The Human Centipede :: First Sequence

Het is moeilijk te geloven dat na een klein decennium torture porn er nog steeds controverse kan ontstaan rond een vuile horrorfilm. Hebben we alles niet al gezien? Zijn verboden horrorfilms niet zo jaren tachtig? En zijn we bovendien niet al lang zelf gemuteerd tot afgestompte zombies die het helemaal niet erg vinden dat Jean-Marie Pfaff en aanverwanten elke week, maar dan ook echt élke week, in de boekskes staan? Wanneer er dan toch een horrorfilm uitkomt die een – weliswaar beperkte – golf van verontwaardiging teweegbrengt, dan rollen wij eens verveeld met de ogen. Daarvoor hebben we al net iets te veel hypes op hun gat zien vallen. Wanneer we echter horen dat die horrorfilm gaat over een psychopaat die drie mensen aan elkaar naait – mond aan poepegaatje! – en ze voorziet van één lang spijsverteringssysteem, dan draaien we snel onze ogen terug en willen we stante pede die vetzakkerij bekijken.

In het ‘medisch honderd procent accurate’ The Human Centipede maken we kennis met Jenny en Lindsay, twee Amerikaanse toeristen op Eurotrip door Duitsland. Wanneer hun auto in panne valt, beslissen ze om in de gietende regen verloren te lopen in een bos. Dat hoort zo. Gelukkig kunnen ze schuilen in het huis van Dr. Heiter (Dieter Laser), een briljante chirurg die een ietwat vreemde eerste indruk maakt door uitspraken als ‘I don’t like human beings!’ en ’Are you alone? omhoog te gooien. Dr. Heiter is dus eigenlijk redelijk zot en verdooft de meisjes om ze vervolgens aan een bed vast te binden. Hij is geobsedeerd door extreme chirurgie en wil de twee Amerikaanse meisjes en één Japanse toerist (Akihiro Kitamura) gebruiken om een Siamese drieling – een human centipede in de volksmond – te creëren. En ja, dat is nog net iets erger dan het klinkt…

Vragen of The Human Centipede een goeie film is, is eigenlijk een beetje irrelevant. De helft van de speelduur kruipen er drie mensen over de vloer terwijl ze van mond tot rectum aan elkaar zijn genaaid. En ja, er is een scène waarin er moet gekakt worden. Een beetje vreemd om daar een weldoordacht waardeoordeel over uit te spreken. Vanuit medisch standpunt kan je er ongetwijfeld uren boeiend over discussiëren, maar wat moet de altijd zeer serieus te nemen filmkritiek in godsnaam met The Human Centipede aanvangen? Is het een postmoderne uitloper van het cynische torture porn-genre waarin onze pessimistische zeitgeist wordt gereflecteerd? Is het een bastaardafwijking van de vleselijke body horror van Cronenberg? Is het een provocerende video nastie voor de eenentwintigste eeuw? Wellicht all of the above, maar of dat goed of slecht is hangt volledig af van uw (wan)smaak tegenover het ondertussen welbekende onderwerp van de film. U zal ons dus niet betrappen op een “Het viel eigenlijk allemaal wel mee” of zelfs “plezant tijdverdrijf als je een pintje te veel ophebt”, The Human Centipede is wat het is en laat ons nu zo snel mogelijk naar Singin’ in the Rain of The Wizard of Oz kijken. Bedankt.

Het probleem van The Human Centipede is dat het absoluut geen geslaagde horror is op vlak van suspense en spanningsopbouw. De slachtoffers krijgen geen greintje diepgang, emotie of zelfs gewoon oppervlakkige sympathie mee (amaai, wat was die Japanner een vervelende roeper). Wanneer ze dan effectief worden omgebouwd tot human centipede zit je er dan ook maar apathisch naar te gapen. Het ziet er onaangenaam en absoluut niet praktisch uit, maar voor de rest kan het je geen lor schelen wat er met het drietal gebeurt. En eigenlijk is het dan al gebeurd. Iets erger wordt moeilijk, n’est-pas? Van zodra de centipede er is, zit de film in een dode hoek. Je kan daar namelijk niet zo bijster veel mee doen. Twee personages kunnen al niet meer spreken, de Japanner begrijpen we niet en écht mobiel zijn ze ook al niet. Elke poging tot ontsnappen komt dan ook vrij onnozel over. Weg spanning en weg verhaal of poging tot dus. Voor de eigenlijke operatie plaatsvindt, forceert de regisseur er dan ook nog eens een veel te lange ontsnappingsscène in die absoluut geen steek houdt. Wanneer de obligate flikken tijdens de derde akte aan de deur staan, besef je pas helemaal naar wat voor een conventionele horror je eigenlijk zit te kijken.

Wel een klein beetje verrassend: regisseur Tom Six (een Nederlander, uiteraard) brengt het eerste deel van de geplande trilogie (zo’n briljant idee mag je echt niet beperken tot één film) vrij sober en strak in beeld. De mens heeft zieke gedachten, maar hij weet wel waar hij z’n camera moet zetten. Geen rommelige beeldtaal of flashy montages om nog eens extra mottig van te worden, maar overzichtelijke kadrages en lange tracking shots. Je weet met andere woorden dus altijd zeer goed waar de centipede kruipt. We noteren dat in de kolom ‘pluspunten’, oké? Wat betreft de gortigheden valt The Human Centipede dan weer relatief goed mee. Er zitten een paar eikes beikes-momenten in (het ontstoken mondje, ieeeew!), maar voor de rest speelt Six toch vooral met suggestie en de verwachtingen van wat in je hoofd zit.

Godzijdank is er nog de hoekige karakterkop van Dieter Laser – met zo’n naam kan je gegarandeerd doorbreken als schlagerzanger op pensenkermissen – om aan al die (suggestieve) viezigheid toch een beetje een campy draai te geven. Als een soort verneukte kruising tussen Armand Assante en Udo Kier smijt Laser zich met veel overacting op zijn rol en zorgt hij voor een paar welkome zwartkomische momenten. De twee grieten (Ashley C. Williams en Ashlynn Yennie) daarentegen zijn irritant en moeten dan ook nog eens dialogen verwerken die blijkbaar door een Google Translate van Nederlands via Duits naar Engels zijn geschreven. Zo ziet één van de meisjes in een vroege scène een lichtje branden in de verte (de villa van Heider). Wanneer ze dit heuglijke nieuws meedeelt aan haar vriendin, krijgt ze als antwoord ‘For some reason, I don’t believe you!’ Waarom zou ze liegen!? Trut. Maar we wijken af. Slechte actrices die slechte dialogen krijgen, daar komt het op neer.

Uiteindelijk slaagt curiosum The Human Centipede (First Sequence) er nooit in om verder te denken dan de groteske, maar stiekem ook wel een beetje intrigerende premisse. Wie zich verwacht aan de goorste, meest ziekelijke taferelen die er ooit op het scherm zijn uitgesmeerd zal dus teleurgesteld (of moet dat opgelucht zijn?) afdruipen. Regisseur Tom Six is tijdens het lallen op café per ongeluk op een fucked up concept gebotst, maar heeft het verpakt in een weinig boeiende, langdradige en eigenlijk zelfs ietwat saaie horror schlock. Neen, de echt compleet gestoorde hersenspinsels heeft Six bewaard voor zijn sequel waarin de betekenis van human centipede (menselijke duizendpoot) pas volledig tot zijn recht komt. Wordt vervolgd!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + negentien =