Douglas Firs :: The Long Answer Is No

Na de debuutplaat Shimmer & Glow komt Douglas Firs weer uit z’n kot met The Long Answer Is No. Het heeft wat CO2-uitstoot gekost (inspiratie werd gezocht in de VS, Italië en Frankrijk) maar het is de moeite waard gebleken. Muziek voor mensen die er tijd voor willen maken, en hé, dan bent u bij ons aan het juiste adres.

Om met de deur in huis te vallen: titelsong “The Long Answer Is No” zou niet misstaan hebben op Neil Youngs Tonight’s The Night. Andere namen die ons te binnen schoten bij het beluisteren van deze plaat: Jeff Buckley, Arctic Monkeys en Suzanne Vega. Bezieler van de band is Gertjan Van Hellemont. Hij wou de cd in stijl afwerken en zocht producer Tom Schick van The Wilco Loft op om de plaat te mixen. Schick is niet de eerste de beste. Hij stond eerder in voor onder andere Wilco, Ryan Adams, Norah Jones en M Ward. Maar ook ander schoon volk werkte mee aan de plaat, zoals Bram Vanparys en Cleo Janse van The Bony King Of Nowhere, Steven De bruyn (The Rhythm Junks), David Poltrock (Hooverphonic, Arid, Zap Mama) en Patricia Vanneste (Balthazar). Nog even voor de volledigheid de vaste groepsleden vermelden: Simon Casier (bas), Christophe Claeys (drums), en Sem Van Hellemont (keys).

We hoorden voor het eerst van Douglas Firs toen de band in 2008 in de halve finale van Humo’s Rock Rally strandde. Zeven jaar, twee albums en enkele groepsleden later, bewijzen ze de juryleden dat ze de afstand naar de States wel degelijk wisten te overbruggen. Letterlijk en figuurlijk. Een reis doorheen de Verenigde Staten en Canada inspireerde Gertjan voor zijn nieuwste cd waarin Americana werd opgetrokken uit Vlaamse klei.

De plaat begint gemakkelijk, met de twee eerst gelanceerde singles “Caroline” en “Can You Tell Her I Said Hi?”, twee frivole maar vakkundig in elkaar gestoken meezingers die hun tijd zullen meegaan op de radio. Echt interessant wordt het iets verder op de cd, te beginnen bij “Through Watery Eyes”. Straf hoe de energie gekanaliseerd wordt in het strijkerskwartet van Patricia Vanneste (Balthazar).

De prijs voor leutigste nummer van de plaat gaat naar “Don’t Buy The House”, dat alle redenen opsomt waarom iemand het huis beter niet zou kopen. ‘I don’t think that even the dog would be happy with a garden that size” en “You’re gonna wake up one day, and realize you’re next to the wrong guy/You’ll go out of your mind when you’ll find out, I’m already gone now”.

Douglas Firs maakt er bijna de gewoonte van om de rustige nummers te laten walsen. “22:22” is er ook zo een. We kabbelen over melancholische golven, in gedachten verzonken, en denken aan wie deze slow met ons zou kunnen dansen op de volgende thé dansant. De tekst, over een verloren liefde, negeren we wel even. “All The Same But Different” kan in dezelfde adem genoemd worden. Over zoeken en niet vinden, maar dan zeemzoetig meerstemmig en met blazers.

Een singer-songwriter komt veelal het best tot z’n recht in een sobere muzikale begeleiding. “That Kind Of Thing” werd in zo’n formule gegoten en we zijn blij dat er op de plaat, die twaalf nummers telt, ook ruimte was voor stilte die enkel gevuld werd met gevoelige snaartjes.

Een titel als “Pigs In The Sky” doet een psychedelische rocksong vermoeden. En waar rook is, is vuur. Vraag ons niet waarover het nummer gaat, onze joint werd iets te voorbarig aangestoken. We herinneren ons een leuke rocksong met een gitaarsolo ergens aan het einde.

Met hun tweede cd The Long Answer Is No staan ze klaar om een referentie in onze muziekscène te worden. Aan te bevelen voor personen met de rare fetisj om in cowboylaarzen door patattenvelden te slenteren — maar ook gewoon voor de doorsnee muziekliefhebber.

De band is te zien in Alsemberg, Verviers, Gent, Brussel, Oostende, Avelgem en op vele andere grote en kleinere podia. Meer info op de website.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 + vijf =