Blanke soul is hot. Amy Winehouse, Joss Stone of de Vlaamse
Natalia: allemaal laten ze horen dat je niet dicht bij de evenaar
geboren moet zijn om met de zwarte erfenis van de soul aan de slag
te gaan. Onze eerste kennismaking met de soepele stembanden van
Alice Russell was de knappe laidback cover van het White
Stripes-anthem ‘Seven Nation Army’. Als gastzangeres bij Nostalgia
77 zette Russell een schreeuwerige klep op, waarbij je zonder
voorkennis niet anders kunt dan een zwarte huidskleur en een
vergevorderde zwaarlijvigheid vermoeden. Dat het hier om een vrij
jonge, Britse blondine gaat, was bijgevolg een verrassing. Helemaal
mooi werd het toen we eind vorig jaar de hand legden op een
exemplaar van ‘My Favourite Letters’, een puik staaltje hedendaagse
soul dat in een wijde boog om voor de hand liggende imitaties
fietst.
Opvallend aan deze plaat is het ontbreken van breed uitwaaierende
arrangementen of een veelkoppig orkest. Russell nam voor dit album
– haar tweede – opnieuw TM Juke als producer onder de arm. Die
knutselde spaarzame elektronica ineen met raak gekozen en
ingenieuze muzikale begeleiding. Waar de mooie opener ‘All Else Can
Wait’ zich nog louter bedient van rhodes en zang als muzikale
omlijsting, krijgt ‘Humankind’ een hiphopbeat, een speels
gitaarriedeltje en zelfs een vioolsolo (goede vondst!) toebedeeld.
In ‘To Know This’ gaat Russell op zoek naar een jazzy geluid.
Piano, bas en ruisende drums versmelten perfect met de samples die
TM Juke (u mag gewoon Alex Cowan zeggen) rondstrooit.
Deze uitgebalanceerde aanpak zorgt ervoor dat de stem van Russell
alle aandacht krijgt. Een uitstekende keuze als je in huis hebt
waar deze dame over beschikt. Of ze nu zwoel en lui zingt zoals in
het gevoelige en zalvende ‘I’m Just Here’ of schreeuwerig uithaalt
in het heerlijke ‘A Fly In The Hand’, steeds blijft ze volledig in
controle. Ze slaagt er zelfs in het bijna evident te laten klinken
hoe ze moeiteloos van register wisselt, maar dat is het allerminst.
Dat Russell met haar stem verschillende stijlen (jazz, hiphop,
soul, r&b) aankan, is bovendien mooi meegenomen. Hoogtepunten
sprokkel je op dit plaatje dan ook moeiteloos bijeen: naast
voornoemde nummers verleidt het geraffineerde ‘Munkaroo’ ons
telkens opnieuw tot swingend heupenwerk. En ja hoor, voor we ons
kunnen herpakken, sleurt ‘All Over Now’ ons opnieuw de dansvloer op
– zo zag u ons in niet beschonken toestand maar zelden!
Persoonlijke favoriet op deze plaat is toch de absolute parel
‘Mirror Mirror On The Wolf – Tell The Story Right’ met een
hartverscheurend en passioneel gezongen refrein, geschraagd door
piano en viool.
Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. Voorafgaande
alinea’s tellen er niet minder dan 423. En dat allemaal om u diets
te maken dat deze getalenteerde Britse niet minder aandacht
verdient dan de veelbesproken soulmadammen die het op bekender
terrein gaan zoeken. Op 10 maart is ze live aan het werk te zien in
De Kreun en gunt ze u een blik op het wonderland van Alice. Gaat
dat zien!
