Er zijn weinig bands die de tand des tijds zo goed weten te doorstaan als Placebo. Na ongeveer twintig jaar van hard muzikaal labeur lijken de heren van ’s werelds meest stijlvolle band eindelijk een vaste stek in de annalen van de muziekgeschiedenis te hebben veroverd. Op B3, de EP die de honger naar meer nieuw werk doet stillen, kijken de groepsleden even over hun schouder terug.
Evolutionair gezien blijft er nog maar weinig over van de groep die in de jaren negentig doorbrak met snedige, op maat gemaakte emo-rock. De teenage angst die overduidelijk de bovenhand voerde op de eerste twee platen, maakte mettertijd plaats voor een meer volwassen geluid waarin Brian Molko en co een harmonieus evenwicht probeerden te zoeken tussen elektronica en een koude, industriële vorm van post-rock. Net zoals de vele pubers die na de eeuwwisseling volwassen werden, ging ook het geluid van Placebo een andere richting uit. De band is dan ook nooit vies geweest van een experimentje meer of minder, op welk vlak dan ook. De vernieuwing die de groep probeerde door te voeren op Battle For The Sun, het zesde studioalbum uit 2009, werd echter niet op algemeen gejuich onthaald. Met jonkie Steve Forrest achter de drums klonk Placebo weliswaar frisser dan op het naïeve Meds, maar ook hier sloeg de slinger net iets té fel door. De zelfopgelegde tabula rasa en de jonge leeftijd van Forrest zorgden voor zoveel gehaaste vernieuwing dat er sprake leek te zijn van Placebo 2.0.
Ondertussen kregen de mannen wat meer tijd om aan elkaar te wennen en lijkt de band eindelijk de juiste verhouding te hebben gevonden tussen het jeugdig sentiment uit de begindagen en de strakke sound die een tweede generatie fans aan zich wist te binden. B3 laat zich dan ook best omschrijven als een broodnodige vitaminecocktail om donkere winterdagen mee te overleven. De EP geeft niet noodzakelijk blijk van een nieuwe richting, maar bestaat simpelweg uit nummers die perfect aansluiten bij het geluid van de vorige platen van de groep.
Het eerste nummer, “B3”, is een rechttoe rechtaan Placebosong gedoopt in de emotieloze kilheid van Black Market Music. Molko out zich opnieuw als angry raging queen en koppelt moeiteloos terug naar de periode waarin een haast wetenschappelijke benadering van muzikaliteit en onzinnige refreinen elkaar blindelings aanvulden. “I Know You Want To Stop”, oorspronkelijk een nummer van Minxus, klinkt als B-kant voor “Meds”. De frustraties van Molko worden vertolkt door de tegendraadse ritmes van Forrest en getrainde fans zullen hier een duidelijke tekstuele sneer naar Steve Hewitt in terug vinden. Brian Molko vergeet noch vergeeft.
“The Extra”, het derde nummer uit het pakketje, sluit dan weer aan bij het einde van Battle For The Sun. Net zoals in slotnummer “Kings Of Medicine”staan zelfreflectie en een toefje zelfbeklag hier centraal. Dankzij de overduidelijke emotionele weerslag in Molko’s stem blijft dit nummer veruit het langst boeien. “I.K.W.Y.L.” hoort dan weer thuis op Without You I’m Nothing. Net zoals “Pure Morning” en de liveversie van “Every You Every Me” is het nummer opgebouwd uit een eenvoudig klinkend gitaardeuntje dat herinnert aan de eenvoud van grootse nummers. B3 eindigt met “Time Is Money”, een nummer dat misschien best vergeleken kan worden met een postkaartje uit Sleeping With Ghosts. Niets dat eenzaamheid zo goed laat benoemen als dooddoeners zoals “time is money, bastard” of verwijzingen naar zelfdoding door vergiftiging.
Uiteindelijk zijn de vijf nummers die de groep op de wereld loslaat enkel bedoeld als zoethoudertje tot de release van het zevende album. Door de verschillende tracks heen lijkt het alsof Placebo, tussen de regels in, te kennen wil geven dat ze in het verleden gedoken zijn om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Als “Pure Morning” én “Nancy Boy” nu ook nog live worden gespeeld, dan is de cirkel helemaal rond.
