Een supergroep met leden van Kapitan Korsakov, Waldorf en Tòman? Het is niet moeilijk dat debuut RKTKN #1 een gevaarlijk geschifte plaat geworden is.
Oorversplinterend en geniaal gek: dat is Raketkanon kort samengevat. En daarvoor moet je niet eens de plaat beluisterd hebben. Wie de Gentse band al live heeft geïncasseerd, zal dat beamen. Eerste single “Herman” heeft u hopelijk al gehoord. De loodzware albumopener zet perfect de toon voor de eerste zes nummers. Het is namelijk wachten tot de kalme eerste minuten van “Anna” vooraleer je echt kan bekomen van de logge, sludgy noise. Ook in “Eva” komt zo’n rustpunt als geroepen.
Maar Raketkanon staat vooral voor lawaai, onconventioneel lawaai wel te verstaan. Geboren als een duo van drummer Pieter De Wilde (bekend van Waldorf, de Belgische Queens Of The Stone Age) en gitarist Jef Verbeeck (met op zijn cv ervaring bij metalbands waaronder Black Harvest), is de band na een korte hiatus snel uitgegroeid tot een sterk kwartet. Vandaag zorgen De Wilde en Verbeeck voor het verschrikkelijk heavy geluid. Beste voorbeeld is “Laura”. Godallemachtig! was het enige woord dat we over onze lippen kregen. Met drumgeroffel wordt de spanning opgedreven, tot het nummer uitmondt in een heerlijk doomfestijn.
De twee andere straffe muzikanten van zijn Pieter-Paul Devos, vocaal uithangbord van Kapitan Korsakov, en tòman-drummer Lode Vlaeminck, verantwoordelijk voor de bassynths. Eigenlijk kunnen we knoppendraaier Wouter Vlaeminck, tevens actief in tòman, bijna als vijfde groepslid beschouwen, want zijn productie mag er zijn. Devos zou Devos niet zijn als hij op en stond zijn al dan niet akelig vervormde keelgat niet kon opentrekken, zoals in het machtige “Helen”. En Vlaeminck, die zwiert duchtig met zijn elektronische baseffectjes in het rond. “Louis”, “Judith” en “Helen” zijn zoals de andere nummers als venijnige bommetjes die in het gezicht uiteen spatten, maar klinken tegelijk zo psychedelisch; alsof je een shot heroïne genomen hebt.
Gemakshalve zou je Raketkanon in het hokje van noise (maar voor wat staat dat tegenwoordig?), sludge (net als postrock een verschrikkelijk containerbegrip) of zelfs doom (wanneer je stevigste nummers hoort) kunnen plaatsen, maar dat laat de band niet toe. Net dát maakt Raketkanon duizend keer interessanter dan zijn “genregenoten”. Een ding is zeker: de voorliefde voor bands als The Melvins, Butthole Surfers en The Jezus Lizard.
Vooral op het einde van de plaat durft Raketkanon ver te gaan in zijn experimenten. De basis blijft hetzelfde: Verbeeck vuurt een arsenaal aan laaggestemde en ronkende gitaren af terwijl De Wilde zijn drums onophoudelijk dreunen. Maar “Pjotr” klinkt chaotischer en meer bedwelmend, dankzij Vlaemincks donkere synthesizergeluiden. “Lena” rammelt, piept en knarst van begin tot einde, en deelt ook de genadeslag uit. Een gedurfd slot van een gedurfd debuut.
Ook live zou Raketkanon de moeite zijn. Komt dat vanavond zien in de Charlatan. Dan wordt RKTKN #1 voorgesteld.
