Mama Rosin :: Bye Bye Bayou

Na twee platen (en een halve met Hipbone Slim & The Kneetremblers) is het wel duidelijk dat Mama Rosin een groep is met een eigen geluid. Toch blijkt het moeilijk om dat geluid met nieuwe invloeden te verrijken. Een geluk dat Jon Spencer eveneens lucht kreeg van de groep en hem zijn diensten als plastisch chirurg besloot aan te bieden.

Een inslag als een bom, daar zorgde Mama Rosin vier jaar geleden voor met Tu As Perdu Ton Chemin. Met een fijne mix van folk, ska en punk zat de groep namelijk nooit om een feestje verveeld en eerde hij zelfs het cajungenre. Dat is een muziekstijl die aan het einde van de negentiende eeuw en in het begin van de twintigste eeuw in Louisiana ontstond uit een mix van Franse folkmuziek en muziek van andere migranten, bijvoorbeeld Creolen. Het opmerkelijke is echter dat de groep vanuit Zwitserland muziek maakt.

Niet dat Mama Rosin zich schaamt voor zijn Zwitserse identiteit, want in opener “Marilou” hoort u meteen Engels, Frans en Italiaans passeren. Wat opvalt is dat het nummer een heel dominante bluestouch heeft en wel met zo’n hoog vetgehalte dat de hand van Spencer niet nog duidelijker aanwezig had kunnen zijn. Het is een opsteker voor Mama Rosin, want als er iets is waar de groep maar niet in slaagde met Louisiana Sun, de gedeelde plaat met Hipbone Slim & The Kneetremblers, dan was het wel zijn muziek te verzoenen met de bluesachtige rockabilly van The Kneetremblers. Dat het liedje met drie verschillende talen tekstueel als puur geraaskal klinkt, is de keerzijde van de medaille en maakt duidelijk dat Mama Rosin toch nog vooral popmuziek en geen edel muziekgenre vertegenwoordigt.

Ondanks Spencers gouden bijdrage blijft het echter leuk om in een nummer als “Sorry Ti Monde” te merken dat hij niet te veel invloed heeft gehad op Mama Rosin. Het liedje opent met een enthousiaste vreugdekreet en is hiermee de aanzet voor een nummer dat met trekzakken in de aanslag de soundtrack bij een gemoedelijk volksfeest mag verzorgen. Hierbij mag u niet ontgaan dat er veel gitaargeweld is, met de bedoeling de kruisbestuiving met het grotere rock-‘n-rollgeweld niet onder de radar te laten verdwijnen.

Dat Mama Rosin nog enigszins moeite moet doen om zulke accenten in de verf te zetten, maakt duidelijk dat Bye Bye Bayou een stap in de goede richting is, maar toch nog niet matuur genoeg is om je helemaal weg te blazen. Bij het feestelijke “Casse Mes Objets (You Broke My Stuff)” blijft er immers niets meer over van het Spencer-gevoel van “Marilou”, maar belanden we weer helemaal bij platen als Tu As Perdu Ton Chemin en Brule Lentement. Wat op zich geen schande is, maar wij hebben het al eens gehoord en als men een nieuwe plaat veelbelovend begint met een nieuw geluid, dan moet men dat over de gehele lijn van de plaat waar kunnen maken en daar is het combo helaas nog niet aan toe.

Toch vinden wij niet dat Mama Rosin nu volledig hoeft op te gaan in de wereld van de bluesrock, maar gerust nog een paar andere paden mag bewandelen. Dat doet de groep met succes in “Seco E Molhado”, een nummer waarin de Mexicaanse prairie nooit ver weg is en dat bijgevolg logischerwijs veel aan Calexico’s Latijns geïnspireerde rock doet denken. Het maakt duidelijk dat er nog interessante invalshoeken in overvloed zijn, op voorwaarde dat Mama Rosin tenminste de moed heeft om nog even iets verder te kijken dan de groep tot nog toe gedaan heeft.

Een perfecte plaat is Bye Bye Babou bijgevolg niet. Het is echter zeker een verdienstelijk album waarop Mama Rosin zich langzaam maar zeker aan de routine van platen als Tu As Perdu Ton Chemin en Brule Lentement onttrekt. Wat voorlopig volstaat om de interesse voor de groep levend te houden en nieuwe verwachtingen te creëren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie − twee =