Metronomy :: Love Letters

Was The English Riviera Metronomy’s zomerplaat, dan is Love Letters veeleer een herfsthymne: het vet is van de soep en de bladeren hebben hun kleur verloren.

Na drie platen had Metronomy het eindelijk beet: mainstream succes — u herinnert zich nog “The Bay”? Maar wat doe je eens die doorbraak geforceerd is? Ofwel melk je je eigen geluid uit, ofwel ga je op zoek naar iets nieuw en fris. Joseph Mount koos resoluut voor dat laatste: zijn band Metronomy staat nog steeds voor niet al te serieuze electropop, al hangt die tegenwoordig aan een nagelnieuw infuus. Metronomy heeft niet geprobeerd om simpelweg voort te borduren op hun succes en klinkt daardoor gedecideerd anders. Anders, niet beter.

Daarvoor staan er op Love Letters te veel songs die gerust nog een tijdje op de schetstafel hadden mogen liggen. “I’m Aquarius” is er zo eentje: te veel shoop-doop-doop-aa, te weinig goesting. Anderzijds wel een track die we eens instrumentaal willen horen — Mount heeft blijkbaar wel kaas gegeten van donkere, slepende elektronica met zwaar kloppende beats. Overigens niet de enige song waarin de lyrics jeuken als schaamluizen. Mount is geen groots zanger en iemand moet hem dat dringend eens vertellen. In “Monstrous” wordt het doodsaai, in “The Most Immaculate Haircut” en “The Upsetter” — twee songs waarin ie iets te graag zijn liefde voor Bowie kracht bijzet — respectievelijk vervelend en pijnlijk.

Bijkomend probleem: Metronomy klinkt op deze plaat als een zwalpend schip. In “Month Of Sundays” — trefzeker — klinkt de band als volleerde psychrockers, in “Boy Racers” — trefzekerder — hoor je frivole italo disco en “Love Letters” — trefzekerst — gaat aan het stoeien met Motown, Aretha Franklin en soul. Dat mag dan allemaal wel werken, coherentie koop je er niet mee, al voel je overal wel het geluid van dit kwartet doorschemeren. Ook “Reservoir”, analoge dancepop met aardedonkere texturen, is vintage Metronomy. Anders gezegd: geen song die je wilt overslaan.

Daarmee zijn die niet-te-missen nummers dan ook wel opgelijst. “Call Me” is ook geen kwaaie klant, maar getuigt van zo’n eenvoudige middelmaat dat je snel uitgepraat raakt. Gevolg: een balans waarop toch zeer weinig te wegen ligt. Er zit veel potentieel in deze “Love Letters”, maar Metronomy moet leren doseren, knippen, selecteren en herwerken.

In interviews liet Mount optekenen bang te zijn om ooit Wembley vol te moeten krijgen. Pijnlijk voorbarig, een beetje als deze plaat.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee + 2 =