Jamie Lidell :: Jamie Lidell

Koning, keizer, admiraal; Jamie Lidell overtreft ze allemaal. Iedere generatie kent slechts een handvol artiesten die zonder verpinken de meest uiteenlopende muzikale genres aankunnen. Een uitstapje naar de andere kant van het spectrum wordt door de meeste artiesten angstvallig vermeden, maar Jamie Lidell lijkt er zowaar een erezaak van te maken. De verkoopscijfers zullen dit waarschijnlijk niet staven, maar the true prince of funk mag nu zijn plaats komen opeisen.

Het is verbijsterend hoe iemand zó blank allesbehalve zo klinkt. In het verleden werd Lidell te pas en te onpas getypeerd als een meer toegankelijke variant van George Clinton vermengd met de uptempo ritmes waar Prince jarenlang de hitlijsten mee domineerde. Op het eerste gehoor klinkt het allemaal een beetje zoals het verhaal van Joss Stone: een klein, blank kind maakt kennis met de latere uitlopers van Motown en lijkt alles op te zuigen als een spons om dát dan precies om te vormen tot een eigen unieke stijl. Waar het verhaal van Joss Stone daar wat lijkt te stokken, voegt Jamie Lidell plaat na plaat een nieuwe dimensie toe aan zijn muzikale staat van dienst. Meer nog, Lidell blijkt ook precies in staat om platen te maken die perfect aansluiten bij de gangbare muzikale tendensen van dat moment. Met dat in het achterhoofd is het allesbehalve een verassing dat Jamie Lidell een erg smaakvolle blend is van soul, funk en elektronica.

Op “You naked”, een van de sterkste nummers op de plaat, is die mengelmoes van stijlen haast voelbaar. De diepere bas lijkt wat gestolen uit het meer soulvolle werk dat Timbaland klaarstoomde voor Justin Timberlake, maar los daarvan voel je de regerende hand van iemand zoals Boys Noize het tempo langzamerhand opvoeren om naar het einde toe haast spontaan je broek wat centimeters te laten zakken en te gaan sjansen. “Why ya why” klap je onder begeleiding van Lidells hitsige stem van begin tot eind als een waar gospel tribute mee. Nergens op het album merk je sterker dat dit een plaat is die brandt van het heilig vuur van de soul. Als je niet beter wist, zou je haast gaan zweren dat Lidell het gezegende liefdeskind is van een voodoo witch doctor uit het diepe Amerikaanse Zuiden en een schaarsgeklede blanke burleskdanseres. Bitch will make you dance.

Zelfs de mindere nummers op het album worden met zoveel overtuiging en goesting op je afgevuurd dat het haast onmogelijk is om niet te bewegen. In “Blaming Something”, “You Know My Name” en “I’m selfish” hoor je misschien net iets te overduidelijk de invloed van Prince ten tijde van The Revolution. De dunne grens tussen perfect aanvaardbare funk en kitscherige disco wordt hier net een keer of twee te veel overschreden en zorgt ervoor dat het nummer klinkt zoals “Le Freak” van Chic geremixt door een katerige Skrillex. Voor de occasionele luisteraar is dit zonder enige twijfel een enorme afknapper, maar de genreanalyst van Lidells muziek zal zich hier waarschijnlijk wel afvragen of dat inderdaad niet precies de bedoeling was. De laatste nummers op Jamie Lidell lijken dan weer wat te flirten met het geluid waarmee de meer toegankelijke openers van I love Techo het publiek voor de elektronische headliners opwarmen. “So cold” en “In Your Mind” zijn niet de nummers waarvoor het grote publiek komt, maar als je ze een eerlijke kans geeft, zal je er wel voor blijven.

Het zou onterecht zijn om Jamie Lidell louter te bestempelen als combinatieoefening van een veelzijdige artiest. Het doet je je wel afvragen of er überhaupt een absolute richting is die Lidell wil uitgaan. Los van de soulvolle componenten en de invloeden uit het funktijdperk zijn er weinig elementen die in het werk van de jonge Brit lijken terug te komen. In tegenstelling tot andere mannelijke souladepten zoals James Blake, Jamie Woon en Justin Timberlake — die allemaal, nuchter bekeken, over een véél betere stem beschikken — lijkt Lidell, ondanks schoonheidsfoutjes, de creatieve aspecten van een ouder genre aan te passen aan de muzikale eigenheid van het moment en lijkt hij diezelfde creatieve aspecten tot een hoger niveau te tillen. Jamie Lidell zou weleens de meest succesvolle muzikale crossover van 2013 kunnen worden. Aangezien het nog wat vroeg is om daar een definitief oordeel over te vellen, zit er niets anders op dan te luisteren naar very funky shit by a very white boy.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × vier =