Jimmy Eat World:: Damage

Kleine jongens worden groot. De pubers die een muzikale carrière begonnen aan de hand van een krijttekening op de stoep voor het ouderlijke huis zitten ondertussen al aan hun achtste plaat. Van muzikale evolutie was er bij Jimmy Eat World nooit echt sprake, maar dat hield hen niet tegen om ook met Damage hun ijzersterke back catalogue te verstevigen.

Ondanks de amusante anekdote waaraan de groep zijn naam dankt, houdt een handvol haters stug vol dat de ware betekenis achter de groepsnaam een religieuze invulling heeft. Doorheen de jaren weigerden de groepsleden in te gaan op hun religieuze overtuigingen, laat staan te antwoorden op vragen die met het onderwerp in verband werden gebracht. Aandachtige fans menen in een aantal nummers wel een religieuze ondertoon te bespeuren, maar dat feit berust volgens leadzanger Jim Adkins op puur toeval. Wat er ook van aan is, op Damage is er geen plaats voor spiritualiteit. De jongste spruit van Jimmy Eat World is een compacte plaat met een volwassen geluid gebouwd rond een pijnlijke breuk tussen geliefden; een thema dat op eerdere platen al uitvoerig behandeld werd.

Been there, heard that, dan maar? Niet bepaald; de manier waarop het onderwerp deze keer wordt aangepakt, verschilt wezenlijk met de boodschap die je in oudere songs zoals “Dizzy”, “Your House” of “Night Drive“ op je bord krijgt. Geen karikaturale weergave van de pijnlijke kant van kalverliefde, maar eerder het relaas van een volwassen man die op een rationele manier met zijn verlies omgaat. “Appreciation”, het eerste nummer op de plaat, geeft die boodschap minutieus aan. “We build/We box/We carry on”, zingt Jim Adkins. Een gebroken hart is het einde van de wereld niet lijkt hij te willen zeggen, zonder er al te veel woorden aan vuil te maken. Doorheen het album wordt dezelfde boodschap – even slikken en doorgaan – opnieuw en opnieuw zo compact mogelijk weergegeven. Toch kan de band het niet laten om één enkele keer het verleden op te zoeken; “Byebyelove” verdrinkt in pure theatraliteit en krijgt daarmee de dubieuze eer om de absolute stinker van het album te worden.

Muzikaal blijft alles mooi bij het oude. Geen geëxperimenteer, geen mislukte poging-tot, geen gerecycleerde versie van eerdere gloriemomenten maar gewoon good old fashioned rock ’n roll met aanstekelijke hooks en powerriffs. “Damage” en “Lean” zijn Jimmy Eat World-nummers bij uitstek; een aanstekelijke tekst gebracht op een knaller van een muzikale oorwurm. De periodieke tempoversnelling die van de meeste nummers op Bleed American instant klassiekers maakte, vind je op dit album bovendien ook terug. “Book Of Love” lijkt zo een aantal keer stil te vallen, maar toch vinden Adkins en co telkens weer de juiste balans tussen ritme en rust terug.

De juiste balans vinden, dat lijkt zowat het ultieme leidmotief doorheen het bestaan van de groep. Commerciële hoogtepunten werden afgewisseld met onbegrijpelijke oorverdovende stiltes. Momenteel brengt de groep met de regelmaat van een klok een nieuwe plaat uit die meteen na de release én na de initiële positieve reviews vergeten wordt. Frustrerend om herdacht te zullen worden aan de hand van één topplaat en een tiental singles die een ongelooflijk sterke best of zullen vormen. Ach ja, even slikken, maar toch; gewoon doorgaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier × 5 =