Evan Parker Electroacoustic Ensemble :: Hasselt

De meest memorabele muzikale gebeurtenis die we in 2010 meemaakten, vond plaats toen Evan Parkers veertienkoppige ensemble neerstreek in Hasselt in kader van Open Circuits iNTERaCT. Op 21 en 22 mei brachten we twee avonden door in het bijzijn van wereldtoppers binnen de improvisatie en elektro-akoestische muziek. Een forse hap daarvan is nu ook beschikbaar op cd.

Parker benadrukt in zijn liner notes meteen het unieke aspect van zo’n onderneming. De twee avonden in Hasselt waren het slotstuk van een korte tournee van negen dagen die het gezelschap ook al langs Keulen, Amsterdam, Groningen en Den Haag voerde. Ondanks het feit dat beperkte subsidies dergelijke projecten haast onmogelijk maken, om nog maar te zwijgen van de logistieke rompslomp, slaagden de betrokkenen er toch in om het hele gebeuren te laten uitdraaien tot een succes.

De eerste dag werkte Parker uitsluitend met break-ups: combinaties van muzikanten die een kort stuk muziek speelden (doorgaans 10 à 15 minuten) en dan gevolgd werden door een andere constellatie. Zo passeerden er in twee sets maar liefst acht combinaties: eerst duo’s, trio’s en een kwartet, en dan kwintetten en opnieuw een kwartet. Op dag twee bracht het volledige gezelschap een uitvoering van “The Moment’s Energy”, een stuk dat eerder verschenen was bij ECM, en nog een tweede, geïmproviseerd stuk, dat als enige opgelegde regel het gebruik van break-ups binnen het geheel had.

Het was vooral de uitvoering van de lange compositie die ons volledig overrompelde. Die is hier niet inbegrepen om voor de hand liggende redenen, maar je kan het alternatief moeilijk gaan beschouwen als minderwaardige restjes. Wat Parker op Hasselt verzamelde zijn drie break-ups en de tweede set van de tweede avond. In totaal goed voor meer dan zeventig minuten muziek, die uitgevoerd werd door een achttal muzikanten met akoestische instrumenten en maar liefst vijf leden (+ een actief participerende geluidsman) die in de weer waren met live elektronica en allerhande processing.

Denk daarbij niet aan beats of simpele drones, maar een voortdurend actief inspelen op de muziek van collega’s. Op allerhande manieren werd de muziek van de frontlinie behandeld, bewerkt en teruggekaatst, wat vaak zorgde voor een komen en gaan van geluiden waarvan de oorsprong en stoorzender niet helemaal duidelijk waren. Maar het leidde vaak tot een opmerkelijk fijnzinnig en met dosering geconstrueerd geheel dat kon zwerven tussen bijna onhoorbare delicaatheid en versmachtende noise-uitspattingen. Nu eens nukkig en ontoegankelijk en dan weer ingetogener, haast dromerig.

Hasselt gaat van start met de eerste combinatie van de tweedaagse: het trio Agusti Fernandez (piano), Ishikawa Ko (sho) en Walter Prati (electronics/processing). Door de volstrekt unieke klank van het Japanse instrument en het grillige pianowerk van Fernandez zou je zo al een opmerkelijk verhaal krijgen, maar met de insteek van Prati erbij wordt het pas een echt hoorspel dat alles voortdurend op losse schroeven zet, maar soms leidt tot een verbazend intiem en aanvullend samengaan van geluiden.

Het tweede stuk is van de laatste break-up: het kwartet Barry Guy (bas), Peter Van Bergen (Ab klarinet en contrabasklarinet), die ingevallen was voor violist Philipp Wachsmann, en het duo FURT: Richard Barrett en Paul Obermayer (live electronica). Dit stuk is grilliger, met knorrig blaaswerk van Van Bergen, naar goede gewoonte hyperexpressief spel vol gerammel en geratel van Guy, en excentrieke klanken van FURT. Dit was de tweedaagse op z’n taaist: onvoorspelbaar, vol abrupte wendingen en texturen. Hoewel het eclecticisme bijna wordt benaderd in het kwintetstuk met Ko, Fernandez, Peter Evans, Paul Lytton en Ned Rothenberg, gaat het er hier iets gestroomlijnder aan toe, met veel aangehouden noten, vloeiende golven, al slagen deze kleppers er ook in om confronterende geluiden met kolkende intensiteit te maken die een machinale oorsprong lijken te hebben. Ongehoord.

Het vierde stuk wordt uitgevoerd met het volledige ensemble, maar zelden met de hele bende ineens. Muzikanten treden naar de voorgrond in combinaties, voeren een dansje uit, gaan even jennend of uitnodigend te werk, en maken plaats voor collega’s. Parkers sopraanspel is naar goede gewoonte verbluffend, al kan je dat eigenlijk zeggen van alle muzikanten, die meesters op hun instrument zijn. We schreven destijds dat het stuk weinig toe te voegen had aan het voorgaande, maar dat had te maken met de oplawaai die we dan pas te verduren kregen. Een nieuwe beluistering laat horen dat ook het slotstuk van de tweedaagse op ongemeen hoog niveau zat.

Releases als Hasselt hebben slechts één groot nadeel: als het live al een uitdaging is om bij de les te blijven, al die impulsen in je op te nemen en proberen uit te dokteren hoe die schijnbaar onontwarbare puzzel nu in elkaar steekt, dan is er met een cd al helemaal geen beginnen meer aan en mis je de visuele insteek die het allemaal wat verteerbaar maakt. Ondanks dat is Hasselt echter niet alleen een mooie tijdsreis, maar een waardevol document dat gehoord moet worden. Opnieuw ook knap werk van geluidsman Michel Huon, die ook het onlangs verschenen Syzygy van het Tarfala Trio opnam op die locatie.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 2 =