Had u als kind ook een muziekdoosje? Zo een petieterig houten kistje dat een wonderlijk muzikaal schouwspel herbergt? Wie er ongetwijfeld een had, is de Duitse elektronica artiest Christian Löffler. ‘s Mans muziek zit immers vol tinkelende en rinkelende belletjes die herinneringen oproepen aan lang vervlogen tijden.
Voor zijn debuutplaat sloot Christian Löffler zich helemaal af van de wereld. Bon Iver-gewijs nam hij A Forest op in een klein huis aan de rand van een, ehm, bos in Noord-Duitsland. Löffler liet er zich inspireren door de natuurelementen rondom zich, zoals de wind, het water en de wouden. Hij had er de totale controle over zijn werk en tekende zelfs zijn eigen hoes bijeen. Omringd door de eenzaamheid, nodigde hij slechts sporadisch een gastzanger of -zangeres uit. Maar veel vaker zocht hij het ultieme isolement op, om tot het indrukwekkend resultaat te komen dat A Forest is.
Löffler heeft veel aandacht besteed aan de opbouw van zijn nummers. “Signals” zet rustig in met een melodielijn en (de onvermijdelijke) belletjes, tot de beat, een donkere bas, de percussie en nog meer belletjes langzamerhand een indrukwekkend labyrint vormen waaruit het maar moeilijk ontsnappen is. Op andere nummers, zoals het jachtige “Blind” en “Eisberg (Hemal)” voél je het vertrouwen seconde per seconde wegzinken, alsof je wordt uitgedaagd door een sluimerende angstdroom. Ook knap is “A Hundred Lights”, met zijn vierkwartsmaat eveneens het meest dansbare nummer van het album.
Hét grote minpunt aan A Forest is echter het gebrek aan originaliteit. “Pale Skin” is overduidelijk gemodelleerd naar “Miss You” van Trentemøller, en op haast ieder ander nummer is het moeilijk om niét aan Pantha Du Prince te denken. “Feelharmonia”, met de hulp van de Deense zangeres Gry Nœhr Bagøien, neigt bovendien ook nog eens naar Lykke Li. Mooie referenties, maar intussen hebben we het toch stilaan gehad met het herkauwen van de Scandinavische blue vibe, zoals Anders Trentemøller het geluid en de sfeer die dit soort nummers oproept, twee jaar geleden omschreef.
Waarmee u ons niet zal horen zeggen dat A Forest geen sterk debuut is, want dat is het zeker wel. De plaat telt twaalf klassenummers die stuk voor stuk van een erg hoog niveau zijn. Het is enkel allemaal een tikkeltje té voorspelbaar, waardoor de plaat een eigen identiteit mist. Het clichématige filmpje van “Feelharmonia” op de website, de heersende stemming, de kleuren, de album- en de tracktitels,… je kan je — zelfs bij een eerste beluistering — maar moeilijk van de indruk voldoen dat je het allemaal wel al eens gehoord of gezien hebt.
Misschien moet Löffler zich de volgende keer maar eens terugtrekken in het centrum van een turbulente grootstad als Mexico City, en daar klooien met wapens of harddrugs in plaats van met muziekdoosjes. Mocht dat iets te drastisch zijn, kan hij ook nog steeds kiezen voor een Waals klooster. Ach, het zijn maar tips.
Op 29 september stelt Christian Löffler A Forest voor op het Wavefestival in Aubange.
