Op kousenvoeten komt The Unwinding Hours na twee jaar opnieuw aan de oppervlakte. Zonder bombarie, gewoon met een plaat die alweer volstrekt uniek klinkt.
Het was in alle stilte dat Craig B. en Iain Cook een paar jaar na de diep betreurde split van Aereogramme terugkeerden met The Unwinding Hours en daar zouden ze nadien ook opnieuw in verdwijnen. Slechts een handvol optredens volgden aanvankelijk. Het zou nog even duren voor de groep in Duitsland voet aan grond vond die het in dat vorige leven had. En dus ging B. opnieuw studeren (Theologie. Dat krijg je als je ouders religieuze nutcases waren) en werd Cook producer. Wekelijks werden er echter nog steeds schrijfsessies opgezet. Er werd langzaam aan songs gewerkt en dat groeide dan weer uit tot sporadische opnamesessies. En kijk, daar was dan toch Afterlives, sneller dan voorzien.
Je voelt meteen dat dit niet langer helemaal het project is van een duo, maar iets dat het livestadium heeft bereikt. “Break” is een popsong, waarover de jongere Craig B. zich onterecht zou hebben geschaamd: gedreven, meeslepend en gezegend met een aanstekelijk refrein. Dat moest dan ook: deze plaat zou in tegenstelling tot zijn voorganger uptempo momenten moeten hebben en die missie is geslaagd. Afterlives toont Unwinding Hours op zijn meest direct.
Dat vertrouwde walstempo werd zelfs verlaten ten voordele van een klassiekere beat. Het geeft “Wayward” een stevige drive en ook “I’ve Loved You For So Long”, een hopeloos afscheidsnummer waarin B.’s iele stem de complete verlorenheid alleen maar versterkt, vaart daar alleen maar wel bij. Wel gebleven overigens: een eeuwige rusteloosheid, een woelig ritme dat de nummers leven geeft. “The Right To Know” voelt even ongedurig als het oude “A Life Worth Living”, maar lijkt een ecologisch thema te hebben: “I will not leave this beauty to the idiots”.
Verstild is dan weer “Saimaa”, genoemd naar het Finse meer waar B. zich een tijd geleden terugtrok. Meer dan wat ijle pianoklanken heeft het niet nodig om de verlaten sfeer van mist boven het water op te wekken. “The Promised Land” erna heeft van de weeromstuit even een aanloop nodig vooraleer het één drum durft te lossen. Afsluiter “Day By Day” laat zich gemoedelijk terugzakken in een bedje welkome strijkers, en ligt daar goed. Mooi slotakkoord.
Wat tussen alle drama en geweld van Aereogramme al eens onopgemerkt bleef, ligt op Afterlives open en bloot: dat Craig B. een straffe songschrijver is. Een ingetogen parel als “The Dogs” spreekt in dat verband boekdelen. Ook de rol van Cook valt niet te onderschatten. Hij is het die B.’s balletje opvangt en telkens weer terugkaatst: dat pianobrugje in “The Right To Know”, de synth-toetsen die “Skin On Skin” van een al te stapvoets bestaan redden, … Er is de hand van een goeie producer in te herkennen.
Er is leven na de dood, en als dat niet vanzelf komt, dan zorgen B. en Cook daar zelf wel voor. Afterlives, dus, omdat het verhaal niet gestopt is na Aereogramme. De kans dat het hen deze keer wel wereldroem zal opleveren is miniem, maar daar leggen we ons maar bij neer. We zeggen het dus maar één keer: Unwinding Hours is uw aandacht waard.
