Purity Ring :: Shrines

Purity Ring witch house? Het Canadese duo is veel meer dan die hippe mix van r&b, electro en post-dubstep. Salem en oOooOO werden nooit bekender dan internetblogs en alternatieve muziekzenders. De hype rond Purity Ring is daarentegen alvast al begonnen.

Uitgebreid touren in de VS en een reeks concerten in Europa aankondigen voor je debuutplaat goed en wel ontvangen is: het is weinigen gegeven. Het moet zijn dat het management van Megan James en Corn Roddick veel zelfvertrouwen kreeg van de online buzz die de nieuwste blogsensatie in januari van vorig jaar veroorzaakte.

Het begon allemaal met “Ungirthed”. Roddick vroeg James, die hij kende van bij Gobble Gobble (nu Born Gold), om een Abletonnummertje van vocals te voorzien. Het resultaat was op zijn minst betoverend. De hoofdingrediënten waren diepe bassen, zweverige synths en honingzoete vocalen. Mooie synthpop, in de stijl van Grimes en The Knife, dachten we eerst. Maar de eerste single klonk even aanstekelijk als r&b en had de kracht van een modern hiphopnummer. De reacties luidden even euforisch als de synthesizergeluiden op Shrines.

Dat er een opmerkelijke chemie is tussen beiden, is op de hele plaat te horen. Het feit dat Roddick en James, oorspronkelijk uit Edmonton, aan Shrines schreven op honderden kilometers van elkaar — hij woont in Montreal, zij in Halifax — komt de magie van de muziek alleen maar ten goede. Hij zorgt voort de hypnotiserende melodieën en ratelende beats, zij voor de verleidelijke vocale hooks. Ook “Belispeak” vertoont raakpunten met poppy r&b, maar opnieuw creëren de zweverige synths en prikkelende beats een bevreemdend effect.

“Ungirthed” en “Belispeak” waren de eerste twee verslavende singles. Over naar de plaat. Met het euforische “Crawlersout” word je meteen opgezogen in het futuristische universum van Purity Ring. Wat daarna volgt, is bijna verslavende droompop. In de recentste single “Fineshrine” blijven de beats gonzen, terwijl je in een gelukzalige roes raakt door de zwoele stem van James. Ook haar mysterieuze teksten spreken tot de verbeelding: “Get a little closer let it fold / Cut open my sternum and pull / My little ribs around you.”

“Amenamy” is nog zo’n hoogtepunt. De synths en beats lijken zwoel te dansen met de zanglijnen. Vooral het refrein is een lust voor het oor (“Some shattering find for this candor to die / Plug up your wormholes and give them, to feeders and spirits be freer”). Daarna heeft het duo het met “Grandloves” en “Cartographist”, de twee meest atmosferische nummers, iets moeilijker om de aandacht vast te houden. Meer van dezelfde droomtrips, net als “Saltkin”, maar dan te lang uitgesponnen.

Derde single “Obedear” is het beste nummer van de tweede helft. Euforische bliepjes, zweverige synths, spooky stemloops en frêle stemmetjes worden op een meesterlijke wijze gemixt. En wanneer James “Oh, but dear, the sky is low” op een sensuele manier uitzucht, is de hemel nabij. We herhalen: dit is verslavend spul.

De twee laatste nummers zijn iets minder bijzonder. Gelukkig klinkt de zeemzoete stem in “Lofticries” nog veel te verleidelijk om door te spoelen naar het volgende nummer. “Shuck” is stukken trager en lekker sfeervol, maar niets nieuws onder de zon in dit nummer. Voor de eerste en enige keer neigt Purity Ring naar de zogenaamde “witch house” van Salem.

Ondanks de eerder uitzonderlijke inzinkingen is het debuut van Purity Ring, mede door de loepzuivere productie, toch één om van te snoepen. Als deze elektronische revelatie in het najaar live even onweerstaanbaar klinkt, maakt ze een grote kans om het volgende zomer ook als festivalontdekking te maken.

Purity Ring staat op 6 november in De Kreun en een dag later in de AB.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 3 =