Vergeet dEUS! Met Celebration Rock hebben we de échte zomersoundtrack gevonden.
Opgelet, het Canadese garageduo is geen band voor Werchter-doetjes. Japandroids raakt het hart, maar doet evengoed de oren bloeden. Wie zich in 2009 kon uitleven op Post-Nothing, zal andermaal vinnige fuzz-gitaren, ritmische drums en, in de vocalen, een emotionele passie herkennen. Net als zijn voorganger staat Celebration Rock bol van eerlijke, anthemische en chaotische popsongs die u bij voorkeur in een dronken bui meeblèrt. Wedden dat je na de eerste luisterbeurt met enkele tekstflarden uit “The Nights Of Wine And Roses” (“We don’t cry for those nights / We yell like hell to the heavens!”) of “The House That Heaven Built” (“… and if they try to slow you down / Tell them all to go to hell!”) al de longen uit je lijf schreeuwt?
Moet de uitzinnige Japandroids-fan vrezen voor meer van hetzelfde? Wel neen. We horen een band die nog krachtiger, energieker, scherper, dynamischer én vrolijker uithaalt dan drie jaar geleden. Want nadat vuurwerk het openingsnummer voor geopend knalt, gaat het verstand meteen, maar dan ook meteen, op nul en is het ruim een halfuur feesten, schreeuwen en scheuren geblazen. Elke hevig vervormde, ontvlambare riff van Brian King is een oorworm die niet uit je gehoorgang te krijgen is. En of het nu “The Nights Of Wine And Roses”, “Evil’s Sway” of “Adrenaline Nightshift” is: diezelfde King klinkt zo fris als pepermunt en jeugdig als een rebelse puber terwijl David Prowse non-stop mokerslagen uitdeelt. Verderop kan je genieten van nog meer sing-a-long-plezier (“Adrenaline Nightshift”) of rauwe brokken noisegeweld (“Younger Us”).
Ook om van te snoepen is de opzwepende cover van punkbluesband The Gun Club, een band waar de band graag aan refereert. Dat “For The Love Of Ivy” staat voor muzikaal vuurwerk, was al duidelijk. Maar Japandroids slaagt erin om de up-tempo countryblues om te smeden tot een bom van een nummer. Wat zeggen we? Een vreugdebom! Als er nu nog geen brede smile tevoorschijn komt, moet u dringend nog meer zuipen.
Het houdt niet op, want “The House That Heaven Built” moet nog komen. Met dit nummer verdient de band de prijs van meest verschroeiende zomerhit. Ook in dit heerlijk noisy grijp-je-maten-bij-de-schouders-nummer zal u bij de obligate oh-oh-oh’s en het meeschreeuwbare refrein aan een zomerse zuippartij denken. “The House That Heaven Built” is echter meer dan een gemiddeld Japandroids-feestnummer. Het heeft de passionele drive van Bruce Springsteen en onnavolgbare snelheid en stapels energie van een punksong. Ofwel een hommage aan een gelukzalig, met alcohol doordrenkt vakantieleventje.
“Continious Thunder” is op zijn beurt het mooist denkbare happy end van het rock-‘n-rollbacchanaal: minder rechttoe rechtaan dan we van het duo gewend zijn en het bloeit helemaal episch open. Mede dankzij de afsluitende, knetterende vuurwerkgeluiden krijg je op het perfecte moment een het-is-tijd-om-naar-huis-te-gaan-gevoel. Celebration Rock, die dus ook de perfecte duur blijkt te hebben, is eerlijk gezegd een beetje de hemel op aarde. Japandroids heeft de perfecte zomerplaat gemaakt voor iedereen die het iets ruiger wil. Hoog tijd om dat live te vieren met veel gerstenat en oh-oh-oh’s!
