattende uitgave.
Wegens budgettaire beperkingen opteren we voor de standaard dubbel-cd, ook bekend als “The Best of”. Al spelen ook andere redenen. Een collega van De Volkskrant beluisterde de 18-cd’s tellende collectorseditie in één rit en mag de komende zes maanden, op dwingend verzoek van zijn huisarts, louter nog naar licht klassieke muziek luisteren, in doses van een kwartier per dag, na de maaltijd.
Bovendien speelt ook het luistercomfort een rol in de beslissing. Bob Dylan mag dan tot de allergrootsten horen, ruim een uur naar “Like a Rolling Stone” luisteren, dat in twintig versies voorgeschoteld wordt, is lichtjes te veel van het goede. Behalve omwille van academische redenen lijkt het weinig waarschijnlijk dat iemand vrijwillig meer dan eenmaal naar deze overdaad luistert.
Al is dat mogelijk net het idee achter de uitgave. De complete versie van The Cutting Edge biedt namelijk alles wat opgenomen is tijdens de sessies voor Bringing it All Back Home, Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde, de drie meesterwerken die Dylan in 1965-66 in amper 14 maanden uit zijn hoed toverde.
Daarmee is de complete versie vooral voer voor muzikale archeologen, die elk stukje van de puzzel vanuit elke mogelijke invalshoek bekeken willen hebben. Wie zich beperkt tot de dubbel-cd krijgt echter ook al een aardige inkijk in de opnames, waarbij een gejaagd “Visions of Johanna” en een bijna in zijn plooi vallend “Subterranean Homesick Blues” zich laten opmerken.
Ook voor het luisterplezier blijkt de compacte uitgave de beste zet. Echte verrassingen blijven misschien uit — daarvoor zijn andere volumes van The Bootleg Series zoals The Basement Tapes Complete of Tell Tale Signs mogelijk meer aangewezen — maar Dylanplaten beluisteren we hier immers niet alleen ter lering, maar soms ook louter ter vermaak. Ja, het is interessant te horen hoe drie albums waarop nu eens niets af te dingen valt tot stand gekomen zijn, maar laten we onszelf niet verliezen in Dylaneuforie: wanneer puntje bij paaltje komt, zal altijd sneller naar die drie albums gegrepen worden dan naar een begeleidende achtergrondrelease als deze.
Wat niet wegneemt dat het leuk grasduinen is op Dylans muzikale zolder. Als de doos met Desire-materiaal ooit geopend wordt — het kan toch niet dat het wonderlijke “Abandoned Love” de enige parel is uit die periode die het album niet haalde — dan zal een ongeziene feestvreugde zich van ons meester maken. Vooralsnog houden we de bezoekjes aan de zolder beperkt en verkiezen we het comfort van het muzikale salon, waar Shadows in the Night ondertussen broederlijk naast de meesterwerken van een halve eeuw geleden is komen te staan.
