Temples, dat is hard gaan op z’n hippies. Sinds hun debuutalbum Sun Structures begin dit jaar het zonlicht zag, zwaaien de kerels uit Kettering de scepter op de neopsychedelicatroon. Op de ‘reanimatie’ van het album, Sun Restructured, wordt het retrogeluid uitgekleed en opnieuw verpakt in een scifi-jasje. Erol Alkan en Rich Norris zorgden voor de glanzende strik.
“Take me away to the twilight zone”, zingt James Bagschaw ons bij de aftrap toe. De Marc Bolan-lookalike zet hiermee de toon voor een plaat vol duisternis en wrange verwachtingen. In essentie iets helemaal anders dus dan het meer dan hartverwarmende Sun Structures. Veel afbraakwerk is er nochtans niet geweest; de trippy feel overheerst net als voorheen vanaf de eerste seconden de hele plaat. Maar waar op Sun Structures nog plaats was voor het uitslaan van enkele ledematen, werd op deze uitgave alles vacuüm gezogen. De aangewende ruimtegeluiden en synths klinken heel hip, en laten zich als echte hippe kids niet verleiden tot een dansje. Nog meer dan op Structures worden we bij mist door tijd en ruimte gesleept. De zon van weleer is maan en ochtendnevel geworden, met wisselvallige verwachtingen in het vooruitzicht.
Songs als “Move With The Seasons” en “Golden Throne” behouden de melancholische ondertoon die Temples hen oorspronkelijk geschonken had, maar ruilen warm goud in voor kil chroom. De herwerking van “Sand Dance”, misschien wel het meest duistere nummer op de plaat, verschilt dan weer weinig van het origineel. De oosterse vibe blijft behouden en het geheel wordt een hardere stroming ingestuwd waarbij men bijvoorbeeld aan de laatste van Arctic Monkeys zou kunnen denken. Al onthult de loerende dwarsfluit hier andere grondslagen.
Doorheen de plaat krijgen we nog meer visioenen doorgeseind van andere nummers en zonniger tijden, maar dat blijven voornamelijk echo’s uit het verleden. We missen de heerlijke georganiseerde chaos van nummers als “Mesmerise” en de fragiele vertellingen van onder andere “Fragments Light”. De mooie harmonieën blijven overeind, maar het geheel is slechts een simpele optelling van koele effecten en knipsels uit de authentieke plaat.
Veertig minuten kosmische effecten en retrorifjes later hunkeren we nog steeds naar het originele geluid en de volle melodieën van het kokette quattro met de glamrock-looks. Deze Sun Restructured heeft weinig om het lijf, terwijl de aankleding en de effecten net de kracht uitmaakten van het briljante debuut van Temples.
Geef ons liever zonnedansen in lange gewaden met lange haren op lange dagen. Sun Structures blijft een tijdscapsule die voorlopig onaangeroerd mag blijven.
