Electric Wizard :: Time To Die

Er zijn platen die in de huid kerven zoals stenen krassen in grafzerken. Electric Wizard heeft er zo’n drietal op zijn cv staan en probeert dat opnieuw met Time To Die.

Het zal u wellicht niet verbazen, maar op zijn achtste plaat pakt de Engelse doomlegende uit met misantropische, psychedelische, tja, doom. Hun handelsmerk dus en daar is al lang niets wereldschokkends meer aan. Met het tien minuten durende, nihilistische “Incense For The Damned” wordt meteen de beuk erin gezet. De opener is meteen ook dé splinterbom van een voor de rest matige plaat.

“Time To Die”, waarin sporadisch een klassiek orgel te horen is, en het ultrazware “I Am Nothing” gooien je in de kerker des doods. Inspiratiebronnen kan je al van ver ruiken: de dood, Satan en weed, veel weed. “We Love The Dead” zou ook best leuk zijn om uzelf een whiplash op te headbangen, maar meer dan dat ook niet. Ook verder op de plaat hebben we een “deze-riff-hebben-we-al-eens-gehoord-gevoel” (“Sadio Witch”). En dat is een beetje de teneur op de hele plaat.

De tijden van Come My Fanatics, Dopethrone en Witchcult Today liggen ver achter ons. Maakte Electric Wizard toen nog de perfecte soundtracks bij de ondergang van de wereld, dan lijken frontman Justin Oborn en co, die sinds 1993 de angstaanjagende klanken van Black Sabbath, Pentagram en Saint Vitus oproepen, voorbij gestoken te worden door nieuwe kolossen als Pallbearer en YOB. Zo verging het de band ook op Desertfest een dikke twee weken geleden.

Omdat zijn twee laatste platen zelfs fashionable genoemd werden en de band een tegenreactie wil zijn op het modieuze doom-geweld van tegenwoordig, probeerde Electric Wizard misschien wel keihard terug te slaan met deze back-to-basicsplaat? Akkoord, tussen de overgeproduceerde Amerikaanse epiek van pakweg Pallbearer klinkt een Electric Wizard nog op en top Brits en heerlijk rauw, maar daarom kan je nog niet spreken over een plaat die de komende maanden zal worden grijsgedraaid. Dus geen paniek, beste wereldverbeteraar, Electric Wizard zal u maar even het gevoel geven dat de wereld zal vergaan.

Het lijkt wel of Electric Wizard niet wil afwijken van het geijkte doompad. “Lucifer’s Slave” klinkt aanvankelijk als het meest dansbare en vriendelijkste nummer, maar naarmate de minuten vorderen, loopt het verloren in een poel van duisternis en distortion. Ook in “Funeral Of Your Mind” wil men per se zwaarder klinken dan de vriendelijke retroband Uncle Acid And The Deadbeats. “Saturn Dethroned” is niet meer dan een psychedelische outro. Maar als u dit nummer makkelijk haalt, kan u zich wellicht niet vinden in deze recensie.

In 2010 waren we misschien zo enthousiast over Black Masses omdat Electric Wizard iets meer klonk dan een bastaard van Black Sabbath, zoals ook in “Lucifer’s Slaves” het geval is. Het legendarische viertal uit Dorset wil zich nog altijd als de heaviest band on earth profileren, maar eigenlijk staan een heleboel opvolgers al klaar. Electric Wizard klinkt eigenlijk niet zo gevaarlijk als hij laat uitschijnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 + vijf =