I Will, I Swear :: Strings Of Gold

I Will, I Swear, een van de winnaars van De Nieuwe Lichting, heeft een EP uit. Maar wie hen al even volgt wist al veel langer dat het slechts een kwestie van tijd was voor de band onder de radar uit zou komen.

Hier en daar zal wel een vinger de lucht in gaan bij de vraag wie I Will, I Swear kent van de dubbele single “Long Days” en “Sleep”, ondertussen al meer dan twee jaar geleden uitgebracht. Of van de compilatie Music For Undays van het label Unday, begin vorig jaar. Nog een kans? Voor Record Store Day dit jaar bracht de band samen met Illuminine de single “Armor” uit. Maar de kans is het grootste dat u I Will, I Swear kent als een van de drie laureaten van De Nieuwe Lichting 2015, de talentenjacht van Studio Brussel. Al is dat volgens de band niet de belangrijkste reden waarom ze aan de grote poort komen rammelen.

Want het wachten op een debuutplaat neemt niet weg dat er hard gewerkt werd de voorbije jaren. Het project van Gentenaars Fien Deman en Jonathan Van Landeghem is gegroeid naar een volledige band van negen, inclusief een strijkkwartet. Strijkers die, hoeft het gezegd, perfect passen bij de dromerige en intimistische pop. De ideale soundtrack voor wie graag door een beregend raam staart en zich schaamteloos wil laten leegbloeden van melancholie. Die melancholie is misschien wel hét ingrediënt van I Will, I Swear. Denk Jan Swerts, maar toch helemaal anders.

De stem van Fien Deman bijvoorbeeld, die op haar eentje tektonische platen kan verschuiven. Mistig en koel, maar tegelijk ook zalvend en reddend wanneer ze zingt “Summer heals” in “Summer Nights”. Het openingsnummer teert op eenvoudige drums en krachtige slagakkoorden op piano. Het duurt meer dan een minuut voor het nummer ontluikt en de melodieën in mekaar verstrikt raken als de oortjes van onze iPod. Maar au fond is dit nog altijd het I Will, I Swear waar we twee jaar geleden een boon voor kregen.

Single “Fractures” wordt al door enkele radiozenders opgevreeën en niet onterecht: het is een cocktail met een makkelijk te vertrouwen zangmelodie, en hoewel er muzikaal het een en ander om uw aandacht vecht, blijft de hoofdweg toch duidelijk onderscheiden van de zijwegen. Intrinsiek misschien niet het sterkste nummer van de EP, maar veilig genoeg om wel een breed publiek aan te spreken. In “Better Than This” pakken ze het in vergelijking veel soberder aan, met slechts een akoestische gitaar en strijkers en de breekbare verlegenheid van een madeliefje dat bang is om vertrappeld te worden. Misschien iets te veel richting een soundtrack van Grey’s Anatomy, maar desalniettemin charmant.

In de lichtheid van de titeltrack “Strings Of Gold” — “There were always thousand hands beneath your feet” — klinkt het arrangement nergens minder moeiteloos, maar ook in strijd met de twijfels die Deman opbiecht: “The hardest thing about growing up is this cold”. Het sobere, enkel door het maanlicht en door pianoklank aangeklede “Lakes”, tot slot, is een mooie afsluiter — we zijn nochtans geen dessertfans — waarbij het meerstemming refrein en de oeh’s geen punt achter een krachtige finale willen zetten, maar een komma voor de toekomst.

I Will, I Swear heeft nu negen muzikanten, met deze EP erbij negen eigen nummers en wat ons betreft negen maanden de tijd om ergens in het voorjaar van 2016 een puike volwaardige debuutplaat af te leveren. Moet kunnen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 2 =