Enfant terrible annex salonprovocateur M.I.A. wist de voorbije maanden een klein stormpje te ontketenen bij de platenbonzen naar aanleiding van haar vierde plaat. Matangi zou immers te poppy en te vrolijk zijn, wat in tegenspraak is met het eerder rebelse imago van de artieste. Na gedreigd te hebben de plaat gratis online te gooien, plooiden de bazen dan toch en kreeg het album groen licht.
Een hele hoop drukte om niets en bovendien een weinig succesvolle marketingzet (volledig overschaduwd door het met een Bono-complex geplaagde Arcade Fire) is de waarschijnlijke(re) conclusie achter het verhaal. M.I.A. teert immers voor een deel op haar controversiële imago en live twerken is vooralsnog geen optie voor de kleurrijke pseudorebel. De luwte heeft haar evenwel duidelijk deugd gedaan want in tegenstelling tot het met de nodige hetze (helaas niet om muzikale redenen) omringde en eerder teleurstellende // / Y / slaat M.I.A. terug met een plaat die weliswaar niet het niveau van de eerste twee worpen haalt, maar op zichzelf meer dan verdienstelijk mag heten.
Een aantal elementen zijn intussen al genoegzaam bekend: M.I.A koppelt “exotische” (lees niet-Westerse, vooral Oosterse) invloeden aan moderne electro en hiphop waarbij de verschillende bestandsdelen op zo’n manier gemixt worden dat er geen sprake kan zijn van een snuifje exotiek om het geheel te kruiden, maar er veeleer een perfecte symbiose ontstaat. Koppel de eigenzinnige, maar vlot klinkende muziek, aan verteerbare maatschappijkritiek inclusief een reflectie op de hypes van het moment en je hebt het type plaat dat volgens sommige marketeers “donker” heet zonder een breed publiek voor het hoofd te stoten.
”Bad Girls” , dat een eerste maal in 2010 op de mixtape Vicky Leeckx verscheen, geeft een mooi idee van hoe het album klinkt. Minder opzienbarend of eclectisch dan de eerste albums, blijft het een fraaie mix van stijlen en invloeden die de indruk wekt dat popmuziek ook iets te zeggen kan hebben zonder meteen in een al te prekerig discours te vervallen. Tekenend voor deze (nieuwe) visie is opener “Karmageddon” die zich duidelijk in Indische (Tamil)sferen begeeft en ook tekstueel veeleer zelfreflecterend is dan openlijk maatschappijkritisch. In eenzelfde lijn liggen het sterk op Indische patronen geënte “Matangi” (niet geheel toevallig de doopnaam van M.I.A.) en het op kille electro terende “Only 1 U” dat niet alleen “karupputhan enakku pudicha coloru” samplet maar ook duidelijk naar de ritmische patronen heeft geluisterd.
Met “Warriors” krijgt het knip- en plakwerk van weleer een update, al wordt meteen ook duidelijk dat het warme, energieke geluid van bijvoorbeeld Arular ingeruild is voor een killere aanpak. In die toonaard mogen ook “Bring The Noize” en “aTENTion” vermeld worden die beide herinneringen oproepen aan de jaren negentig en ingenieus flarden crunk in de mix gooien. Het meer in danstempels opgegroeide “Y.A.L.A.” wil kritiek leveren op het idiote “yolo” maar beklijft te weinig om een reïncarnatie te rechtvaardigen. Dan liever het amusante “Double Bubble Trouble” (vintage M.I.A.) of het op het randje van lichtgewicht balancerende “Lights” dat nog net voldoende gewicht heeft om naar de positieve kant over te hellen.
Toch kan niet anders dan besloten worden dat de songs bleek afsteken tegen het sterke eerste deel, een besef dat nog versterkt wordt door het dromerige maar ook wat magere “Exodus” (ft. The Weeknd), dat een weinig relevante herwerking krijgt met “Sexodus”. De nummers mogen dan wel niet zonder meer afgeserveerd worden, blijvend beklijven doen ze evenmin. Enkele sterke hooks alleen redden de song niet, zoals ook mag blijken uit “Come Walk With Me” en “Know It Ain’t Right”, nummers die het potentieel dat ze in zich dragen niet voldoende weten te realiseren.
Van de vele omschrijvingen die op Matangi van toepassing zijn, prijkt “interessant” zonder twijfel bovenaan. Net als op // / Y / wordt de electrokaart veel duidelijker en ostentatiever getrokken, maar ditmaal weet M.I.A. de kracht van haar eerste albums beter te verzoenen met de nieuwe marsrichting die ze in lijkt te willen staan. Dat de platenmaatschappij zich geen raad wist met het album is niet verwonderlijk, dit is geen eenvoudig te consumeren plaat en kan naargelang de stemming als te druk en enerverend ervaren worden. Tezelfdertijd kan niet voorbijgegaan worden aan het potentieel die het album in zich draagt, Matangi is een overgangsplaat die laat horen hoe M.I.A. zichzelf blijft heruitvinden en verzoenen met de verschillende werelden waarbinnen ze zich beweegt.
