The National :: 25 juni 2013, Cirque Royale

Weinig bands hebben zo de wind in de zeilen als The National deze tijden, maar tot een onverdeelde triomftocht leidde dat niet in het Koninklijk Circus. Geen last van groeipijnen, maar de band vertoonde soms toch wat stramme spieren.

Sinds High Violet verkoopt The National moeiteloos Vorst uit en is het een publiekstrekker op Werchter. De band acteert daarmee op hetzelfde niveau als pakweg Elbow, dat ook per plaat gestaag z’n publiek uitbouwde. Toch werd voor de besloten setting van het Koninklijk Circus gekozen. “They told us we should play here”, zei Aaron Dessner daarover. Op vijf minuten tijd uitverkocht: het concert als hype is meer dan ooit een opvallende trend dit jaar. Maar zo’n band is The National dus finaal geworden. Tijdens die steeds steilere klim naar boven bleef het vijftal altijd trouw aan zichzelf. Dat werd duidelijk tijdens een zinderende twee uur.

Met High Violet werd het geluid weliswaar grootser en breder, de teksten wat sloganesker, maar op hun laatste plaat Trouble Will Find Me diepte The National hun sound verder uit, wat misschien wel tot hun beste plaat leidde. Terug wat intiemer, gebalder, en vooral pijnlijker. Groot is dan ook de verbazing wanneer de eerste songs rondstuiteren als in een blikken doos. Drummer Bryan Devendorf en Matt Berninger gesticuleren dan ook meermaals naar de geluidstechnici. Dubbel pech dat net de eerste singles van de laatste drie platen (“Don’t Swallow The Cap” – “Bloodbuzz Ohio” – “Mistaken For Strangers”) daardoor zwalpen. Een opmerkelijke keuze trouwens — “Demons” wordt zelfs genegeerd — die doet verraden dat The National lak heeft aan de evidenties waar elke Grote Groep zich tegenwoordig bij lijkt neer te leggen.

Evenmin is het toeval dat net tijdens “Sea Of Love”, de bom van The Nationals laatste, alles plots wel in zijn plooi valt. De broers Devendorf houden de broers Dessner weer strak in het gareel, Berninger heeft z’n eerste halve fles wijn binnen zodat hij zich op z’n gemak begint te voelen, de staander gaat de eerste keer tegen de vlakte. De band komt onder stoom, en dan toont The National zich onmiskenbaar een van de strafste groepen van het moment. “Afraid Of Everyone” is brandbare beklemming die op het einde grandioos in de fik vliegt, ook “Squalor Victoria” veroorzaakt door de stuwende, stuiterende dynamiek van Bryan Devendorf brandwonden van een graad hoger dan enkele jaren geleden, “All The Wine” en vooral “Abel” razen als spookrijders door uw ziel.

Dat drie kwart van de songs van The National live tot zo’n uitbarsting komt, voelt na al die jaren nog steeds niet als een trucje aan. Bovendien lenen de nummers van Trouble Will Find Me zich daar veel minder toe, en dat is een goede zaak. Het met de ogen neergeslagen “Slipped” is een intimistisch pareltje, “I Need My Girl” stampt in de buik zonder dat het vruchtwater hoeft te breken. Met “This Is The Last Time” weet de band live echter nog geen raad: koortsig mooi op plaat, gaat het live nergens heen. Sharon Van Etten wordt gemist. Ook “Humiliation” en “Pink Rabbits”, tekstueel het beste wat Berninger al geschreven heeft, overtuigen live vooralsnog minder. Het nerveuze “Graceless” doet dat dan weer wel.

Door zulke oneffenheden stoomt de set nooit verpletterend door, en dat is jammer. Het is namelijk een fijn wederhoren met “Start A War” en vooral “About Today”, dat telkens weer aanvoelt als het ultieme National-nummer waarin weemoed griezelig tastbaar wordt. Tijdens de set wordt echter ook duidelijk dat The National zich moet hoeden voor irriterende maniertjes: het handjeklap waartoe de broers Dessner steeds vaker oproepen past hen en hun repertoire niet. En all the wine die Berninger nodig heeft om onder stoom te komen hoort erbij, maar dreigt na die glazen “strawberry” en “vanilla” wat te potsierlijk te worden. Maar daar lijden de furieuze versies van “Mr. November”, waarbij Berninger als vanouds het publiek induikt dat zo bijna gewurgd wordt door de microfoondraad, en vooral het ontketende “Terrible Love” niet onder.

Griezelig perfect is het dus niet bij The National, en dat hoeft geenszins. Wat je krijgt is twee uur lang verschroeiende bezieling van een band die hun momentum uitdaagt in plaats van er zich comfortabel in te wentelen. En er is nog marge ook. Veel beter vindt u niet op een podium de komende maanden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 4 =