Poliça :: Give You The Ghost

Sinds Justin Vernon en Jay-Z openlijk hun liefde voor Poliça verklaarden, is de kleine indieband uit Minneapolis in één seconde gebombardeerd tot het lekkerste snoepje van het moment. Hebben de heren gelijk of is dit een geval van schaamtelijk ongefundeerde namedropping?

Laten we meteen met de deur in huis vallen. Ondertussen kunnen we het aardige radiohitje “Dark Star” al vlot meeneuriën, zij het niet zonder in het achterhoofd loeihard ‘one-hit-wonder’ te scanderen. Juicht en jubelt gij allen! Hoewel het de perfecte soundtrack biedt voor zwoele zomeravonden, is er op de langspeler intrigerender werk te vinden. Als je bij de single de zon voelt ondergaan met een glas rum in de hand, durft Poliça je ook al eens de nacht in te sleuren en vol absint te gieten. Met dit donkerdere materiaal grijpt de band je pas echt bij de haren. Overgoten met obscure magie neemt “Lay Your Cards Out” je doorheen ongerepte velden tot bij een spaarzaam verlichte tarottent. Het hoogtepunt, “Violent Games”, gaat nog een stap verder. Het nummer raast doorheen je oren en zal de betere synestheticus plezieren met een simulatie van een nachtelijke joyride op wilde paarden. In een sterk amalgaam van digitaal en analoog drijft de pulserende percussie van deze tour de force je hartslag naar ongeziene hoogtes.

Je moet het hen nageven, Poliça durft de uithoeken van het spectrum op te zoeken. De verbasterde Poolse groepsnaam staat naar eigen zeggen voor hun ongeschreven modus operandi. Deze is duidelijk distilleerbaar — elk nummer wordt gestut door een prominent percussieskelet waarover later een stemlaag met sterke echo gegoten wordt. Dit geeft de band onmiskenbaar een eigen sound, maar daarbinnen is er plaats voor experiment. De coda “Leading To Death” neemt funky afscheid, “Form” kreeg een zweem reggae mee die de wanhoop tot nonchalante afwijzing maakt, en de statige opener “Amongster” klinkt als Zola Jesus op de nationale feestdag.

Hier en daar horen we niettemin enkele “Dark Star”-klonen die al wat vlakker uit de studio rolden. Het loungy “I See My Mother” kabbelt aardig verder, maar mocht meer karakter tonen. De vlakke instrumentale sectie en de lijzige zang verlenen het nummer een wrange ennui. Aan het eind passeert met “Wandering Star” nog wel een betoverende midtempo song, maar na een paar soortgenoten wordt deze in de staart iets stiefmoederlijker beluisterd. Toch gaat “Give You The Ghost” slechts één keer echt de mist in, meer bepaald in het overdreven echoënde “The Maker”, dat enkel als kort interludium de irritatie had kunnen vermijden.

Door de innige band met r&b kan je onmogelijk geen link met The xx trekken, maar toch weet Poliça zich genoeg van deze grote broer af te zetten. Het is muziek voor hipkids, met de kin in de lucht en de ijzeren kooi om het hart, met stijlvolle slome beats en lyrics die blijven plakken in al hun kilte — “The hardest part is knowing I’m happy” klinkt het in de breakup-trip “Happy Be Fine” — maar het werkt. Het rustigere materiaal mag nog iets meer naar het hart of de onderbuik gaan en dan is de toekomst van Poliça verzekerd. Laat hen gewoon nog even in de underground verder woekeren. We kijken daarbij argwanend naar u, meneer Carter.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − zes =