Holy Sons :: The Fact Facer

Van Emil Amos’ achtergrondverhaal beginnen muziekjournalisten spontaan te watertanden. In de loop van de jaren negentig nam hij dagelijks songs op die hij had geschreven onder invloed van allerlei drugs. Daarmee beweerde hij zijn gevoelens van isolatie en depressie bij wijze van therapie te lijf te gaan. Nadat zijn band Grails wat erkenning begon te krijgen, begon hij de muziek ervan na grove selectie systematisch uit te brengen onder de noemer Holy Sons.

The Fact Facer is reeds de twaalfde Holy Sons-plaat sinds 1999. Net zoals bij de meeste recente albums die Amos met dit project uitbracht (enkele rasechte democompilaties niet meegerekend), gaat weliswaar slechts een fractie van de plaat echt terug op die archiefdemo’s en schreef hij de meeste tracks recent. Daarbij is het lo-fikarakter van die oude kelderopnames dan wel ingeruild voor meer geavanceerde opnametechnieken en is Amos’ stem een pak toonvaster geworden. Toch getuigen de songs op The Fact Facer van eenzelfde opmerkelijke muzikale identiteit.

Amos leent vrijelijk uit allerlei subgenres binnen de rock-, folk- en bluestradities, met een centrale rol voor melodisch jankende gitaren. In het slepend zwoele “Transparent Powers” wikkelen psychedelische gitaren zich bijvoorbeeld rondom Amos’ mystieke klaagzang, gericht tot de hogere krachten die zijn donkere hallucinaties bevolken. “Selfish Thoughts” zoekt meteen daarna dan weer de Sahara op met blueslicks die wat doen denken aan de West-Afrikaanse woestijnblues of Marokkaanse oud-meditaties. Rond het midden van de song komen die typisch galmende gitaarwolken alweer opduiken en verdwaalt de song in een psychedelische spiraal. De afsluitende titeltrack is dan weer een akoestische schuldbekentenis zonder verder arrangement, maar misschien net daarom het meest breekbare moment van de hele plaat.

Het opmerkelijk eclecticisme dat Grails en zeker Lilacs & Champagne (Amos’ instrumentaal hiphopproject met Alex Hall) kenmerkt, staat dus ook absoluut centraal in Holy Sons. Tegelijkertijd is The Fact Facer van al die Holy Sons-platen misschien wel de meest eenvormige. De algehele sound ervan grossiert vooral in grijstinten en wentelt zich in een sfeertje dat wat doet denken aan obscure, donkere folk uit de jaren zeventig. Dat Amos zich expliciet als doel stelde een zelfmoordplaat te maken, speelt daar zeker in mee, al kan ook geopperd worden dat het muzikaal en tekstueel verschil met eerdere platen eigenlijk vrij miniem is. In die zin kan je dus even goed stellen dat The Fact Facer Amos’ zoveelste zelfmoordplaat is, zij het deze keer gewoon wat explicieter.

Dat alles wil nog niet zeggen dat dit sowieso een deprimerende plaat is. Holy Sons is in de eerste plaats een project waarin Amos zijn muzikale en tekstuele beslommeringen botviert zonder zichzelf enige grens op te leggen, ook niet die van de geloofwaardigheid. De pastiche en wrange ironie zijn nooit veraf in ’s mans bevreemdende universum, en bovendien worden de soms zwaarmoedige teksten steeds in evenwicht gebracht door een muzikale rijkdom die je niet meteen zou associëren met een depressie. Amos’ therapeutisch bricolageproject levert op The Fact Facer dan ook een goeie plaat op, een mooie, relatief toegankelijke introductie tot Holy Sons, maar niet het beste album dat Amos al uitbracht (daarvoor verwijzen we u door naar het bescheiden meesterwerk Decline Of The West).

Holy Sons brengt dus vrij weinig nieuws naar de tafel met The Fact Facer. Met een dermate kwalitatief hoogstaande carrière, zowel binnen Holy Sons als binnen Amos’ andere projecten, wil dat gelukkig niet zo veel zeggen. Zelfs een minder magistrale plaat van deze onderschatte songschrijver verdient het om door een breder publiek gehoord te worden.

Een hele delegatie aan Grails-zijprojecten met Holy Sons, Lilacs & Champagne en Watter speelt op 5 februari in Trix en op 6 februari in La Zone (Luik).

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 − 5 =