Lateef The Truthspeaker :: Firewire

Al bijna twintig jaar werkt Lateef The Truthspeaker aan zijn muziekcarrière, maar pas vorig jaar bracht de man zijn solodebuut Firewire op de markt. Hoewel hij met zijn werk bij Latyrx en Maroons en talloze bijdragen bij bevriende Quannum-leden Blackalicious en DJ Shadow reeds een indrukwekkende cv heeft bijeengesprokkeld, bleef het enthousiasme over deze debuutplaat toch wat uit, wat er zelfs voor zorgde dat de plaat nu pas uitgebracht wordt in Europa.

Na beluistering blijkt helaas ook meteen dat dat negeren enigszins terecht is, want nergens wordt het niveau gehaald van Latyrx: The Album (de samenwerkingsplaat die Lateef met Lyrics Born maakte) of Ambush (het korte debuut van Maroons waarop hij met Chief Xcel in zee ging), laat staan van Quannum-meesterwerken NIA, Blazing Arrow en Later That Day. Daarnaast hoeft het ook niet echt te verbazen dat er weinig enthousiasme is, gezien de woelige wateren die Quannum de afgelopen jaren doorzwom. Na de release van Blackalicious’ teleurstellende derde langspeler The Craft leken de gloriedagen van de alternatieve Bay Area-scene geteld en het label lijkt zelfs tot vandaag in de moeilijkheden te zitten, met zware onderpromotie als gevolg.

Of de release van Firewire een verandering in die sluimerperiode heeft teweeggebracht, is maar zeer de vraag. Los van het feit dat de plaat nauwelijks gepromoot wordt, valt hier immers ook geen nieuw elan te horen in het soort muzikale materiaal dat ondertussen zowat het handelsmerk is geworden van Quannum: funky beats en conscious lyrics. Wel opvallend: op bijna meer dan de helft van de tracks laat Lateef het rappen voor wat het is en schakelt hij over op de zangstem die hij in het verleden ook al zo nu en dan bovenhaalde.

Dat zorgt enerzijds voor een behoorlijke variatie in het songmateriaal, maar anderzijds ook dat Firewire het gevoel meekrijgt van een mixtape of een hoop willekeurig samengegooide nummers. Neem nu bijvoorbeeld de vreemde beslissing om de plaat niet te openen met de intro, maar met een energiek “Let’s Get Up”, om er dan alsnog een intro aan te plakken. Mocht er effectief iets misgegaan zijn met de voorbereidingen van de release zouden we van verzachtende omstandigheden kunnen spreken, maar dat lijkt helaas niet het geval te zijn.

De nummers op Firewire gaan maar zelden volledig uit de bocht en de overgrote meerderheid van de nummers is wel degelijk te pruimen, al hebben ze wel de neiging om gemakkelijk tot achtergrondmuziek te verworden. Twee keer slaat Lateef de bal hier echter volledig mis, en op die momenten neemt de plaat haast schaamtelijke proporties aan. “So Sexy” is, zoals de titel al insinueert, een halfslachtige poging tot een zwoel verleidingsnummer, maar valt behoorlijk plat op zijn gat. Nog erger is de ongeïnspireerde disco van “Left Alone” dat zelfs eind jaren zeventig geen goed nummer zou geweest zijn.

De eindbalans voor Firewire is dan ook helaas redelijk mager. De inspiratie die we op eerder werk van de man hoorden, is hier haast volledig zoek in een geheel waar vooral de middelmatigheid regeert. Bovendien is het tekenend voor Quannum, dat in een half decennium van een van de meest vooruitstrevende hedendaagse hiphoplabels verworden is tot een verroeste verzamelplaats van artiesten die allemaal het noorden lijken kwijt te zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + negentien =