DIT WAS 2012: Japandroids :: “We zijn dol op rockanthems”

De hele maand december blikt enola.be terug op het afgelopen jaar met de interviewreeks DIT WAS 2012. Daarin laten we artiesten aan het woord die het jaar maakten of wiens plaat onterecht onopgemerkt de vergetelheid in dook.

2012 was niet alleen het jaar van aanhoudende onrust op de financiële markten, van Syrië, de Olympische spelen en Barack Obama, maar ook van Japandroids. Het Canadese punkduo zorgde met Celebration Rock voor een van de albums van het jaar. Zanger-gitarist Brian King gaf aan enola een verklaring voor hun succes, hun liefde voor The Gun Club en waarom ze er in 2008 mee wilden kappen.

Een huzarenstukje was het om de band uit Vancouver te strikken voor een interview. Niet verwonderlijk, aangezien de band sinds de release van Celebration Rock non-stop aan het toeren is. De formidabele plaat bracht de energieke Canadezen ook naar La Chocolaterie in Brussel en Leffingeleuren. Volgend jaar volgen nog optredens in China, Taiwan, Singapore, Australië, Japan en Zuid-Korea. Volgens King was 2009 al het jaar van hun doorbraak. “Post-Nothing kreeg lovende recensies, we speelden in 2010 voor de eerste keer in Late Night With Jimmy Fallon en deden een wereldtournee. Ik zou durven beweren dat 2009 het jaar van de grote ommekeer was.”

enola: Hoe komt het dat een band, die net een dijk van een schijf heeft opgenomen, op punt staat te splitten?
King: “Omdat niemand interesse had in de band. Tot 2008 hadden we al veel shows gespeeld in en rond Vancouver en twee EP’s zelf gereleased. Maar toch stonden we niet verder dan op de eerste dag van de band. Na de opnames van Post-Nothing stonden we nergens qua bekendheid. Het was over en uit met Japandroids. We besloten om de plaat zelf uit te brengen, nog een paar shows te spelen en tegen het einde van 2008 te stoppen. Maar in 2009 werd de band plots de hemel in geprezen en wilden we ‘opnieuw samenkomen’. Het is nu eind 2012 en we staan voor een zoveelste tour in Griekenland. En dat is geweldig. Was Japandroids voorgoed gestopt, dan zou ik een nieuwe band hebben opgericht. Ik zou muziek nooit opgeven.”

enola: Tussen Post-Nothing en Celebration Rock gaapt een gat van bijna vier jaar. Was die tweede plaat, zoals het cliché het wil, een moeilijke?
King: “Juist. Na het einde van de vorige wereldtour deden we niets anders dan schrijven en opnemen. Dat was een moeilijke klus aangezien de druk immens hoog was om Post-Nothing te overtreffen. Ook was de magie van de eerste opnamesessies verdwenen.”

enola: Haalden jullie inspiratie uit andere muziek?
King: “Oh ja, het lijstje is oneindig: The Cure, Wire, Television, Psychedelic Furs, Cocteau Twins, Sonic Youth, The Chameleons, Einstürzende Neubauten, The Birthday Party, Kate Bush, Pixies, Dirty Three, Godspeed You!, Black Emperor, Bauhaus, Magazine, Primal Scream, Roxy Music, noem maar op.”

enola: Je vergeet The Gun Club. Waarom hebben jullie net die band gecoverd? Ik denk niet dat die band nog heel populair is bij het jonge volkje.
King: “Inderdaad, we wilden ons publiek laten kennismaken met een van onze favoriete bands. We wilden ook per se een nummer coveren dat we zelf nooit zouden kunnen schrijven. De rauwe en passionele aard van hun opnames en de donkere en romantische teksten van zanger Jeffrey Lee Pierce hebben het schrijf- en opnameproces van Celebration Rock behoorlijk beïnvloed. Volgens mij is de hele plaat episch en emotioneel geladen.”

enola: Veel fans schrijven op het internet dat er veel muzikale verschillen zijn tussen Post-Nothing en Celebration Rock. Ik denk daarbij vooral aan je teksten en zang die er enorm op vooruit gegaan zijn.
King:Celebration Rock werd opgenomen in exact dezelfde omstandigheden als de vorige plaat: in dezelfde studio, met dezelfde geluidstechnicus en hetzelfde materiaal. Opinies zijn als kontgaten, iedereen heeft er één. De ene zal meer verschillen dan de andere opmerken.”
“Maar we zijn inderdaad wel geëvolueerd. Op Post-Nothing stonden de instrumenten, de motoren van het nummer, centraal. De teksten kwamen maar op de tweede plaats. Op Celebration spelen de muziek en de teksten een even grote rol. Dus voor de eerste keer was ik evenveel tijd aan teksten aan het spenderen. We hebben veel tijd in de teksten gestoken. Thematisch was Post-Nothing gebaseerd op plaatselijke ervaringen. We hebben ons op Vancouver gericht. Voor Celebration Rock hadden we al de hele wereld rondgereisd. Daarom gaat het niet meer over Vancouver. De plaat handelt over beweging, ontsnapping.”

enola: In “The Night Of Wine And Roses” en “Fire’s Highway” zing je over alcohol, meisjes en andere geneugten van het leven. Het lijkt wel of jullie een rock-‘n-rollleventje als een ontsnapping aan de dagelijkse sleur van het leven zien.
King: “De nummers gaan niet alleen over zuipen, roken of meisjes versieren, en zijn zeker geen odes aan een losbandig leven. In elk nummer schuilt een op zichzelf staand verhaal. En alcohol speelt dezelfde rol als in het dagelijkse leven. Eerlijk gezegd ga ik nooit diep in op de betekenis van de nummers. De échte kracht van een nummer ligt in de individuele interpretatie ervan.”

enola: In “The House That Heaven Built” brullen jij en David “And if they try to low you down, tell them all, to go to hell”. Met zo’n teksten kan je alleen maar meegesleept worden in een feestelijke vibe?
King: “Voor alle duidelijkheid: alle nummers dragen een positieve boodschap. Om die reden is Celebration Rock de titel. Vandaar ook het vuurwerk aan het begin en einde van de plaat. De bedoeling was een hoopvolle boodschap met een sensationele plaat brengen. Daarom zijn we dol op rockanthems en een enthousiast publiek tijdens concerten.”

enola: “The House That Heaven Built” is een nummer dat meteen goed zat in de studio. Klopt dat?
King: “Ja, vraag me niet hoe, maar dat nummer kwam sneller en gemakkelijker tot stand dan elk ander nummer. De enige drempel was de gitaarmelodie die in mijn verbeelding niet zingbaar was. Onze geluidstechnicus heeft mij gecoacht om mijn stembereik tot de absolute limiet te drijven.”

enola: Hoe omschrijven jullie zelf de stijl van Japandroids? Ik zag op het internet al garage, punk, indie en zelfs noise pop passeren.
King: “We zijn zeker beïnvloed door alle stijlen die recensenten aanhalen. Maar ik hou van de gedachte dat al die genres gemixt zijn tot een soort rock-‘n-roll. Ik hou vooral van die muzikale term.”

enola: Hebben jullie nog tijd om andere hippe muziek te volgen?
King: “Ik ben momenteel grote fan van Asap Rocky. Uit onze plaatselijke scene in Vancouver kan ik vooral No Can Do van Ladyhawk, Sorry van White Lung en Sundowning van Nü Sensae aanraden.”

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + zes =