Alice Russell :: To Dust

De underdog van de Britse soulscene lijkt herboren op haar vijfde langspeler. Dat ze een kanjer van een stem heeft, wisten we al langer. Nu krijgt ze er eindelijk memorabele songs bovenop. Moge men haar naam bij deze eindelijk in acht nemen als een van de groten binnen het speelveld.

Het is geen uitdaging om sterke stemmen te vinden die zichzelf fnuiken door absolute kutdeunen te vomeren. Celine Dion-erg was het met Alice Russell nog niet gesteld, maar tot nog toe deden haar melodieën haar vocale capaciteit toch behoorlijk tekort. Bij elke studioplaat werd je omvergeblazen door die stem — Chaka Khan maar zo mogelijk nog beter doseerbaar –, kreeg je hier en daar een alleraardigst nummer in de oren (“Hurry On Now”), begon je je af te vragen waarom zij een onontdekt geheim bleef en viel je in slaap alvorens je het antwoord goed en wel geformuleerd kreeg. Met To Dust zou het tij wel eens kunnen keren, want voor het eerst leent ze haar forse keel aan popgevoelige oorwurmen die samen met je zin voor respect ook je hart, ziel en ledematen kunnen beroeren.

Voor een keer geen overdaad aan brak midtempomateriaal, maar een gezonde portie pretentieloos speelplezier. De sassy soultrack “Heartbreaker Pt 2” verheft de sneer “If A Broken Heart Is What You Need, Then A Broken Heart Is What You Get” tot een passionele mantra in een dijk van een refrein. Een vurigere versie van Angie Stones “Life Story”, extra gekruid met een vleugje rock-‘n-roll in de riffs en met als kers op de taart een diepe gitaarbreakdown middenin. Smullen! Dit album stelt zich een pak popgevoeliger op, zonder plat te worden evenwel. De intro “A To Z” gebruikt een sprankelende disco-invloed zonder uit te monden in hotpants en rolschaatsen; “Twin Peaks” toont een scheut hiphop in de pianoriedel zonder zich als gangsta te willen voordoen. Elke compositie is bovendien tot in de puntjes uitgewerkt. “Heartbreaker” verovert je hart als een aardige trommelvliesstreel, maar werpt zich op tot veel meer dan dat eens je begint te letten op de uitwerking en merkt hoe geniaal de layering van achtergrondstemmen opgebouwd is.

Uiteraard laat Russell op deze plaat oud en nieuw nog steeds innig de hand drukken. Beter dan ooit zelfs in het bijster funky staccato ritme van “For A While”, met weerklanken van seventies smooth soul en early eighties r&b à la Lucy Pearl. Toch mag het ook deze keer al eens een tikje moderner. Vanuit het gospelgetinte refrein bouwt “I Loved You” op naar een atmosferische grandeur die niet zou misstaan in de tragere epiek van Kanye West. Niet dat elke vergelijking er zonodig een binnen hetzelfde spectrum hoeft te zijn. “Let Go (Breakdown)” mengt een snuif americana en een zweem beats doorheen zijn geflipte funk. Met zijn dialoog tussen nerveuze kop- en vastberaden buikstem doet “Hard And Strong” dan weer denken aan de alternopop van Jenny Wilson. De constant in beweging zijnde melodie laat uit een simpele premisse een rijke, immer boeiende song ontstaan.

Tot voor kort was Alice Russell een naam die aan menige mixtape werd toegevoegd of wiens werk wel eens een gezellige achtergrond mocht opfleuren. Nu heeft ze eindelijk een volwaardige langspeler die zonder blozen de aandacht volledig kan opeisen. De kleurrijke, energetische soulplaat To Dust is good old funkiness met een hedendaags sausje. Zullen we hem dan maar bekronen als tijdloos vertier?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 + twintig =