Mon-o-Phone :: Escapism

Van rudimentaire rock naar sensuele pop voor fans van Fever Ray en zelfs Beach House. Wie had zo’n metamorfose verwacht van Mon-o-Phone? Alleen Koen Brouwers en Ciska Vanhoyland, alias Mr Phono en Ms Phono, zelf.

Op de kopstoot getiteld The Great Depression Of Mr And Ms Phono klonk Mon-o-Phone (overigens een leuke bandnaam) al gewiekst genoeg om unaniem goed ontvangen te worden. Maar bij wie deed de band nog een belletje rinkelen? Tja, zo snel kan het gaan in de muziekwereld. Wel, beste mensen, vergeet de gitaar-zangmuziek met een knipoog naar PJ Harvey, Iggy Pop en The Kills waarmee Mon-o-Phone destijds als een bom insloeg. Na een overgangsplaatje in 2012 hebben Brouwers en Vanhoyland twee jaar lang gesleuteld aan Mon-o-Phone 2.0. Het resultaat is een zweverig geheel waarmee het zichzelf weer op de Belgische muziekkaart zet.

Brouwers heeft niet zomaar de distortionknop vervangen door een batterij effecten. En oké ja, met Henrik Jonsson — onder meer bekend van The Knife, Fever Ray en Lykke Li — is er een ware techneut aan boord gehesen. Maar: de songs moet je nog altijd zélf schrijven en dat zijn Brouwers en Vanhoyland duidelijk nog niet verleerd. Onze favoriet was meteen het toepasselijk getitelde “The Great Escape” omdat het nummer één ontdekkingsreis is. “Sonar” is dan weer de perfecte binnenkomer, het rustgevende “Sensual Blood” laat de luisteraar langzaam toe de droomwereld van Mon-o-Phone binnen te wandelen. De titel van de plaat mag dus letterlijk geïnterpreteerd worden. In “Long Way To Go” vormen de gitaren en effecten zonodig nog een zachter bedje waarop Vanhoylands ijle vocalen zich neervlijen. In “Riders” zorgen de beats daarvoor, als waterdruppels die naar beneden vallen.

Tussen al dat ingetogen heen en weer gewieg is “Run Run Run” een beetje de vreemde eend in de bijt; dit is echt een aanstekelijke popnummertje. Maar laat dat de sfeervolle setting niet bederven. Ook “City Of Light” heeft duidelijk Oosterse invloeden, herbergt een aanstekelijke gitaarriedel en komt zo iets uitbundiger over. Maar geen enkel nummer geeft zichzelf na een minuut al prijs. Er zit wel overal een zanglijn, bepaald ritme of melodietje verstopt. Mon-o-Phone 2.0 klinkt geduldiger, rijker en vooral beter.

Vroeger klopten Brouwers en Vanhoyland nagels in de rug, vandaag voelt hun muziek aan ‘als een warm dekentje’. Kirsten Lemaire verwoordde het onlangs in Select zeer treffend. Ook het heerlijke Oosters geïnspireerde “Anyway” — let hier vooral op de heerlijke stem van Vanhoyland — een bloedmooi “Lonely” en “The Great Escape” voldoen aan die beschrijving. Hadden we al vermeld hoe sensueel dat laatste nummer klinkt?

Escapism is een betoverend mooi werkstuk van twee echte artiesten die zichzelf graag opnieuw uitvinden. Aangezien het een plaat is die best in één geheel en geduldig wordt beluisterd, zal de jonge iPod-generatie er niet veel aan hebben. Ook de uniformiteit kan een heel klein minpuntje zijn. Maar anderzijds: als u al turend naar sterretjes (of iets anders) op een plafond naar dit album luistert, zullen we geen klachten horen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × drie =