Goat :: World Music

Tijdens eeuwenoude rituelen kringelen chants in een ondefinieerbare taal uit het ceremoniële vuur op. Het tranceverwekkende ritme van een batterij djembés doet gemaskerde inboorlingen synchroon en met hun blote voeten de grond van moeder aarde nog wat vaster aanstampen. Waar waant u zich? In Haïti of in New Orleans? “Zweden, bakermat van Goats psychedelische grunge-soul”, zo luidt het verrassende antwoord.

Thuishaven van dit Scandinavische drietal is immers Korpolombolo, dat door toedoen van een tovenaar eeuwenlang een vruchtbare kweekgrond voor allerlei voodoopraktijken was. Kruisvaarders die het plaatsje platbrandden, maakten daar abrupt een einde aan maar een heks die het bloedbad overleefde sprak een vloek uit over het dorp. Eén die tot vandaag op haar inwoners rust.

Vikings zijn dat immers, die een rijke traditie van heidense rituelen, trollen en ander gespuis uit de onderwereld via hun muziek van generatie op generatie doorgeven. Ook Christian Johansson en co cijferen zichzelf volledig weg om dit muzikale erfgoed Wodan-gewijs te beschermen. Sinds de seventies is die muziek zwaar beïnvloed door Zweedse progressive rock, metal en punk maar het brouwsel dat Goat hieruit heeft gedestilleerd klinkt wel heel apart.

World Music is immers een unieke kruisbestuiving tussen disco, psych, doom en krautrock geworden. George Clintons lijfspreuk “One nation under a groove” indachtig buitelen postpunk, afrobeat en acid rock tijdens een negen songs lang durende rollercoaster onbesuisd over elkaar heen. Als de (sowieso al) met ganja doorrookte jams van The Psychedelic Stooges nog buitenaardser waren geweest, klonken ze waarschijnlijk als de nummers op dit schijfje.

Een Funkadelic-alike intro zet “Goatman” in, waarna roffelende drums en psychotisch wah wah-ende gitaren uitzinnige beelden van de tijdens So You Think You Can Dance loos gaande Nigeriaanse Itsekiri-stam begeleiden. Dat loopt echter niet goed af, want meteen na die opnames moedigen “Goatheads” van Fela Kuti’s Zombie geplukte ritmes, psychedelische orgel en loopse cheerleaders Starsky & Hutch aan om dat (zogenaamde) crapuul te grazen te nemen.

Willow (Britt Eklands personage uit Robin Hardy’s horrorprent The Wicker Man), belet hen dat door in een rode Ford Galaxie 500 een wilde lapdance op te voeren. Dat doet ze graag op het door grungegitaren geïnfecteerde “Golden Dawn” waarna op het Schotse Summerisle het feestje pas écht losbarst met hoogtepunt “Let It Bleed”. Opgehitst door hakkende drums, een sloppy baslijn en een uiterst verslavende gitaarlick schurken politieagent Neil Howie en Laird Summerisle (Eward Woodward en Christopher Lee’s personages uit bovengenoemde film) zich onder een manisch knipperende discobol met veel goesting tegen elkaar aan.

Behekste, rondreizende sjamanen of niet; Goats muziek alleen al bezit genoeg magie om keer op keer de repeattoets in te drukken. Voor Liverpools Psych Fest 2012 maakten ze een uitzondering, maar optreden doet deze band normaal gezien alleen maar in zijn geboortedorp. Als iemand deze gemaskerde dames en heren eens naar België kan lokken, zal onze (waarschijnlijk) lovende recensie eindigen als volgt: “Voodoo magic. Fucking voodoo magic, man!”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vier =