Space Siren :: If You Scream Like That, Your Monkey Won’t Come

We zijn er weer laat bij. Het kwartet heeft er al een handvol 7” singles en een album (Mr. Wagner, Please Give Us A Call, 2012) op zitten, maar we leerden hen pas eerder dit jaar kennen toen ze het festival rond The Ex openden in de Amsterdamse Paradiso. We spraken echter van een revelatie, en dat wordt nog eens bevestigd door deze tweede langspeler. Was het vorig jaar King Champion Sounds uit Nederland dat zich meteen naar ons favorietenlijstje katapulteerde, dan wordt die rol nu vervuld door Space Siren.

De grote troef van deze band is dat balanceren van twee uitersten: zachtheid en volume, dromerigheid en de aanval. Of ja, de schone en het beest. De band is niet de eerste om dat spanningsveld uit te spelen, maar hoe het hier maximaal uitgebuit wordt, dat is wel erg bijzonder om te horen. Noiserock, shoegaze en droompop worden hier in gulle dosissen in de blender gezwierd, wat de ene keer leidt tot een bezwerende hypnose met de onweerstaanbare charme van een sirenenzang, en de keer daarna leidt tot een maalstroom van overrompelende, withete gitaarfurie die je bij de lurven grijpt en een intensieve, emotioneel slopende vijf minuten later weer neerzet. Zachtjes, maar compleet van de kaart.

En het duurt niet lang voor de band z’n ultieme prijsbeest vrijgeeft. Is opener “One Cold Winter’s Coming Up” nog het bedeesde opwarmen dat door de combinatie van dat orgeltje, ruis en fluisterzang wat doet denken aan Yo La Tengo, dan is “Evidence Collection Guidelines” al het moment dat je beseft dat je iets in handen hebt dat je een tijdje gaat meedragen. Pruttelende effecten en een gitaarwaas blikken terug naar de late jaren tachtig en vroeg jaren negentig, de dagen van shoegaze, Slowdive en My Bloody Valentine. Dan die stuwende, rondmalende ritmesectie erop en je bent vertrokken voor een van de knapste nummers van 2014. De hypnotiserende zang van Kazu Makino (Blonde Redhead) en Miki Berenyi (Lush) in een houdgreep tussen Thurston Moore en Lee Ranaldo.

De zang van Gwendolien Douglas is aanvankelijk een engelenverlokking, gehuld in een sfeer van schoonheid en onschuld. En je weet dat er achter die zoete melancholie een andere wereld verborgen zit, eentje die je meesleept naar terrein waar het er helemaal niet zo onschuldig aan toe gaat, maar toch. Als plots die gitaarmuur van haar en kompaan Corno Zwetsloot opduikt, die monoliet van gierende melancholie en versmachtende kracht, dan is de overgave compleet en blijf je verweesd achter. En toch is het eerste wat je doet nog eens op de repeatknop klikken. En nog eens.

Het zet meteen een patroon voor een groot deel van de songs, die ook tekenen voor die combinatie van fluiter- en schreeuwvolumes, met soms intimiderende resultaten. Zo’n “If Clouds Were Clouds” is dan weer sneller, meer punk, met jachtige, snedige gitaren die elkaar aanvallen als gekruiste degens. Opgefokt en driftig, maar ook voorzien van een dromerige wending die laat uitschijnen dat het misschien allemaal nog meevalt met die dreiging. “Not (Too) Amused” is daarna dan weer pop in een jasje van volumineuze ontregeling.

Hier en daar wordt onvervaard in de wereld van de brute noise gedoken (de startriff van “Bohemian Recipe”!) of uitgepakt met een sound die ei zo na compleet uit z’n voegen barst (“You’ve Tattooed My Brain All Away”), maar er is voldoende afwisseling, met songs die meer ademruimte toelaten (“Is It Because Of That Movie?”) of je heimelijk zachtjes de keel dichtknijpen. Daar heeft ook de ritmesectie — bassist Aico Turba en drumster Ineke Duivenvoorde — een belangrijke rol te vervullen. Als je na zo’n veertig minuten aan het einde van “Ends End (Sing For Me… Please?)” belandt, dan is het ook even naar adem happen.

If You Scream Like That, Your Monkey Won’t Come is misschien niet de meest vernieuwende plaat van 2014, maar overduidelijk in elkaar gestoken door een stel muzikanten dat z’n troeven kent en met een dodelijke trefzekerheid de onderdelen in elkaar past. Ondanks het feit dat er zo’n knoert van een song in de kop verstopt zit, is de langst nazinderende troef dan ook de samenhang van de plaat, die als een zaligmakend en sluipend gif de externe wereld buitensluit.

Luisteren en (digitaal) kopen kan via Bandcamp.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + twaalf =