Het debuut van het duo Letherette klinkt als een nachtelijke autorit vol tedere en energieke momenten. De route is aangenaam wispelturig, maar voelt bij vlagen iets te bekend aan.
Letherette is het verhaal van Richard Roberts en Andy Harber, twee kameraden die opgegroeid zijn in Wolverhampton, een naar eigen zeggen slaperige stad in de UK. Omdat er geen bal te beleven was, beslisten ze maar muziek te maken. En met succes. Na een rist remixen, ep’s en een mixtape, is er nu de titelloze lp.
Doel van Letherette? Plezierige muziek creëren die lichaam en geest bespeelt. Om dat te bereiken tastte het tweetal de grenzen van de veelzijdigheid af. Ze plakten uiteenlopende genres aan elkaar en stoeiden duchtig met het tempo. En om de plaat toch wat samenhang te geven, voorzagen ze elk nummer van versnipperde vocals.
Als resultaat razen en schuifelen triphop, discohouse, 80’s pop en hiphopbeats samen met verminkte stemmen aan onze oren voorbij. Stampers als “Warstones”, “After Dawn” en “Space Cuts” wisselen af met downtempo tracks als “Hard Martha” en “Say The Sun”. En ook binnen de nummers is verscheidenheid heer en meester. Te pas en te onpas verspringen het ritme en de stemming. Vooral in “The One” valt dit op. Ingetogen, maar rusteloze klanken worden geveld door bijtende percussie, die uiteindelijk samen met sprankelende synths in onstuimige bassen en indringende vocals losbarst. Van ogenschijnlijke rust naar complete chaos via langzame en bruuske wijzigingen: het is een opbouw die naar meer smaakt. In “Gas Stations & Restaurants” en “Cold Calm” zit evengoed een fraaie overgang. In dat eerste nummer ontsnappen plots een beat en vogelgeluiden uit een melancholische klankenwaas, en in “Cold Calm” verliest een zinderende mix van vocals, samples en een ratelend geluid ineens vaart.
De keuze voor variatie is een goede zet. Ze intrigeert en verblijdt immers: ze werkt nieuwsgierigheid en een fijne afwisseling van mijmering en vertier in de hand.
Helaas kent hun artistiek geëxperimenteer grenzen. Want los van haar grillig karakter klinkt de muziek iets te weinig innovatief. Letherette ontsnapt niet uit het kluwen van muzikale invloeden zoals pakweg Nicolas Jaar doet. De 80’s hit “Possession Obsession” van Hall & Oates, die in “D&T” opduikt, is bijvoorbeeld te braaf gesampled. Er zit geen nieuwe invalshoek in. Met zijn synths, funky baslijnen en elektrisch gitaargetingel, dweept het nummer ook sterk met Daft Punk. Het is rotaanstekelijk, maar niet echt vernieuwend. “I Always Wanted You Back” en “Boosted” knipogen met hun soulrijke beats, vermengd met snaren of piano, dan weer iets te veel naar hiphopproducers als J Dilla en Madlib. De inspiratiebronnen zijn kortom nu en dan te herkenbaar.
Letherette verrast met een knappe schakering van stijlen en ritmes. Het album doet zowel peinzen als dansen tot de pijn van menig opengesprongen blaar noodgedwongen tot zitten aanmaant. De durf om flink van inspiratiemateriaal af te wijken ontbreekt echter.
