Neem het Franse hippiemeisje Melody Prochet, geef haar een speelkamer vol instrumenten en voeg daarbij Tame Impala-frontman Kevin Parker op gitaar om deze druggy retropop af te werken. Hupla, een nieuwe naam om Pitchfork-dwepers mee te imponeren!
Melody Prochet maakte in haar echokamer een collectie psychedelische sixties popdeunen die ze ergens tussen Lolita en Pippi Langkous in met veel lucht op de stem inzong. Haar debuutplaat is een flashback naar de lange trips van de flower power-generatie die op het eerste gehoor nogal monotoon klinkt, maar meer en meer prijsgeeft eens je er dieper induikt. In wat aanvankelijk onderling inwisselbare nummers lijken, hoor je namelijk geslaagde zijstapjes naar triphop (“Mount Hopeless”), nerveuze shoegaze (“Crystallized”) en Bollywood (een mesjogge “Be Proud Of Your Kids”). De nummers durven ook al eens uit de hand te lopen tot een smakelijke portie waanzin. Parker doorsplijt met zijn finale gitaarsolo het o zo zoete “I Follow You” als een John Frusciante in olifantenpijpen en legt zo de kers op de taart die het nummer memorabel maakt.
Het geluid van Melody’s Echo Chamber valt te bestempelen als Charlotte Gainsbourg aan een waterpijp met een mengsel van psychedelische shoegaze en krautrock, hoewel hier en daar ook andere accenten te horen zijn. In “Endless Shore” en “You Won’t Be Missing That Part Of Me” hoor je Beach House in outer space. “Some Time Alone, Alone” brengt de retro-fase van The Cardigans in gedachten, zij het met hypnotiserender gevolgen. In de tripfolk van “Bisou Magique” zit dan weer een noot Air anno Virgin Suicides. De paar nummers die Prochet in haar moedertaal zingt, geven de plaat bovendien opnieuw een extra je ne sais quoi.
Om te genieten van Melody’s Echo Chamber moet je in het juiste humeur verkeren — luie zondagnamiddag op geestesverruimende middelen bijvoorbeeld. In het ellenlang aanslepende “Snowcapped Andes Crash” zit ze slechts een haar van kattegejank verwijderd, maar op die ene misstap na maakte ze een interessante debuutplaat die retrodroompop nieuw, hip leven inblaast, in zekere zin vergelijkbaar met wat Brazilian Girls enkele jaren geleden voor bossanova deden. Nu maar hopen dat haar faam een langer leven beschoren is dan dat van de laatstgenoemden.
