Grandbrothers :: Dilation

De herontdekking van de vleugelpiano staat op naam van Lukas Vogel en Erol Sarp. Deze twee Dusseldorfenaren ondervonden dat er meer in een piano zit dan je denkt, door het instrument te verbinden met enkele computers en een set van elektromechanische hamertjes toe te voegen. Zo kan er van op afstand worden gespeeld. Wonder boven wonder klinken de gemonteerde klanken die hieruit voortkomen niet meer als één piano, maar als een strakke band die van wanten weet. De naam Grandbrothers komt voor uit de Engelste term voor vleugelpiano. Vogel en Sarf wisten met Dilation meer dan één betekenis aan die naam te koppelen.

Denk aan de intro van House MD (niet diegene met het Massive Attack-stukje). De piano met reverb en snaargeluiden bevindt zich vaak in de meditatieve sfeer, ergens tussen minimalistisch klassiek en elektro in. Een goed voorbeeld is ‘Naïve Rider’. Het nummer heeft, zoals trouwens alle andere nummers op de cd, zowaar iets dat klinkt als een ‘ritmesectie’, en bouwt snel op tot een vol nummer met spanning en vaart. Als er één instrument is dat zich daar perfect toe leent, dan is het vanzelfsprekend wel de koninklijke vleugel, wat de mannen letterlijk ‘vrij spel’ verleende. Toch was hun idee briljant en werden de plannen met verve uitgevoerd.

Aan het machinewerk van Dilation zit geen kantje dat kraakt of sleept. De twaalf nummers klinken geolied en zijn fris opgeblonken, al is dat meteen ook hoe het grootste defect zich manifesteert: alhoewel de piano in zijn repetitiviteit zelden verveelt, zijn het de additieven die af en toe de klankbeleving verstoren. De muziek is niets nieuws onder de zon, de melodieën bevatten een zekere klefheid; al laten wij ons een tikje simpel sentiment graag welgevallen. Alleen die verdraaide klicks, beats en reverb maken het minder echt en wat te gelikt in zijn moderniteit. Spaarzaamheid met de effectenbakjes had van deze cd nog meer een tijdloos pareltje gemaakt, dat op menige soundtrack had kunnen prijken.

Afgezien van die kritische noot heeft Grandbrothers eigenlijk een perfecte pop-cd gemaakt. De muziek kan door iedereen worden gesmaakt, de nummers zijn heerlijk ‘easy listening’ met bakken melancholie in het harmonische kwartier en melodieën die daar naadloos boven dwarrelen. De verwijzing naar de minimalistische meester Nils Frahm is haast te vanzelfsprekend, maar ook gewoon terecht. Mits enkele groeipijnen horen we binnenkort nog van deze mannen, zij het op de radio of op het grote scherm, waar ze volgens ons niet zouden misstaan tussen namen als Thomas Newman of de grote Philip Glass. Wij kijken er al naar uit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf + zestien =