Fidlar :: Fidlar

Ze komen uit het zonnige Los Angeles en op het eerste gehoor blinken ze uit in goedkoop geschreeuw over al even goedkoop bier (“So! What! Fuck! You!”, aldus zanger Zac Carper), weed paffen tot de dood en skaten en kunnen alleen simpele power chords aan. En diezelfde Carper kan niet eens zingen! Maar toch zit er nog iets meer in garage/punkband Fidlar.

In een ver verleden hebben we veel plezier beleefd aan Blink 182, de Bloudhound Gang en (de videoclips van) Sum 41. Vandaag mag Fidlar, genoemd naar de treffende skatespreuk ‘Fuck It Dog Life’s A Risk’, ons katapulteren naar de zorgeloze apenjaren van weleer. Een ramp afrijden of surfen, zuipen tot je erbij neervalt om vervolgens opnieuw blut te zijn (“I don’t ever wanna get a job”, zingt Carper in “Stoked And Broke”): de vraag is of de bandleden altijd van een heerlijk rock-‘n-rollleventje genieten. Voor hetzelfde geld zijn ze brave huisvaders of kijken ze nog tv tussen mama en papa.

Maar door alleen “Smoking two packs a day” tot vervelens toe te herhalen in een nummer of te mijmeren over “I feel, feel like I’m a grandpa, I need a new body and I need a new soul” na de zoveelste kater raakt een band vandaag niet ver in de alternatieve scene. Maar Fidlar kon Henry Rollins (!) overtuigen om mee te doen in de video van “West Coast” en Kate Nash (euh, ja) om mee te zingen in “AWWWKWAARRRDDD”. Resultaat: door de buzz die de Amerikanen op een handige manier hadden veroorzaakt, konden journalisten (Alright, wij zijn ook schuldig) en festivalorganisatoren (Chohkri!) Fidlar al niet meer negeren.

Als je met twee ultrakorte EP’s de wereld kan rondgaan, dan moet je toch muzikaal potentieel hebben, dachten we vorige zomer op Pukkelpop. En Fidlar kon zowaar overtuigen. “Cheap Beer” is dan ook een lekker agressieve en — raad eens… — makkelijk meeschreeuwbare punksong. “Stoked And Broke” is iets catchier, maar barst net als “White On White” van de energie. Akkoord, meer op het einde van de plaat boeien “Blackout Stout”, “5 to 9” en afsluiter “Cocain” al veel minder of gaan de aah-aah-aah’s en ooh-ooh-ooh’s tegensteken.

Nog iets wat Fidlar soms verweten wordt: het is het zoveelste copy-paste, retro en bijgevolg onorigineel bandje. De band mag dan afkijken van de grote punkvoorbeelden, we horen bij momenten een verdomd catchy, passioneel én muzikaal onderlegd groepje. Beste voorbeelden zijn het opbeurende “No Waves”, het bluesy “Whore” en een meer bedwelmend “Gimme Something”. Fidlar schrijft er geen muziekgeschiedenis mee, maar zorgt voor het nodige vertier, dat met degelijk geschreven muziek.

Wij hebben het gevoel dat het wijzende vingertje iets te veel gebruikt wordt als er over Fidlar geschreven wordt. Fidlar is gewoonweg geen plaat om aan de hand van een cursus musicologie in een doctoraat te analyseren. Om met een dooddoener af te sluiten: wat moet een mens meer hebben dan bier en punk?

Fidlar staat op 4 maart in Trix in Antwerpen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vijf =