The K. :: My Flesh Reveals Millions Of Souls

The K. schudde dit jaar nog op Dour op een onchristelijk vroeg uur La Petite Maison dans la Prairie wakker. Het verbaast dus niet dat zijn debuut My Flesh Reveals Millions Of Souls voor heftige lawaairock staat.

Is er ooit al een band van over de taalgrens geweest die ons écht bij de kloten greep? Neen. We hebben het niet over stoere metal, wel over Melvins en The Jesus Lizard geïnspireerde rock. Zanger-gitarist Sebastien von Landau, bassist Geoffrey Mornard en drummer Sigfried Burroughs kunnen het blijkbaar wel.

Met “Essential Chippendale” gooide The K. een eerste bommetje in het Belgische muzieklandschap. Zeker wanneer von Landau je met bizarre zinsneden als “My Cock Is Yours” de wenkbrauwen doet fronsen, besef je dat het geen band is voor gevoelige luisteraars.

The K. is een rockband met een hoek af. “Bad Woman” is instrumentaal een hevig rockende opener. Maar de vocale uithalen zijn zo agressief dat je alles in je buurt verrot wil slaan. Dit zijn dus geen hippe indienerds. Voor sommigen zal de gefrustreerde brulboei dan ook het grootste pijnpunt van de band zijn. Gelukkig zijn er in “Streaks In The Sky” en “Fertile Waves” flarden cleane zang, die aan At The Drive-In doen denken, te horen. Er mocht dus nog meer afwisseling zijn.

Zoals het degelijke “noise” betaamt, klinkt The K. lekker smerig en kwaad. Toch kiezen de Walen voor iets meer structuur dan hun gemiddelde genregenoten. En met “Dawn Riser” pakken ze zowaar uit met een tragere en dreigende song. Dat vijfde nummer is meteen ook het beste van My Flesh Reveals Millions Of Souls.

Na “Fragrance” volgt de band de strakke muzikale lijn die we vooral in de eerste nummers hoorden. Dankzij het hysterische geschreeuw van von Landau gaan we uiteraard weer aan het schuimbekken. Op het tempo van het gitaar- en drumgeweld blijft het beuken, schoppen en schreeuwen geblazen. De tweede helft van de plaat is minder interessant, maar dat wil niet zeggen dat de nummers niet voorbij scheuren.

Op My Flesh Reveals Millions Of Souls deelt The K. de ene mokerslag na de andere uit. Voor de een zal de plaat van bij de eerste luisterbeurt één overheerlijke brok schreeuwrock zijn, voor de andere eerder afstotelijk en monotoon lawaai.

Het debuutalbum van de Walen kon met andere woorden iets korter en krachtiger. Kabul Golf Club slaagde er eerder dit jaar wel in om op een venijnig hard e.p.’tje zijn beste werk samen te ballen. Toch verdient The K. verdient meer aandacht in Vlaanderen. Onze steun hebben ze al.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 13 =