Team Me :: “Twee paar hersenen bedenken leukere dingen dan één”

Niets is beter om op de laatste Dourdag op tijd uw bed uit te raken dan de belofte van een stevig feestje. En dat is wat het Noorse Team Me ongetwijfeld zal doen. Met hun springerige, aan Arcade Fire verwante psychedelische pop veroverden ze afgelopen jaar al Eurosonic; met de zomer — indien niet in de lucht, dan toch een beetje in lijf en leden — present, kan het niet anders of zondag begint in Wallonië met confetti.

“This Norwegian six-piece are so full of glee, they make the Polyphonic Spree sound like a black metal band”, besloot een Brits journalist toen hij de groep eeuwen geleden voor het eerst opmerkte op MySpace. Het klopte. Vooral live is de groep een overrompelende ervaring waarbij toeters en bellen niet geschuwd worden. Op het puike debuut To The Treetops! valt dan weer op hoe goed de songs daar achter wel zijn. En dat kon ook niet anders, want zo begon het ook, vertelt frontman Marius Drogsås Hagen.

“Ik in mijn uppie, met een akoestische gitaar en mijn laptop; dat was het begin. En plots haalde ik met de songs die ik zo schreef de finale van een radiowedstrijd en moest ik ze ook live kunnen brengen. Solo? Dat durfde ik niet, dus belde ik al mijn vrienden, en vroeg of ze kwamen meespelen. Zo groeiden die solosongs uit tot dat vrolijke gedoe vol samenzang en percussie. Niet dat het gemakkelijk was om mijn songs los te laten. Om eerlijk te zijn: ik heb nog héél lang geprobeerd om alles strak in handen te houden nadat we een groep werden. Maar ik ben daar rustiger in geworden; we zijn een echte band. (lachje) Nu zie ik in dat twee paar hersenen meer leuke dingen kunnen bedenken dan één alleen. Dus ja, ik zie ons ook wel samen schrijven voor een volgende plaat. Ik hoop echt dat dat lukt: samen beginnen spelen in het repetitiehok en zien wat er gebeurt.”

Samen

“Ik ben ook niet in mijn eentje begonnen met muziek, hoor. Ik speel nog altijd in twee andere groepen: Jaqueline, een rockgroep, en SIN (met Wombatslid Tord Øverland-Knudsen, mvs). Dat is niet zo bijzonder, zeker niet bij een band als Team Me, want daar heeft iedereen nog wel wat dingen naast lopen. Zo bracht Uno (Møller, mvs) in april een soloplaat uit, en spelen anderen thuis ook nog in een hardcorebandje… There’s a lot of bands in Team Me. Natuurlijk is Team Me nu prioritair, en het slorpt heel veel tijd op die niet in die andere projecten kan gestoken worden. Maar we proberen het toch zo te organiseren dat het werkt, zodat als we zelf niet toeren, iedereen met zijn andere bands bezig kan zijn. Dat is wel belangrijk; zodat ze Team Me niet beu geraken. En ja; ik zou Team Me opzij kunnen zetten om een van hun projecten meer ruimte te geven, maar we zouden de groep ook als portaal kunnen gebruiken om de aandacht ook op hun andere muziek te vestigen. Dat doen we nu al. Zo speelde afgelopen lente Uno ons voorprogramma.”

“Die Arcade Fire vergelijking? Ze hebben in elk geval een grote impact gemaakt: geweldige band, ongelooflijk sterk live, en straffe songschrijvers. Wie houdt er niet van? Zelfs mijn moeder houdt van Arcade Fire. Die groep is zeker een inspiratie als je zoekt naar een manier hoe je met veel volk op het podium kunt staan en veel ongebruikelijke, wat gekke instrumenten gebruikt. Dus ja, ze hebben op dat vlak zeker hun stempel gedrukt op ons geluid, en toch zijn ze waarschijnlijk niet mijn favoriete band.”

“Dat samenhorigheidsgevoel dat je bij hen vindt, is echter wel ook waar Team Me voor mij min of meer om draait. Doen wat we graag doen: muziek maken. We prijzen ons ongelooflijk gelukkig dat we dat kunnen doen. Het is geen job; zo zien we het niet, om eerlijk te zijn. We mogen overal gaan spelen, ontmoeten fijne mensen, zien een hoop andere landen,… dat op zich is pretty awesome. Het moét fun zijn. Als het dat niet meer is, dan wil ik het niet meer.”

“Het klopt wel dat het niet altijd fun is geweest. Een paar maand geleden is Synne (Øverland Knudsen, mvs), onze toetseniste, vertrokken. We waren er al maanden over aan het praten, want ze had het moeilijk om de groep met andere zaken te combineren. Uiteindelijk is een politieke discussie de druppel geweest. We waren genomineerd voor een beurs van Statoil, het Noorse oliebedrijf, en dat kon ze niet verzoenen met haar ecologische ideeën. Nu, stel je er geen drama bij voor. We zijn nog altijd vrienden, ik vind haar nog altijd een toffe meid, en een geweldige zangeres.”

“Ik begreep haar argumenten zelfs heel goed. Totally. Maar we kwamen niet overeen over wat te doen daarmee. ‘t Was geen kwestie van “de toekomst van Team Me is belangrijker dan de aarde”, maar in Noorwegen is alles min of meer gesubsidieerd door de olie die we oppompen. Dus wat kun je er aan doen? Noem het maar een paradox.

Het ergste soort outsiders

“Mijn nummers zijn allemaal min of meer beïnvloed door het kleine stadje waar ik opgroeide. Je had er weinig keuze: of je gooide je op sport, of je werkte hard voor een auto waarmee je op je achttiende zo snel mogelijk weg was. Of je deed niets van dat, en begon een groepje op je veertiende. Dat is wat wij gedaan hebben. Noem ons dus maar het ergste soort outsiders. We hoorden nergens bij. (lacht) Ik heb mijn tienerjaren zo ongeveer in een repetitiehok doorgebracht. Soms repeteerden we vijf dagen per week; het was het enige wat we hadden. Nu, ik wil ook geen kwaad spreken over mijn hometown, want het is ook een fijne plek. Maar er waren wanhopige momenten dat ik er weg wilde.”

Quirky jungle pop? (schatert) Geen idee waarom ik onze muziek ooit zo omschreven heb. Daar zat waarschijnlijk een teveel aan rode wijn voor veel tussen. Ach, ‘t is gewoon popmuziek. Het begint altijd met een song op akoestische gitaar of piano, waarna we ‘t arrangeren tot wat je kent. To The Treetops! draaide uiteindelijk wat kinderlijk uit, door de manier waarop we de verschillende instrumenten orkestreerden. Dus ja, we plakken er dan maar iets op. Uiteindelijk weet zelfs niemand meer wat de term “indie” nog betekent.”

“Een volgende plaat wordt in elk geval anders. Dat hoop ik toch. Ik wil niet To The Treetops! volume 2 maken. Dat zou tijdverspilling zijn. We hébben al zo’n album. Nu, het belangrijkste is dat de bandleden in de songs geloven. Als zij er tevreden mee zijn, dan zullen we ‘t proberen uit te brengen. Anders beginnen we er niet aan. Ik heb nog geen idee hoe het zal klinken. Al wordt het waarschijnlijk geen metalplaat. (lacht) Momenteel ben ik volledig weg van Deerhoof, en een deel van wat ik nu schrijf, klinkt ook zo. Ik zag ze op South By Southwest openen voor Of Montreal, en dat was misschien wel het beste rockoptreden dat ik ooit zag. Dus wie weet zal het in die richting gaan.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 8 =