Albatre :: A Descent Into The Maelstrom

Wilde kracht en vernuft, het blijft een dodelijke combinatie, zeker als je het muzikaal vertaald krijgt naar een cocktail van adrenaline en vervoering. Meeslepende koortsdromen die flemen en charmeren om je een minuut later tegen de muur te vegen met een gemene muilpeer. Binnen de noiserock of bij het knetterende freejazzgeweld kom je ze soms tegen. Laat dat net de zones zijn waartussen het trio Albatre met de spierballen rolt.

De in Rotterdam verblijvende Portugezen Hugo Costa (altsax) en Gonçalo Almeida (elektrische bas en beter bekend van het Lama trio) sloten een verbond met de Duitse drummer Philipp Ernsting en debuutplaat A Descent Into The Maelstrom verscheen bij het onder de vleugels van Clean Feed opgezette Shhpuma-label. Die plaat zorgt een goed half uur lang voor een piekfijne slingerbeweging tussen imponerende kracht en spetterende inventiviteit.

De eerste referentie waaraan gedacht wordt, is vermoedelijk Zu, al neigt het dan sterker naar de oudere platen van het Italiaanse trio, toen de beweeglijke freejazzgekte het nog haalde van de verpletterende jazzmetal. Dat Costa een lichter klinkende altsax speelt, zit daar natuurlijk ook voor iets tussen. En voor de rest kan je het vergelijken met een hele resem bands in die zone: meer metal dan The Thing of Cactus Truck, minder chaos dan The Flying Luttenbachers of sommige Gustafsson-projecten en hier en daar met de recht-voor-de-raapse schwung van het Belgische [Sic].

Maar er gebeurt hier behoorlijk wat. Vanaf opener “Nautilus”, dat vanuit dreigende ruis een episch klanklandschap op poten zet, wordt het al duidelijk. Lange saxlijnen zorgen voor een weidse sfeer (even lijkt het allemaal sfeervol te blijven), tot er een steeds meer ontzette, haast emotioneel verwarde teneur uit voortvloeit, jankend in het rood, ondersteund door loeihard basgeweld en een drummer die je alle hoeken van de kamer laat zien, met uiteindelijk een meer rechtlijnige catharsis in de finale. Behoorlijk straf koptelefoonvoer.

Met “Maelstrom” en “Aphotic Zone” wordt die koers enigszins vergelijkbaar voortgezet; het eerste nog vanuit sputterende elektronica en gierende uitspattingen tot een loodzware finale met een monsterlijk zwaar malende bas, het tweede met een tumultueuze start die overgaat in een ingetogen abstractie met grillige baseffecten, een percussieve schaduwdans en huilende saxserenade, om uiteindelijk weer te belanden bij de heftig verkrampende ketelherrie van een Weasel Walter. Opwindend, miljaar, zo opwindend.

De overige drie tracks zijn korter en doorgaans wat eenvoudiger te behappen. Het staccato pompende “Deep Trench” zoekt het tussen Amphetamine Reptile noiserock en [Sic], terwijl de start/stop-dynamiek van “Vampyroteuthis Infernalis” de waanzin van Painkiller naar het terrein van Mannheim voert. Hoekig wentelende turborock met een massief scheurende sax erop. “Albatrossia” komt dan haast aan als een toegankelijke afsluiter met een wiegende ritmesectie, maar ook die laatste keer wordt er steeds meer buiten de lijntjes gekleurd om via gitzwarte klankvegen te belanden bij gierende noise.

Dat alles maakt van A Descent Into The Maelstrom een even uitdagende als overtuigende plaat, die laat horen dat het genre dat we gemakshalve jazzcore noemen nog altijd levend is, al wordt er hier wat sterker naar de jazz en het freakelement gelonkt dan bij de meer rockgerichte bands. Niettemin: dit is een band die liefhebbers van het extreme scheurwerk alleen maar kan verenigen.

Verzamelen geblazen in de cinéPalace (Kortrijk) op 21/5, wanneer Albatre er speelt met het al even interessante Franse Mosca Violenta. DIY to the rescue. Het album kan beluisterd en gekocht worden via Bandcamp

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − elf =