The Pretty Reckless :: Going To Hell

Net zoals in het echte leven gelden er ook in de muziekindustrie een aantal ongeschreven regels. Een van die geboden waarschuwt de achteloze luisteraar voor acteurs die wel eens durven te schnabbelen als muzikant. Het toeval wil dat Taylor Momsen, de blonde frontvrouw van The Pretty Reckless, nu net een van die acterende muzikanten is die er wél mee wegkomt.

Momsen maakte een aantal jaar geleden carrière als Jenny Humphrey, een van de nevenpersonages in het Amerikaanse Gossip Girl. Na zes seizoenen hield de jonge blondine het voor bekeken en was de tijd meer dan rijp om een succesvolle band uit de grond te stampen. Daar knelt nu toch wel even het schoentje. The Pretty Reckless laat zich definiëren als een heuse band, maar na Going To Hell valt het moeilijk te ontkennen dat de hele show niet om Momsen draait. En dat is eigenlijk nog niet zo slecht.

Jong, aantrekkelijk en gezegend met een dijk van een stem; je kan het slechter treffen in het leven. Alsof dat nog niet genoeg is, speelde Momsen zelf een aantal gitaarpartijen in en nam ze de overgrote meerderheid van de teksten voor haar rekening. Kortom, als er ook maar één vinger in de pap zit, dan is het de hare wel. Het resultaat? Een bijzonder smaakvolle blend van metal lighten female rockHet album laat zich beluisteren als een achtbaan die je meeneemt op een dolle rit om je slechts op uiterst zorgvuldig gekozen momenten even tot rust te laten komen. Zo opent “Follow Me Down” met een rustige intro gebaseerd op het gehijg van een klaarkomende vrouw om je dan onmiddellijk de hoogte in te duwen. Het nummer combineert zo moeiteloos stuwende gitaarriffs met explosief drumwerk, aangevuld met heerlijk foute verwijzingen naar orale seks . “I’ll be down here on my knees/Your love is sweet as can be”. Laten we eerlijk zijn, je klikt voor minder op repeat.

Going To Hell gaat op hetzelfde elan verder. Strak, opzwepend en zo suggestief als de pest. Het is een grote ode aan voorhuwelijkse seks, drugs en al die andere negatieve kantjes die het leven net zo leuk maken. Op die manier kan je het album grofweg in twee stukken kappen. Doorheen de verschillende songs maak je zo meerdere keren kennis met stoeipoes Momsen, de angy rock chick die de heilige huisjes rondom haar gretig neerschopt en niets anders wil dan de wereld zien branden aan de hand van muzikale molotovcocktails. Absolute uitschieter op dat vlak is “Why’d You Bring A Shotgun To The Party”. Drum en gitaar doen hierbij dienst als geoliede executiewapens en Momsen laat geen spaander heel van het hypocriete gedrag dat posers voorop kunnen stellen in de zoektocht naar een eigen identiteit. Anderzijds hoor je in tracks zoals “House On The Hill” of “Blame Me” een ander geluid. Beide nummers steunen op een afwijkend aspect van Momsens persoonlijkheid en laten zich eerder leiden door het slepende karakter van de arrangementen. Op die manier word je een aantal keer geconfronteerd met een ijskoude douche die je weer met beide voeten op de grond zet. Vergeet die lolita en laat je omhelzen door een gebroken jonge vrouw op zoek naar geestelijke verlossing.

Going To Hell is een geslaagd album, maar kent toch een aantal duidelijke gebreken. Het feit dat de frontvrouw zo overduidelijk naar voren wordt geschoven kan je niet anders omschrijven dan gehaaid. En hoewel Momsen moeiteloos het hele project draagt, voel je toch dat er wat mist. Los daarvan merk je dat er op het nieuwste album geen ruimte voor spontaneïteit was, een euvel dat leidt tot plat geproducete nummers die erg vlotjes binnengaan, en toch niet altijd even goed blijven hangen. Of dat de pret drukt? Laten we maar zeggen dat zonde nog nooit zo goed smaakte.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 2 =