Als een feniks uit zijn as, zo herrijst Die Anarchistische Abendunterhaltung uit zijn vorige incarnatie om met een verslankte bezetting langspeler nummer zeven op u los te laten. Toegegeven, deze dramatische beeldspraak hebben we eigenlijk van hun gepikt. Wie goed kijkt, zal immers een door vlammen verteerde vogel op een hoop as op de hoes herkennen.
Niet dat DAAU zich plots tot de ornithologie bekeerd heeft, maar wel dat het gezelschap een tegenreactie wou maken tegen de verzuurde, negatieve tijden waar we in leven, stellend dat “het einde van ieder tijdperk een nieuw begin inluidt”, aldus contrabassist Hannes d’Hoine. Hoe dat dan klinkt? Als we klarinettist Han Stubbe mogen geloven, is Eight Definitions “opgevat als een filmische trip.” De strijkers op opener “1992” doen ons wat dat betreft alvast denken aan hun treurige, doch trotse, tegenhangers op de soundtrack van “In The Mood For Love,” en dat bedoelen we zeer zeker als compliment. Het nummer roept spontaan beelden op van dikke, donkere rook, uitgespuwd door vuile, aftandse fabrieken in een grauwe industriezone waar je je aartsvijand na het donker nog niet naartoe zou sturen.
Ook de zeven overige, allen instrumentale, nummers die het album uitmaken ontpoppen zich als ware minitoneelstukjes. Prachtige illustratie hiervan is het briljante tweeluik “Werkende Mieren” – “Dansende Mieren”, dat op zichzelf al de toegangsprijs rechtvaardigt. Die eerste wekt met zijn fijnzinnige, strak ritmisch ratelende klanken ook zonder hulp van de titel beelden op van rijen — jawel — werkende mieren die gedisciplineerd hun taak uitvoeren, zonder vragen te stellen, met als enige doel nog een dag door te komen. Die tweede lijkt dan weer de zelfloochening te bevatten, wanneer diezelfde mieren na de noeste arbeid weer eens (te) stevig zijn doorgezakt op café, vervolgens met een stuk in hun kraag en zichzelf met een hand tegen de gevels ondersteunend de weg naar huis niet eens meer terugvinden, en zich de bedenking maken dat er toch echt wel meer aan het leven moet zijn dan dit. Alcohol: het maakt de blik wazig, maar de geest soms merkwaardig scherp.
Voor een album dat ambieert “tegen [de overheersende] zwartgalligheid in te gaan” (dixit d’Hoine), valt er merkwaardig weinig vreugde te rapen. Naast eerder aangehaalde nummers noteren we nog een accordeon op “Feniks” die bij momenten wel als hoongelach klinkt komende van iemand die met een verwijtende vinger lijkt te zeggen “leef er nu maar in, in die nest die jullie zelf uitgelokt hebben, je krijgt niet meer dan je verdient.” “Osloer Strasse” dat klinkt als een moderne film noir waarbij er iemand met zijn voeten in het beton de vaart ingekieperd wordt, en afsluiter “Berlin Deventer Antwerpen” lijkt net van een begrafenis van een dierbare terug te komen. Resteren alleen nog “Delete Alt and Undo” en “Anbau” om, zo niet vreugde, toch zeker een wilskracht tot verandering en verbetering uit te stralen.
Waarin het album buiten het schilderen met klank uitblinkt, is het merkwaardig harmonieuze huwelijk tussen elektronische elementen (drums, beats, subtiele effectjes links en rechts) en akoestische instrumenten. Zelden hebben we deze twee werelden zo naadloos met elkaar verweven gehoord. Toegegeven dat de elektronica hier eerder een bij- dan hoofdrol speelt, maar toch.
Eight Definitions is een werkje van pure vakmanschap dat uren luistergenot weet te verschaffen, al was het maar om alle, overmatig aanwezige kleine hoekjes en kantjes te verkennen. Wat we daarentegen behoorlijk spijtig vinden, is dat de muziek, filmmuziekgewijs, zich tevreden lijkt te stellen met een plaatsje op de achtergrond. Een beetje zoals de gemiddelde band die op een zonnige namiddag speelt op een gratis festival: wie wil luisteren kan en mag dat, maar het merendeel van de aanwezigen drinkt gewoon zijn pintje en tettert erop los, met diezelfde band als achtergrondruis, als ware het een plaat op café. Het album had gerust meer positie mogen innemen en naar voren mogen treden, in plaats van zich tevreden te stellen met een status als parels voor een overdaad aan zwijnen. We kunnen dan ook alleen maar hopen dat u, al dan niet met pint in de hand, wat dichter naar het podium schuifelt, om deze muziek de ongebreidelde aandacht te schenken die het verdient.
