Aereogramme :: 27 juli 2007, Omas Teich Festival (Duitsland)

"The quickest way of ending a war is to lose it" zei George Orwell ooit en Aereogramme leent het voor zijn cynische laatste t-shirt. "Aereogramme 1998–2007": de groep geeft het gevecht om een béétje succes op. Maar niet zonder eerst nog hun enige headlineshow ooit te spelen op het onooglijke Omas Teichfestival in Oost-Friesland. Beschouw dit verslag als een laatste eresaluut aan één van de meest interessante bands van de laatste vijf jaar.

"Waarom doe je jezelf dit aan? Die vraag zou ik op elke kleedkamermuur schrijven als we het soort band waren dat zulke dingen doet. Het is de vraag die elke muzikant zichzelf moet stellen". Na een desastreus verlopen tour door de Verenigde Staten, smeet bassist Campbell McNeil van Aereogramme dat wanhopige commentaar op hun MySpaceblog. Voor Aereogramme was het antwoord duidelijk negatief, want kort erna maakte de groep bekend dat hij er het bijltje bij neerlegde.

De lange strijd voor het bestaan met een immer onzekere financiële situatie, de uitzichtloosheid om van een als klassiek onthaald album als My Heart Has A Wish That You Would Not Go een ietwat leefbaar commercieel succes te maken,… het was allemaal genoeg geweest voor de vier dertigers. Moegestreden wierp de band de handdoek in de ring. "Wat we nu gaan doen? Een job zoeken zeker, dat moet wel", reageren de heren backstage op Omas Teich gelaten. De tijd dat het hen nog kon schelen is voorbij, alleen berusting is van toepassing.

Is iets anders ook op zijn plaats als je ondanks minstens twéé klassieke albums (reken Sleep And Release uit 2003 ook maar tot die categorie) nooit meer hebt bereikt dan dit? Hoe lang kun je blijven vechten tegen de bierkaai als je toch het gevoel hebt de tijdsgeest tegen te hebben? Zelfs een allereerste headlinespot op een festival zal er niets aan veranderen, want na een Franz Ferdinandkloon en wat Duitse punkbandjes is er weinig eer te behalen voor het Omas Teichpubliek van plaatselijke vijftienjarigen. Ondank is ’s werelds loon, zo blijkt nog maar eens.

Het mocht Aereogramme dus ook vanavond niet meezitten. Met anderhalf uur vertraging (pünktlichkeit komt niet in het Oost-Friese woordenboek voor) mag de band dan eindelijk het kleine openluchtpodium op, om na twee weifelende nummers en een falende techniek al meteen weer te verdwijnen. Dit mag het toch niet zijn? Gelukkig niet. De band keert weer en de single "Barriers" (schrijf op: "we-reld-num-mer") mag de set eindelijk op gang trekken met marcherende drums, een vioolsolo-vanop-laptop en dat onweerstaanbaar openbloeiend refrein.

Het probleem van Aereogramme is nog eens helder en duidelijk hier. "Wie niet sexy is, moet tien keer meer geluk hebben om gezien en gehoord te worden", schreven we in februari. Voeg daar nog maar aan toe dat Craig B. ook niet de man is die de dramatische muziek van de groep kracht gaat bijzetten. Understated, ergens een beetje opzij neergezeten zingt de Schot met het dunne stemmetje terwijl de bonkige Kelten in het midden voor de stevige fundamenten zorgen. Het is een beetje als Wim De Vilder zonder enige emotie te zien voorlezen dat hij zich zwaar klote voelt: het mag een beetje meer zijn. Het wil niet zeggen dat Aereogramme live niet de moeite is, alleen krijg je niet meer dan de muziek: er is geen frontman die naam waardig die de songs echt "vertolkt".

Maar dat zijn randbemerkingen als songs als "The Black Path" of "The Running Man" weerklinken of de baslijn van "Indiscretion #243" nog eens nadrukkelijk richting Pixies knipoogt. Met "The Unravelling" van op de mini Seclusion gaat de band nog eens haar meest proggy kantje opzoeken, maar het is een imposant "Post-Tour, Pre-Judgement" dat mag afsluiten. Geen "Trenches" of "You’re Always Welcome" als laatste afscheid, dat is het.

Tot zover één van de meest interessante, meest spannende groepen van dit prille decennium. Ten onder gegaan aan een gebrek aan aandacht, succes, geld. Als je dertig bent, wil je immers soms iets van zekerheid. Dat is te begrijpen, het is allemaal niet gemakkelijk. En toch zou je willen vloeken. Zou je hen willen toebijten: "Godverdomme, klootzakken, had dan blijven vechten, had je door bittere armoede geworsteld. Wàs blijven geweldige platen maken die geen hond kocht en journalisten de lucht inschreven. Doe het voor mij, voor ons!" Het is idioot. Het is egoïstisch. Maar dat denkt een mens als één van zijn favoriete bands de gitaren aan de wilgen hangt.

En dan is er nog wat we heel de wereld zouden willen toebijten. "Had toch die wereldplaten gekocht. Zodat ze er nog zouden maken. Meer geweldige muziek. Was het nu echt zo moeilijk die mee te pakken als jullie Arcade Fire gingen kopen? Hé?" Maar Aereogramme is dus niet meer, al blijven vier straffe platen getuigen van hun bestaan. Binnen vijftig jaar komen er wel lijstjes "beste platen van deze eeuw" die deze schandelijke vergissing een beetje rechttrekken. We toasten ondertussen op Craig B., Campbell McNeil, Iain Cook en Martin Scott: "May you always be loved".

DE FOTO’S

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 2 =