Elenne May :: Misleadingly Soft

Deze noorderbuurvrouw vliegt in onze regionen onder de radar, maar haar debuutplaat verdient best een spotlight. Op Misleadingly Soft laat ze een reeks kleine verhalen tot grote songs uitgroeien.

May puur als singer-songwriter bestempelen, is haar veelzijdigheid negeren. Elk nummer is duidelijk op die leest geschoeid, maar kreeg de kans om verder te groeien en extra dimensies te kweken. “Questions Of Pleasure” begint als een naakt pianonummer, neigt in de refreinen naar tripfolk en eindigt met een knipoog naar de power ballad. Het lijken onverzoenbare genrekeuzes, maar in het grotere geheel werken ze wonderwel samen. Steeds andere instrumenten laten overheersen, versterkt de naturel van deze overgangen; een tactiek die later nog eens con brio overgedaan wordt op “Ghostly Presence”, dat sprookjesachtig intimistisch begint, maar door de toenemende invloed gradueel tot een grootse rocktrack evolueert.

De flexibiliteit van May’s stem is een extra troef: ze gaat moeiteloos van hard naar zacht, van kwetsbaar over medelevend tot venijnig. Zo blaast ze haar verhalen leven in. Het spitsvondige “Piratical Chain” start ze met de korte intonatie van een zelf-beooglapte; middenin schakelt ze over naar een zachtere, met emotie doorbloede, aan Anneke Van Gierbergen refererende kopstem alvorens een paar keer meedogenloos uit te halen. In het mantra “You’re at the top of the chain” legt ze zo steeds een andere emotie, aanvankelijk een empathische waarschuwing, later een bijna verkneukelende agressie.

Het album herbergt dus een bont gezelschap songs. “Oceans In Motion” laat de plaat met een gothic-getinte pianoriedel beginnen, een soort kruisbestuiving tussen Kate Bush en Tori Amos. De zware pianoaanslagen en de lichtjes theatrale toets blijven de hele plaat lang weerklinken, maar krijgen andere sfeerscheppingen mee: feeërieke sprookjesrock om bij weg te dromen (“Mother Bird”), Fiona Apple-achtige slaapkamerballades die bij momenten ook wat steviger uit de hoek durven te komen (“Possessive Playing”). De keerzijde van de medaille is dat sommige nummers verzwolgen worden door de stilistische variatie van het album. Het vrolijke “Pretty Rose” is an sich geen slecht nummer, maar veel rechtlijniger dan zijn collega’s en dus een pak minder intrigerend. Soms ontstaat er ook een clash. Bij het jazzy “Transparant Moth” lijk je op een andere plaat beland. Zelfs May’s stem is aanvankelijk onherkenbaar, ergens tussen Melody Gardot en Nikka Costa in.

Deze paar mindere tracks bederven het grote genot niet. In zijn geheel is Misleadingly Soft een verfrissend debuut van een dame met de technische capaciteiten op zak en een flinke hoek eraf zodat ze ze niet te overdacht inzet. De grote menigte liet dit album bij de release links liggen, red de plaat van dat onverdiende lot!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + twee =